Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014



Οικέτης


Στο σπίτι αυτό που μεγάλωσα
που μεγάλωσε μαζί μου και ο χρόνος
στερεώνω τα μάτια μου
σε τοίχους σάρκινους
φθαρτούς
κι εκείνα αρνούνται τη ψεύτικη ανάπαυση
και πέφτουν

Κόλακας έγινα
του χειμέριου εγώ μου
έτσι ώστε ασφαλής
στις θερινές μου αποδράσεις
να θωπεύω όση έπαρση αποθησαύρισα
στους σκοτεινούς
εαυτικούς μου αιώνες
αλλά απ’την άλλη
ακόμα κι αν έχω τις πρώτες μου συντεταγμένες
κρυμμένες κάπου
κάπου κρυφές
για να εκκαλώ την ήττα μου
δεν επέστρεψε κανείς
από την προκεχωρημένη γραμμή του πυρός
για να μ’εδοφιάσει με ζωτικές
και σφριγηλές
ελπίδες νίκης

κι έτσι

στο σπίτι αυτό
που μεγάλωσα οικέτης
και τόσο καλά γνώρισα
ως και τις υγρές ανάσες στις κόχες
δεν απαντά κανείς
στις ιαχές μου
ούτε κι εγώ πια
απαντώ
στην ηχώ του μυαλού μου

έγινα
ίσως πει κανείς
τόσο πιστό
και θαυμαστό
αντίγραφό μου

δεκ2010

Ashes to Dust!

Olivier Valsecchi

2 σχόλια:

Kate'sCakeBox είπε...

Στο χώρο σου πάντα βρίσκω ανοιχτά τα παράθυρα στο φως γιατί το σκοτάδι που επικρατεί είναι αποπνυκτικό..έχεις το θείο χάρισμα να συγκλονίζεις όσους σε διαβάζουν και που είναι πολύ τυχεροί Αντώνη φίλε μου..είχα λείψει για διακοπές δεν σε ξέχασα.καλό σου απογευματάκι!θα διαβάσω ότι έχασα γιατί εδώ δεν είναι να χάνεις λέξη απο τους στίχους σου,την υπέροχη ποίησή σου.

Νimertis είπε...

με συγκινείς με τα λόγια σου που εκφράζουν το βάθος και την ευγένεια της ψυχής σου αγαπημένη μου φίλη Kate... να΄σαι καλά. σ'ευχαριστώ...