Τρίτη, 7 Μαΐου 2013





Σμιλευτής προσωπείων…

Πάμε, μου είπες.
Που;
Να βρούμε ξανά το πρόσωπό σου… είχες κάποτε κι εσύ πρόσωπο… δεν το θυμάσαι όμως… αυτό που ψηλαφείς στο είδωλό σου, δεν είναι το πρώτο σου, καθαρό, όμορφο πρόσωπο… είναι ένα προσωπείο…
Προσωπείο;
Ναι… κι ας έκανες τόσο μόχθο για να το κατασκευάσεις… κι ας έδειξες τόση μαστοριά στο να το σμιλέψεις… τούτη τη τέχνη να φτιάχνεις μάσκες πρέπει να την ξεχάσεις, να την αποβάλεις, να την πετάξεις στη φωτιά… πάμε λοιπόν…
Μα...
Το ξέρω... ό,τι μοχθείς τόσο για να το τελειοποιήσεις, το αγαπάς πολύ... δεν είναι εύκολο... δεν είναι εύκολο να μάθεις ξανά να βλέπεις... δεν είναι εύκολο να πάψεις απλά να κοιτάς... πάμε λοιπόν...
Δεν έχω πια το βήμα
Θα το βρεις
Δεν ξέρω αν έχω την ανάσα
Θα την ξαναβρείς
Κι αν τούτο που φορώ είναι προσωπείο… πως θα αναγνωρίσω το αληθινό μου πρόσωπο;
Δεν θα το αναγνωρίσεις εσύ… μα εκείνο θα αναγνωρίσει εσένα…

Μαι2013

mask
Bodnar

3 σχόλια:

αοράτη είπε...

"Δεν θα το αναγνωρίσεις εσύ… μα εκείνο θα αναγνωρίσει εσένα…"

και τότε....η Λύτρωση? η μήπως η Οδύνη? σίγουρα όμως η πραγματική Ελευθέρωση.

Χαιρετώ σε φίλε μου, με το γυμνό κι οδυνηρό μου πρόσωπο, το έσω....

Νimertis είπε...

αυτό το ερώτημα πολύ δύσκολο να απαντηθεί αοράτη μου... τι γίνεται άραγε τότε;

ίσως αυτό που λες... ελευθέρωση...

σ'ευχαριστώ αγαπημένη μου φίλη...

Diam Zolot είπε...

Το Διαμάντι

Νimertis,"εκείνο,το πρόσωπο, θα γνωρίσει εσένα,(εκείνον,εμένα):"
Το ΔΙΑΜΑΝΤΙ: Ω Χρόνια φευγάτα
Όλα μου ζωγραφίζετε -πόσο αδρά-
τη δίψα της ζωής,
της νίκης τον αγώνα,
το δίλημμα "υπάρχειν μη υπάρχειν"
του λυτρωμού τη ματαιότητα,
του πάθους τη γαλήνη,
τον ήχο του θεού και
την κραυγή του ανθρώπου...
Όλα μου δείχνετε -πόσο σκληρά-
τή μόνη αλήθεια:
του θάνατου την επιβολή
στης ομορφιάς το μεγαλείο...