Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009




EΘΝΙΚΟΣ MΑΓΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ


Μια απόπειρα προσέγγισης του Ναζιστικού Μορφώματος και της συμβολικής του (5)


Η ορμή για το στοιχειώδες

«Εγκαταλείψαμε μέσα στις λίγες εβδομάδες εκπαίδευσης τις αίθουσες διαλέξεων, τα σχολικά θρανία και τον πάγκο της δουλειάς και γίναμε όλοι ένα μεγάλο κι ενθουσιασμένο σώμα. Ανδρωθήκαμε σ’ένα κλίμα ασφάλειας και σ’όλους μας φώλιαζε ο πόθος για το ασυνήθιστο, για τον μεγάλο κίνδυνο. Και τότε ο πόλεμος μας μάγεψε, όπως το μεθύσι. Τραβήξαμε σε μια βροχή από άνθη, μεθυσμένοι από τα τριαντάφυλλα και το αίμα. Ο πόλεμος έπρεπε άλλωστε να μας φέρει κάτι το μεγάλο, το ισχυρό, το πανηγυρικό. Μας φάνηκε ως ανδρικό κατόρθωμα, μια εύθυμη μάχη σκοπευτών σε ανθισμένα, ποτισμένα με αίμα λιβάδια. Δεν υπάρχει πιο ωραίος θάνατος σ’αυτόν τον κόσμο… Αχ, αρκεί μόνο να μην μείνουμε στο σπίτι, αρκεί μόνο να μπορούμε να πάρουμε μέρος!».

Ο Έρνστ Γιούνγκερ, στις απαρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ένας ένας δεκαεννιάχρονος, ενθουσιώδης και φλογερός νέος και στο έργο του ‘Στις καταιγίδες από ατσάλι’ που πρωτοεκδόθηκε το 1920, απόσπασμα του οποίου παρατέθηκε, αποτυπώνει αυτό που απλά, πολύ απλά, η περήφανη ‘Γερμανική-Τευτονική ψυχή’ περιγράφει ως ‘ορμή για το στοιχειώδες’. Ένα ντελίριο ενθουσιασμού, ένας άνεμος ηρωισμού και μια μέθεξη που πλημμυρίζει τις καρδιές των περισσότερων νέων της γενιάς του αλλά και μιας γενιάς μετά, στις απαρχές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχουν μιλήσει πολλοί και κάποιοι, με… αβάσταχτη ελαφρότητα για το ‘ιδιότυπο’ και ‘μοναδικό’ και ‘παράξενο’ της ιδιοσυγκρασίας, της ιδιοσυστασίας και της ‘μενταλιτέ’ της Γερμανικής ψυχής, του… πολεμοχαρούς Γερμανού, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον φιλόμουσο και… ερωτύλο Γάλλο, τον επηρμένο αλλά φλεγματικό Βρετανό, τον φανφαρόνο και άστατο Ιταλό, τον μυστικιστή και απρόβλεπτο Ρώσο, τον αρχοντοχωριάτη και ανοργάνωτο Ισπανό, τον φανατικό θρησκόληπτο Πολωνό, τον εσωστρεφή και ανεξιχνίαστο Ολλανδό. Ο Ντάνιελ Τζόνα Γκόλντχαγεν στο βιβλίο του ‘Πρόθυμοι εκτελεστές στην υπηρεσία του Χίτλερ. Ο μέσος Γερμανός και το Ολοκαύτωμα’, που πρωτοεκδόθηκε το 1996, βιβλίο που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων αλλά βρήκε –εντός των ΗΠΑ κυρίως– και πολλούς θιασώτες, προσπαθεί να τεκμηριώσει για τους Γερμανούς μια νέα εκδοχή του περίφημου ‘ιδιαίτερου δρόμου’ και αναφέρει: «Οι Γερμανοί δεν ήταν ‘διαφορετικοί’ από τα δυτικά έθνη για κοινωνικούς, πολιτικούς ή άλλους δομικούς λόγους αλλά για καθαρά ψυχικούς». Πιστεύει πως η Γερμανία πρέπει να εξετασθεί από τη σκοπιά ενός ανθρωπολόγου που ασχολείται με τη ζωή ενός λαού για τον οποίο λίγα πράγματα είναι γνωστά. Ο Γκόλντχαγεν παρασύρεται στο να θεωρεί συνένοχο συλλήβδην τον Γερμανικό λαό στα εγκλήματα του Ναζιστικού καθεστώτος και μάλιστα θεωρεί πως οι Γερμανοί πρόθυμα προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο εγκληματικό και ‘εξολοθρευτικό αντισημιτισμό΄ του Χίτλερ!

Τις σκληρές και θέσεις του Γκόλντχαγεν, αντιμετώπισαν με την ίδια σκληρότητα και αυστηρότητα άλλοι ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, συγγραφείς και ο ακαδημαϊκός καυγάς δεν θα σταματήσει ποτέ. Τα ερωτήματα όμως που τίθενται δεν είναι πρωτότυπα και ο Γκόλντχαγεν δεν ανακάλυψε την Αμερική. Είναι οι Γερμανοί ένα ιστορικό, κοινωνιολογικό και, εν τέλει, ανθρωπολογικό και οντολογικό παράδοξο, μια… βιολογική ‘ανωμαλία’ και ένας άγνωστος Χ στην μεγάλη μαθηματική εξίσωση των πολιτισμών της Ευρώπης; Χρήζει ο Γερμανός και το… συμπεριφορικό του γράφημα διαρκούς ανάλυσης, μελέτης και ειδικής σπουδής εν σχέσει με τα αντίστοιχα όλων των άλλων λαών του πλανήτη; Ήθελαν οι Γερμανοί την ολοκληρωτική εξαφάνιση των Εβραίων από προσώπου γης και βοήθησαν πρόθυμα σ΄αυτό τους Εθνικοσοσιαλιστές που ανέλαβαν τα ηνία της μεγάλης αυτής χώρας στις αρχές της δεκαετίας του ’30; Μήπως τελικά, έχουν δίκιο όσοι στρέφονται αμέσως στον μυστικισμό, τον Αποκρυφισμό και τη Μαγεία για να ερμηνεύσουν τα αβυσσαλέα και χθόνια ένστικτα που κρύβει βαθιά στην δαιδαλώδη ψυχή του ο μέσος Γερμανός, αυτός που όταν η 6η Στρατιά του ‘μοιραίου’ φον Πάουλους όδευε προς το Στάλινγκραντ, τον Αύγουστο του 1942, εκείνος απολάμβανε δροσερές βουτιές στις λίμνες και στα ποτάμια της Ιερής και Μητέρας Γης των Τευτόνων; Αυτός που λίγους μήνες πριν το όμορφο και ‘αμαρτωλό’ Βερολίνο πνιγεί από την κόκκινη πλημμυρίδα των δυόμισι εκατομμυρίων μανιασμένων Σοβιετικών στρατιωτών του Στάλιν, εξακολουθούσε να πιστεύει στην ‘μεγάλη και τελική αντεπίθεση των μυστικών όπλων’ του Χίτλερ και επέμενε με χαμόγελο να ‘ορμά για το στοιχειώδες’ στις Πολιτοφυλακές που οργάνωνε πυρετωδώς ο Χίμλερ και επικοινωνιακά θαυμάσια προπαγάνδιζε ο Γκαίμπελς, για να προλάβουν και τα αμούστακα παιδιά να βιώσουν έγκαιρα την φρίκη και το όνειδος του πιο εφιαλτικού πολέμου στην μεγάλη και αιματοβαμμένη ιστορία της ανθρωπότητας;

Ήταν τελικά μια περίοδος που ο ο Γερμανικός λαός βρέθηκε μέσα σε ένα ‘μαγικό’ πέπλο, υπνωτισμένος, άβουλος υπηρέτης ενός μοχθηρού δαίμονα που τον έσπρωξε στην άβυσσο και παραλίγο να τον αφανίσει ολοκληρωτικά ή οι Γερμανοί είχαν συνείδηση για την πορεία του ‘Μαγεμένου Πλοίου’, λάτρευαν σαν θεό τον καπετάνιο και προσεύχονταν για την ευόδωση του ιερού σκοπού στην ρότα που είχε χαράξει ως θεόσταλτος Ιππότης στην Στρογγυλή Τράπεζα του Παραλόγου; Μήπως αληθινά ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν Εθνικός – Μαγικός Σοσιαλισμός;

Θεωρώ ότι σε όλα αυτά τα ερωτήματα έχουν δοθεί πια ικανοποιητικές απαντήσεις. Μονάχα που θα πρέπει να έχει κανείς το θάρρος να τις αποδεχθεί, να τις κατανοήσει και να τις ερμηνεύσει καθώς ο Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός των Μαρξ και Ένγκελς, η κοινωνιολογία του Βέμπερ, οι σχολές της Κριτικής Θεωρίας της Φραγκφούρτης και άλλες πολλές προσπάθειες, προσωπικές ή συλλογικές, ακαδημαϊκές ή απλών ερευνητών, φιλότιμες και ‘καθαρές’ ή με σκοτεινά κίνητρα και στρατευμένες, δεν αρκούν για να οικοδομήσουν ένα επαρκές και άρτιο ερμηνευτικό σύμπαν που να χωράει όλες τις ορίζουσες, τις συνιστώσες και τις πτυχές ενός τόσο πολύπλοκου και εκρηκτικού φαινομένου που –ας μην το ξεχνούμε αυτό– άφησε και ως κληρονομιά και προίκα την νέα ατομική, πυρηνική και διαστημική εποχή στις δυο μεθυσμένες, επηρμένες και διψασμένες για παγκόσμια κυριαρχία υπερδυνάμεις του Ψυχρού Πολέμου και την φρενίτιδα του μοντερνισμού, του μετα-μοντερνισμού και της υπερ-τεχνολογικής και καταναλωτικής εποχής που άλλαξε για πάντα την εικόνα αλλά και την ψυχή του κόσμου…

Δεν υπάρχουν σχόλια: