Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009


EΘΝΙΚΟΣ MΑΓΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ


Μια απόπειρα προσέγγισης του Ναζιστικού Μορφώματος και της συμβολικής του (2)


O ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΩΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΩΝ και ως όραμα πολιτικό, κοινωνικό και φιλοσοφικό, περιγράφεται αρτιότερα ως Μαγικός Σοσιαλισμός. Αυτός είναι ένας ακριβέστερος ορισμός που περιέχει όλα όσα περιγράφουν οι εμπνευστές και θεωρητικοί του και όλα όσα εκζήτησε ο ηγέτης των σβαστικοφόρων από την πρωταρχή της πορείας του έως το θλιβερό του –κατ’άλλους ηρωικό– τέλος. Γιατί υπήρξε τέλος αλλά όχι πέρας. Δεν υπήρξε ολοκλήρωση του –όποιου– οράματος αλλά υπήρξε το βιολογικό τέλος των κυριότερων εκφραστών του Αριο-τευτονικού μορφώματος που παρ’ολίγον να κατισχύσει στα δύο τρίτα της υφηλίου.

Ο Μαγικός Σοσιαλισμός είναι το κατ’εξοχήν Γερμανικό –παγγερμανικό καλύτερα– οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικο σύστημα που εξέφρασε την αρχαία Βορειο-τευτονική ψυχή του Άριου Πολεμιστή, του Βαγκνερικού Ιππότη της Στρογγυλής Τραπέζης, του ορκισμένου στο Αίμα και στην Τιμή, Γερμανού Στρατιώτη.

Ο ίδιος ο Γερμανο-Αυστριακός ηγέτης του Γ’ Ράιχ, κάποτε δήλωσε πως «όσοι ερμηνεύουν τον Εθνικοσοσιαλισμό ως ένα ακόμη πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχουν λάθος. Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι κάτι πολύ διαφορετικό, πολύ βαθύτερο, πολύ ανώτερο». Βέβαια, το ενδιαφέρον είναι ότι, από ιστορικής έποψης, την ίδια εποχή που θριαμβεύει ο Αριο-γερμανικός φυλετικός, Εθνικοσοσιαλισμός στην Γερμανία, έχουμε την οικοδόμηση και την εξέλιξη –οικοδόμηση καλύτερα - του Υπαρκτού Σοσιαλισμού στην ασταθή ακόμη Σοβιετική Ένωση, την ανοδική πορεία του Φασισμού στην Μουσολινική Ιταλία και το ανάπτυγμα ενός ιδιότυπου μυστικιστικού αυτοκρατορικού, ιδεαλιστικού και μιλιταριστικού εθνικισμού στην Ιαπωνία. Πως θα ήταν δυνατόν να συνυπάρξουν όλα αυτά τα υπεροπτικά και αλαζονικά συστήματα –αναφέρθηκαν τα σπουδαιότερα- ακόμη και εάν θεωρήσουμε νικηφόρα την εξέλιξη του Δεύτερου Μεγάλου Πολέμου για την Ναζιστική Γερμανία; Ποιος ήταν μοιραίο να επιβιώσει μετά την συντριβή του Άξονα;

Ο ισχυρότερος πόλος ήταν αυτός που είχε τα ισχυρότερα σύμβολα. Και ενώ όλοι οι άλλοι κίονες του Εθνικιστικού Παγκόσμιου Οικοδομήματος, σχεδόν ξεχάστηκαν, ή ευτελίστηκαν σε γραφικές φόρμες τοπικιστικού ορίζοντα γεγονότων –ενδιαφέρουσες είναι οι επιρροές στην μετα-Κομμουνιστική Ρωσία- ή απαξιώθηκαν εκ των έσω ή γελοιοποιήθηκαν και απομυθοποιήθηκαν, δεν συνέβη το ίδιο με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Κι αυτό έχει να κάνει με τα Ιερά Σύμβολα που οικειοποιήθηκε και λειτουργικά αφομοίωσε ή κατ’άλλους κακοποίησε ακόμη και αισθητικά, η Ναζιστική προπαγανδιστική μηχανή.

Μικρή σημασία έχει αυτό όμως αφού, π.χ. πάμπολες είναι οι άθλιες κινηματογραφικές ταινίες που τυχαίνουν της ενθουσιώδους αποδοχής του κοινού και μετά από ικανό χρόνο χαρακτηρίζονται cult και τοποθετούνται στις προθήκες της κινηματογραφικής ιστορίας ως δείγματα μιας ιδιότυπης παρυφής της Έβδομης Τέχνης. Η ίδια η τέχνη του κινηματογράφου όμως, είναι πανίσχυρη κι αυτό είναι που «δικαιώνει» πολλές φορές και τα ασχημότερα από τα παιδιά της.

Τα ‘μαύρα’ επιτελεία του Χίμλερ, του Γκαίμπελς και του Ρόζενπεργκ, έτριβαν τα χέρια τους με τους άπειρους συνειρμούς και τις αναρίθμητες αναλύσεις που δημιουργούσαν τα πανάρχαια παγανιστικά σύμβολα που το μαγικό μόρφωμα του Εθνικοσοσιαλισμού είχε επιλέξει για να περπατήσει στην ιστορία.

Η Αλήθεια δεν έχει σημασία όταν προτάσσεται το Ξίφος. Τα Γράμματα υποχωρούν μπροστά στις Λόγχες, έγραφε ο Θερβάντες και πιο σημαντικές από τις σπουδές και τα πνευματικά παράσημα είναι τα τραύματα στο πεδίο της μάχης και τα στρατιωτικά διάσημα. Ίσως ο Δον Κιχώτης να μην είχε αγαπηθεί τόσο πολύ αν δεν ήταν ο γραφικός ‘ιππότης της ελεεινής μορφής’ και ήταν ένας θλιβερός ‘γραφειοκράτης της ελεεινής μορφής’. Ανάμεσα στον ‘παλαβιάρη’, ρομαντικό και γενναιόψυχο ιππότη και τον εσωστρεφή, συμπλεγματικό και επιτηδευμένο γραφιά, η ιστορία δεν θα διάλεγε να καταστήσει αθάνατο τον δεύτερο.

Τα διαβάσματα του ίδιου του Χίτλερ, άλλωστε, τι άλλο ήταν από τα Μυθικά Έπη των Υπερβορείων, η Σκανδιναβική Μυθολογία και η Μεσαιωνική Γερμανική Τευτονική Ιερή Παράδοση; Με όλα τα αλχημιστικο-ροδοσταυρικο-τεκτονικά συμπαρομαρτούντα βέβαια. Τα διαβάσματα ήταν τα ηρωικά κατορθώματα ιπποτών και θεών άλλων εποχών αλλά τα βιώματα ήταν η απαθλίωση και η κατάθλιψη της δικής του, ηττημένης εποχής. Μέσα στην ατμόσφαιρα της παρακμής του μεσοπολέμου που ήταν και υπεύθυνη για την έκρηξη της υστερικής καλοζωίας –‘μπελ επόκ’- ως αντίδρασης, την γέννηση του καμπαρέ, κλπ, ο νεαρός Αδόλφος δεν έβλεπε τίποτε όμορφο, τίποτε ανανεωτικό, έστω ερεθιστικό, με την ταπεινότερη ακόμη έννοια. Στα αυτιά του ακουγόταν μονάχα ‘Το Λυκόφως των Θεών’ του θείου Ριχάρδου (Βάγκνερ) και στα μάτια του παρήλαυναν στα παλάτια της Βαλχάλα οι νεκροί και αθάνατοι μαζί. πολεμιστές του Φωτός απέναντι στο Σκότος.

Ο νεαρός Αδόλφος, στην πραγματικότητα, υπήρξε ένας ‘αθεράπευτος’ μυστικιστής από την αρχή έως το τέλος της πενηνταεξάχρονης ταραχώδους ζωής του.

Ήταν πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητό –και είναι ακόμη- ένα τέτοιο Σύστημα από τους συγχρόνους του συμπατριώτες Γερμανούς –στην ψυχή και στο αίμα– και πολύ λιγότερο από τους μη Γερμανούς. Γι’ αυτό και η όψη αυτή του Εθνικοσοσιαλισμού, που υπήρξε κεντρική και ακμαία, δεν προβλήθηκε ποτέ από τους αξιωματούχους του Ναζιστικού Κόμματος. Εάν οι Γερμανοί είχαν νικήσει στον πόλεμο και είχαν επιβάλλει μια πανευρωπαϊκή δικτατορία –έστω και ολιγόζωη- όλες αυτές οι πτυχές που τότε φάνταζαν απίθανες ή μακρινές και ασήμαντες, θα είχαν εκδιπλωθεί και θα είχαν παίξει σημειώδη ρόλο στην επικυριαρχία του Τριτοραϊχικού Μορφώματος σε ιδεολογικό-φιλοσοφικό επίπεδο.

Σήμερα, που αποκαλύπτονται σιγά σιγά όλες οι παράδοξες αλλά και ενδιαφέρουσες αυτές όψεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Μοντέλου, ερμηνεύονται πολλά από εκείνα που οι άνθρωποι εκείνης της εποχής, αδυνατούσαν να ερμηνεύσουν. Ακόμη και ιστορικοί, κοινωνιολόγοι και επιφανείς πολιτικοί. Ο ευφυής Τσώρτσιλ, πάλευε να καταλάβει πως ένας ολόκληρος λαός παραληρούσε και μόνο σε ένα νεύμα του μυστήριου αυτού ανθρωπάκου με τη σκληρή φωνή και το ηφαιστειώδες, σχεδόν νευρωσικό συμπεριφορικό προφίλ. Δήλωνε ‘γοητευμένος’ από την αύρα του Γερμανού ηγέτη και την δύναμη της σκέψης του αλλά το όλο φαινόμενο που λάβαινε χώρα στην δεκαετία του τριάντα στην μεγάλη αυτή χώρα, φαινόταν μάλλον εξωφρενικό.

Ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν από μόνος του ένα σύμβολο προς διερεύνηση, ένα αίνιγμα, μια άγνωστη λέξη στην πολιτική ιστορία των αιώνων. Όπως ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ένα αιώνα και μισό πριν, ο Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν, ίσως και ο Μαχάτμα Γκάντι. Τον χαρακτήρισαν ‘ψυχωσικό’, ‘παρανοϊκό’, ‘φανατισμένο τρελό’, ‘αλητήριο’, ‘εγκληματία’, ‘φρενοβλαβή ρατσιστή’, ‘μέτριο αλλά με ευφυείς συμβούλους’, ‘ικανό ρήτορα αλλά επιρρεπή στο παραλήρημα’, κλπ, κλπ. Κι αυτά περισσότερο από τους ίδιους τους ανθρώπους που κάποια στιγμή είχαν βρεθεί δίπλα του ή σε κάποια πλατεία με τα αλαλάζοντα πλήθη να γιορτάζουν την γέννηση της Μεγάλης Γερμανίας. Φαίνεται πως δεν είναι εύκολο να συγχωρήσεις την άγνοια, την προκατάληψη και την μισαλλοδοξία στον εαυτό σου και ιδιαίτερα όταν έχεις ‘παρασυρθεί’ από έναν ‘μονομανή ομοφυλόφιλο’ και ‘σαδιστή αιμομίκτη’. Μπορεί να βρισκόσουν κι εσύ στην άκρη του δρόμου και να ύψωνες με πρωτοφανή έξαψη τη δεξιά παλάμη καθώς αυτός ο ‘σχιζοφρενής με το μουστάκι’ περνούσε μέσα στην επιβλητική Μερτσέντες και ανταπέδιδε περιχαρής τον χαιρετισμό σου και να είχες αισθανθεί και συ κοινωνός και μέτοχος, έστω και λιγάκι, της υλοποίησης του Γερμανικού Μεγαλείου, μπορεί να είχες κι εσύ κομπάσει, φλεγόμενος από τον παραληρηματικό ενθουσιασμό του νεόφυτου στην Νέα Τάξη του Παγγερμανικού Άρειου Πολιτισμού, όμως, τώρα που όλα αυτά αποδείχθηκαν τέφρα και σκόνη, το αιμοδιψές αυτό κτήνος είναι ένα ανάξιο ανθρωπάκι, ένα βρομερό κάθαρμα, ένας σιχαμένος σκώληκας που ‘όλους μας ξεγέλασε’ και ‘όλους μας παρέσυρε στον όλεθρο και στην καταστροφή’. Γιατί… ‘εμείς δεν ξέραμε τίποτα’, γιατί ‘εμείς ήμασταν αμέτοχοι’, γιατί ‘εμείς δεν είχαμε ποτέ τίποτε εναντίον των Εβραίων’...

Δεν υπάρχουν σχόλια: