Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009


EΘΝΙΚΟΣ MΑΓΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ


Μια απόπειρα προσέγγισης του Ναζιστικού Μορφώματος και της συμβολικής του (3)


Ο Αδόλφος Χίτλερ, μαζί με την ολίγων ωρών γυναίκα του Εύα Μπράουν, έδωσε τέλος στην προσωπική του γήινη περιπέτεια, στο λιτό δωμάτιό του, στα υπόγεια της Καγκελαρίας, όταν οι νικηφόρες Ρωσικές ερπύστριες τράνταζαν τους δρόμους του Βερολίνου και οι κάποιοι ελάχιστοι εναπομείναντες υπερασπιστές της πρωτεύουσας του… Χιλιετούς Ράιχ, πάλευαν με νύχια και με δόντια να υπερασπίσουν ένα τετραγωνικό γερμανικής γης απέναντι στην Σοβιετική επέλαση. Όμως, παραδόξως, το εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα δεν έσβησε μαζί του. Μπορεί η μελανή Σβάστικα στον άσπρο κύκλο, να έπαψε να ανεμίζει και να απέκτησε την χειρότερη φήμη από όλα τα αρχαία δυναμικά σύμβολα της Γαίας ώστε σήμερα να μην είναι δυνατή η από-ταυτοποίησή της από το Ναζισμό, ταυτόχρονα όμως, όπως γίνεται κατά εποχές με διάφορα πρόσωπα και ιδιαίτερα με τους ‘καταραμένους’ και αιώνια ‘στιγματισμένους’, τόσο ο Χίτλερ, όσο και τα μαγικά σύμβολα του Εθνικοσοσιαλισμού, πέρασαν στην μυθολογική, εξω-λογική αχλή και προσέλαβαν σιγά σιγά, από τους οπαδούς τους βέβαια, την δύναμη των λειψάνων των αγίων, των φετίχ και των τάλισμαν. Από μια άποψη, η ίδια η Σβάστικα ήταν πάντοτε ένα περίαπτο, ένα τάλισμαν, ένα αντικείμενο εξέχουσας δύναμης και μυστηριώδους γοητείας. Τα νεαρά προς στράτευση γερμανόπουλα που λάτρευαν τον μυστακοφόρο ηγέτη τους σαν θεό, έφεραν την Σβάστικα στο χιτώνιό τους με συναισθήματα συγκλονισμού και σε όλα τα σύμβολα του Ναζισμού έδιναν μαγικές ιδιότητες. Οι αετοί με τα σε έκταση φτερά, τα φύλλα Δρυός, ο Σιδηρούς Σταυρός και όλη η νεομυθολογία του Γ’ Ράιχ αλλά και ο ταιριαστός ενδυματολογικός κώδικας του ‘υγιούς, ξανθού Αρείου’ με τα μελανά, φαιά και κόκκινα χρώματα, τις εντυπωσιακές στολές των Ες Ες και της Βέρμαχτ, τις δερμάτινες καμπαρντίνες και τα πηλίκια με τις νεκροκεφαλές, έχτισαν στη φαντασία των νεαρών αγοριών αλλά και των κοριτσιών ένα ολόκληρο σύμπαν. Ένα σύμπαν όπου οι Γερμανοί είναι και πάλι νικητές, περήφανοι και δυνατοί. Κάτι, που, για μια δεκαετία περίπου έφτασε κοντά στην πραγμάτωσή του.

Αναφέρθηκε πριν η υπεροχή του Εθνικοσοσιαλιστικού μορφώματος από τα αντίστοιχα εθνικιστικά, φασιστικά και μιλιταριστικά της Ευρώπης και της Άπω Ανατολής. Εκτός από την δύναμη των συμβόλων και της συμβολικής ως παγκόσμιου κώδικα σε καθαρά αρχετυπικό επίπεδο, καθώς απέδειξε με τις μελέτες του ο Κ. Γιουγκ, θεωρώ πως πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε την ίδια εποχή και η γέφυρα που έχτισαν οι θεωρητικοί του Ναζισμού μεταξύ νεκρών και ζωντανών, μύθων και ιστορίας, παράδοσης και μοντερνισμού. Ο Χίτλερ ήταν οπαδός του μοντερνισμού, δεν προσπάθησε απλά και αφελώς να αναβιώσει ή να ενσαρκώσει κάποιο ένδοξο ‘χτες’ σε ένα μίζερο ‘σήμερα’. Και εδώ έγκειται και η δυναμική της δικής του σύνθεσης σε αντίθεση με την φτωχή σε τέτοιο περιεχόμενο οποιαδήποτε άλλη εθνικιστική εμπειρία της Ευρώπης τουλάχιστον. Γιατί, στην Ιαπωνία, δεν χρειαζόταν να οικοδομηθεί καμιά ανάλογη γέφυρα αφού ο ίδιος ο Αυτοκράτορας ήταν η γέφυρα αυτή και μαζί το απόλυτο σημείο αναφοράς της ίδιας της ψυχής της Ιαπωνίας. Οι Ιάπωνες δεν υπηρέτησαν με συνειδητή αφοσίωση τον μοντερνισμό παρά πολύ μετά τον πόλεμο και αφού είχαν υποστεί μια σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή σε κάθε επίπεδο. Αντίθετα, η Χιτλερική Γερμανία, ρίχτηκε από την πρώτη κιόλας ημέρα της ανατολής του Ναζισμού στην εξουσία, στην οικοδόμηση ενός ολόκληρου σύμπαντος που είχε βασικό άξονα τη νέα τεχνολογία, την πρόοδο στην Ατομική φυσική, την είσοδο στην Νέα Εποχή της Διαστημικής και εξω-γήινης αναζήτησης, την εξέλιξη και εκμετάλλευση της προόδου στις Επικοινωνίες με βασικό μοχλό τον κινηματογράφο. Έτσι, το δίπολο της ανέλιξης του Γ’ Ράιχ και του βηματισμού του στην ιστορία, είναι το δίπολο Παράδοση-Σύγχρονος Κόσμος. Αρχαίο Αίμα-Μοντερνισμός. Ηρωικός Άνθρωπος-Νέος Άρειος. Και οι θεωρητικοί του Ναζισμού, οι γιατροί και οι γενετιστές του, αρχιτέκτονες και μηχανικοί του, οι φιλόσοφοι και παιδαγωγοί του, έστω και αν εξετράπησαν σε θηριωδίες, κτηνωδίες και βδελυρά πειράματα σε ανθρώπινες ζωές και δολοφονίες εκατομμυρίων αθώων, προσπάθησαν να εκφράσουν αυτό ακριβώς το διπολικό, δι-διαστατικό πνεύμα. Απέτυχαν οικτρά βέβαια, όπως απέτυχε εν τω συνόλω και το υπερκείμενο πείραμα του Ναζισμού. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως οι αποτυχίες αυτές δεν έγιναν έδαφος σκέψης και μετέπειτα δράσης των νικητών Αμερικανών και Σοβιετικών που εξέλιξαν με τη γνωστή συνέχεια του Ψυχρού Πολέμου όσα οι μεγάλοι Γερμανοί επιστήμονες είχαν ξεκινήσει στις προηγούμενες δεκαετίες.

Πάντα ανακύπτουν ίδια τα ερωτήματα, πάντα αναπάντητα μένουν:

˜ Τι θα συνέβαινε άραγε εάν δεν είχε προκριθεί το φρικιαστικό πρόγραμμα εξόντωσης όλων των ‘κατώτερων’ φυλών, όλων των Σλαβόφωνων φυλών, όλων των ‘ακάθαρτων’ ανθρώπων, όλων των ‘μη-Άρειων’, ‘ελαττωματικών’, ‘ανίκανων’, ‘υπανθρώπων’, κλπ. Τι θα συνέβαινε, δηλαδή, αν δεν υπήρχε καμιά ‘Τελική Λύση’ στο ‘πρόβλημα’ των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των Σλάβων, των διανοητικά υστερούντων, των δυσμορφικών, των ψυχωσικών, των αναπήρων; Εάν οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι, δεν είχαν φέρει στο φως όλες εκείνες τις αποτρόπαιες και φρικιαστικές ταινίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης με τις σωρούς των σκελετωμένων πτωμάτων, τα κρεματόρια και τους θαλάμους αερίων αλλά απλώς είχαν απελευθερώσει αιχμαλώτους πολέμου και όχι αιχμαλώτους διεστραμμένων μυαλών;

˜ Τι θα συνέβαινε εάν στην όποια αντίστοιχη Δίκη της Νυρεμβέργης, δεν υπήρχαν εγκληματίες πολέμου απαισιότεροι και φρικωδέστεροι από αυτούς που απεφάσισαν την ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι; Τι θα συνέβαινε εάν κι αυτός ο πόλεμος είχε λήξει όπως περίπου και ο αμέσως προηγούμενος; Με απεχθή εγκλήματα, πόνο και αίμα αλλά χωρίς καραβάνια Εβραίων που οδηγούνταν κατά χιλιάδες στα στρατόπεδα και χωρίς την αποκάλυψη πως χιλιάδες παιδιά, γυναίκες και άντρες υπέστησαν απίστευτα βασανιστήρια, έγιναν πειραματόζωα σε πρωτοφανή πειράματα, θυσιάστηκαν για την επαλήθευση κάποιας ‘ευφυούς’, πρωτογενούς επιστημονικής ιδέας, για την υλοποίηση κάποιων νοσηρών σκέψεων νοσηρών εγκεφάλων;

˜ Τι θα συνέβαινε αν το Γερμανικό στρατοκρατικό Ράιχ, ήταν απλά άλλη μια χαμένη υπόθεση που λύγισε κάτω από τις υπέρτερες δυνάμεις των συνασπισμένων δυνάμεων όλου του πλανήτη και όχι το εφιαλτικό κολαστήριο στο οποίο άνθρωποι και ιδέες, σάρκες και ψυχές, ζωές και υποσχέσεις ζωής, πολτοποιήθηκαν, έγιναν ένα αποκρουστικό κράμα για την πραγμάτωση ενός παρανοϊκού ‘πρότζεκτ’ που ήθελε την ομογενοποίηση –κάτι ανάλογο με την σημερινή παγκοσμιοποίηση- των ‘καινούργιων’ Άρειων ανθρώπων κάτω από την κυματίζουσα σβάστικα;

˜ Τι θα κληροδοτούσε ο Αδόλφος Χίτλερ στα ηττημένα μελαγχολικά παιδιά του και ποια θα ήταν η μοίρα του μετα-πολεμικού κόσμου εάν ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν ένα ισχυρό, μαγικό όπλο που απλά, έπεσε για να σηκωθεί και πάλι αργότερα; Πόσοι θα ήταν σήμερα οι οπαδοί του; Θα υπήρχε άραγε και σήμερα Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στο Κοινοβούλιο;

˜ Θα μπορούσε άραγε ο κόσμος τόσο εύκολα να χωριστεί σε ‘ζώνες επιρροής’, άλλες μπλε και άλλες κόκκινες, να χωριστεί η Γερμανία στα δυο, να χτιστεί αργότερα ένα άλλο Τείχος του Αίσχους, να ταπεινώνεται επί δεκαετίες ένα ολόκληρος λαός που έχει γεννήσει κορυφαίους φιλοσόφους, διανοητές και επιστήμονες, εάν το τέλος του πολέμου δεν έφερνε στην επιφάνεια τα Νταχάου, τα Μάουτχάουζεν και τα Άουσβιτς Μπιργκενάου;

˜ Τι θα συνέβαινε εάν το πείραμα του Μαγικού Σοσιαλισμού περίμενε λίγα χρόνια ακόμη, αν ο ίδιος ο Χίτλερ αντιστεκόταν στις πιέσεις –εσωτερικές και εξωτερικές- και ανέβαλλε ή και ματαίωνε την εισβολή στην Πολωνία; Αν δεν είχε υποκύψει στις αφόρητες πιέσεις των παραφρόνων οπαδών-συμβούλων του για την επίσπευση της εφαρμογής της Τελικής Λύσης και είχε δείξει στοιχειώδη ανεκτικότητα και ευφυή αναβλητικότητα σε όλα τα προγράμματα ‘ευγονικής’ που εφαρμόζονταν απ’άκρου σ’άκρου σε όλη τη Γερμανία;

˜ Τι θα συνέβαινε, τελικά, εάν ο Χίτλερ ήταν κάποιος άλλος και όχι αυτός που ήταν;

Η λήξη της παγκόσμιας σύρραξης, απέδωσε τον Χίτλερ στην ανθρώπινη ιστορία ως ένα αιμοσταγές, κτηνώδες ον που οι συώδεις και απάνθρωπες συμπεριφορές των χιλιάδων αξιωματικών, αξιωματούχων και στελεχών του, υπό την ηγεσία του, Κόμματός, σόκαραν όλο τον κόσμο κι έγιναν παράδειγμα προς αποφυγή για τους μελλοντικούς… αντιγραφείς του. Στο εξής, οι απανταχού δικτάτορες θα έπρεπε να είναι πιο ‘προσεκτικοί’, λιγότερο επηρμένοι, πιο… ‘καθαροί’ στις μεθόδους τους και, σαφώς, πιο ρεαλιστές στα γενοκτονικά οράματά τους.

Στον αντίποδα, θριαμβευτής, υπέρλαμπρος ‘ειρηνιστής’ και κοσμοκράτορας έβγαινε από τον πόλεμο ο Ιωσήφ Στάλιν. Ένα από τα μεγαλύτερα αινίγματα της σύγχρονης ιστορίας και ένα, εν πολλοίς, άλυτο ζήτημα. Μεγάλος πατριώτης, νικητής των Φασιστικών Δυνάμεων και πρωτεργάτης στην οικοδόμηση του Σοσιαλισμού ή ένας ραδιούργος, παμπόνηρος, εσωστρεφής, αμείλικτος και στυγνός δολοφόνος που εκμεταλλεύτηκε άριστα όλες τις καταστάσεις και επέβαλλε μια εξοντωτική δικτατορία ως προσωπικό του επίτευγμα μεταμφιεσμένη σε Δικτατορία του Προλεταριάτου; Έχει ειπωθεί από πολλούς αναλυτές της περιόδου εκείνης πως αν ο Ιωσήφ Στάλιν δεν είχε παρασυρθεί σε έναν φρενήρη Νερώνειο ενθουσιασμό από την νίκη ενάντια στον Ναζισμό –επίτευγμα ασφαλώς του ηρωικού Σοβιετικού λαού- και δεν είχε αποφανθεί πως ο Σοσιαλισμός νίκησε και δεν χρειάζεται να γίνει τίποτε από’δω και στο εξής αλλά είχε αφοσιωθεί στην περαιτέρω οικοδόμηση του οράματος του Λένιν και της Οκτωβριανής Επανάστασης, χωρίς την υστερία με τα διαστημικά προγράμματα και την κούρσα ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ, εμμονές που στοίχησαν αμύθητα ποσά και υποθήκευσαν ανεπανόρθωτα το μέλλον των κατοίκων της αχανούς χώρας, αν λοιπόν ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν –ή αλλιώς ‘Κόμπα’- δεν είχε πέσει σ’αυτές τις παγίδες, το μέλλον του Σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση αλλά και παγκοσμίως, θα ήταν διαφορετικό. Θα είχε πολύ πιο υγιείς βάσεις, θα επικεντρωνόταν στην θεραπεία των ‘παιδικών’ ασθενειών που η εμπειρία είχε δείξει από τα πρώτα χρόνια, θα έδινε μεγαλύτερη σημασία στον άνθρωπο και όχι στο Κόμμα και δεν θα γεννούσε την απίστευτη και ζοφερή αυτή γραφειοκρατία που βύθισε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες στην ενδοστρέφεια, την φιλυποψία και τα αμέτρητα συμπλέγματα που κόστισαν πολύ και, μάλλον, αποτελμάτωσαν την πρόοδο του κομμουνιστικού οράματος σε όλο τον κόσμο.

Και ακόμα, θριαμβευτές έβγαιναν, φυσικά, οι υπερατλαντικοί υπέρμαχοι της δημοκρατίας και παγκόσμιας ειρήνης, Αμερικανοί που δεν δικάστηκαν, ακόμη φυσικότερα, από κανένα δικαστήριο καμιάς Νυρεμβέργης για το απεχθέστερο και ειδεχθέστερο μαζικό έγκλημα όλων των εποχών από αρχής κόσμου, την ρίψη των δυο ατομικών βομβών στην Ιαπωνία.

Την ίδια στιγμή που οι ομοεθνείς τους δικαστές στην Γερμανία, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν, δίκαζαν και καταδίκαζαν τους Ναζί εγκληματίες πολέμου και φιλοσοφούσαν πολλές φορές –όχι άδικα ίσως- γύρω από ήσσονος σημασίας, ιατρικής φύσεως συνήθως, υποθέσεις για τις οποίες τελικά κανείς δεν μπορούσε να αποφανθεί θετικά ή αρνητικά, εκείνοι σφύριζαν αδιάφορα για τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών, αθώων παιδιών, γυναικών και αντρών αλλά και για τα εκατομμύρια σωματικά και ψυχικά αναπήρων που δημιούργησαν για τουλάχιστον μια γενιά ακόμη. Κι όλα αυτά στο τέλος του πολέμου, με την Ιαπωνία εξασθενημένη και στην ουσία παραδομένη, με το μέτωπο της Ευρώπης κλειστό από μηνών και όλη την ευχέρεια να βρεθεί η βέλτιστη λύση για όλους. Ο σεβαστός πρόεδρος Τρούμαν δεν θεωρήθηκε ποτέ –επισήμως- εγκληματίας πολέμου. Τις αμαρτίες όλων είχε πάρει μαζί του σε κείνο το ανήλιαγο, υπόγειο δωμάτιο της Καγκελαρίας ένας από τους τελευταίους ‘αυθεντικούς’ κακούς της σύγχρονης ιστορίας. Και όλοι ξεφύσησαν ανακουφισμένοι.

Γιατί συζητούμε σήμερα για τον Χίτλερ, τον Εθνικο-Μαγικο-σοσιαλισμό, τα σύμβολά του και τις επιδράσεις τους; Γιατί θα συζητούμε πάντοτε. Γιατί χρειάζεται να συζητούμε για όλα εκείνα που επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας, για όλα εκείνα που έχουν την δύναμη να εισβάλλουν στη σκέψη μας, να αλλοιώνουν, ή καλύτερα, να αλλοτριώνουν τη συνείδησή μας, να παρα-μορφώνουν τα πρόσωπα, τις ιδέες και τις έννοιες που καθορίζουν την εν γένει πορεία μας. Κι όλα τούτα δεν είναι λίγα, δεν είναι ασήμαντα, δεν είναι ‘γραφικά’, δεν είναι απολιθώματα του χθες.

Κι όλα τούτα επίσης είναι που πρέπει να μας θέτουν σε εγρήγορση, σε αγρυπνία, σε πνευματική ετοιμότητα. Και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην δύναμη των συμβόλων και της γλώσσας των συμβόλων. Γιατί τα επιτελεία όλων των σύγχρονων κομμάτων, επιχειρήσεων, παγκόσμιων οργανισμών, τρομοκρατών, κλπ, σπουδάζουν αυτή τη γλώσσα και την χρησιμοποιούν με ξεχωριστή επιτυχία για τον έλεγχο των μαζών. Αν δεχθούμε εκείνη την παλιά, ουσιοκρατική θεώρηση του κόσμου και της ιστορίας, ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει πολύ από την εμφάνιση του πρώτου μεγάλου πολιτισμού διανόησης έως σήμερα. Ίσως αυτό να μην ευσταθεί απόλυτα, έχει όμως το μερίδιο της πραγμάτωσής του και της αλήθειας του. Ίσως σήμερα, πολύ δύσκολα ένας προοδευμένος και εν ευημερία δυτικοευρωπαϊκός λαός να μην παρασυρόταν σε από το μεγαλοιδεατικό όραμα ενός Χίτλερ, άλλες μέθοδοι και άλλοι τρόποι, πιο έμμεσοι, πιο έξυπνοι και πιο αποτελεσματικοί έχουν επινοηθεί για να ‘κοντρολάρεται’ η σκέψη και να ‘μανιπιουλάρονται’ τα πλήθη και οι συμπεριφορές τους.

Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, αυτός ο δαιμόνιος ανθρωπάκος με το μοχθηρό βλέμμα και την σκληρή, μεταλλική φωνή, που μπορούσε από ραδιοφώνου να συστοιχίζει τους ακροατές του και να τους ευθυγραμμίζει στην κοινή δράση, αποτελεί αντικείμενο σπουδής και υπέρβασης μαζί. Τα αντίστοιχα συνέβησαν στην Σοσιαλιστική Ρωσία, όπου τα στελέχη του Κόμματος, οι πανίσχυροι ‘κομισάριοι’ ήταν η φωνή της αλήθειας, η μία και μόνη αποδεκτή ‘γραμμή’, το απόλυτο σημείο αναφοράς. Ο υπαρκτός Σοσιαλισμός, το ευγενέστερο εγχείρημα για την οικοδόμηση μιας δίκαιης και ανθρώπινης κοινωνίας, προδόθηκε, πουλήθηκε και εξευτελίστηκε από τα ανθρωπάρια των ημισκότεινων υπογείων και της… διαλεκτικής και επιστημονικής ρουφιανιάς.

Στην Μαοϊκή και μετα-Μαοϊκή Ερυθρά Κίνα, στην κόκκινη Κούβα και σε όλες τις χώρες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κράτησαν το όραμα της Επανάστασης ζωντανό, έστω και αν μεταλλάχθηκαν σιγά σιγά σε καπιταλιστικές οικονομίες μικτού τύπου με την διαφθορά των κρατικών υπαλλήλων να φτάνει πολλές φορές στην στυγνή εκμετάλλευση, έχουν αξιοποιήσει πολλά από τα αρνητικά διδάγματα της Εθνικοσοσιαλιστικής Σχολής. Και το όραμα των ανθρώπων για ένα καλύτερο κόσμο θα πρέπει να περιμένει πολύ ακόμα. Γιατί, επανάσταση χωρίς ατομική ηθική δεν μπορεί να υπάρξει, ή έστω, δεν μπορεί να ανθίσει. Και μπορεί στο μυαλό κάποιων ‘πεφωτισμένων’ διανοούμενων να έχουν λυθεί πολλά από τα αδιέξοδα της πρακτικής εφαρμογής εκείνου ή του άλλου επαναστατικού μοντέλου, μπορεί προσωρινά να έχουν λειτουργήσει πολλές από τις ιδέες αυτές σε ολοκληρωμένα συστήματα και καθεστώτα με όφελος για τον πολίτη, όμως η ατομική ηθική, ο προσωπικός πολιτισμός, η εσωτερική επανάσταση που αποτελεί το έδαφος έδρασης όλων των επαναστάσεων και όλων των συστημάτων, δεν ήταν ποτέ σε περίσσεια, δεν λειτούργησε ποτέ ικανοποιητικά, δεν απέδωσε ποτέ αληθινούς καρπούς.

Σε ένα μελλοντικό κόσμο –δηλαδή σήμερα!- χωρίς πολίτες αλλά με καταναλωτές, η μοναδική εφικτή επανάσταση θα είναι πια η… αποπληρωμή των πιστωτικών καρτών και των δανείων. Οι αιχμάλωτοι άνθρωποι δεν μπορούν να επαναστατήσουν, ο μέγας Κάρολος Μαρξ το ήξερε πολύ καλά. Μονάχα οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να ανατρέψουν κάτι σάπιο. Οι εξαθλιωμένοι, απλώς θα το μεταλλάξουν σε ένα ιδιότυπο ίδρυμα αποκατάστασης αναπήρων της κοινωνικής αδικίας.

Και από τα κάθε είδους ιδρύματα δεν εξέρχονται ποτέ υγιείς άνθρωποι. Απλώς… ‘λειτουργικοί’. Και άρα, απολύτως ελεγχόμενοι…

Δεν υπάρχουν σχόλια: