Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014



αόρατο σημάδι


νιώθαμε μόνοι
όλοι εμείς
στην οικογένεια των ανθρώπων

πέρασαν αιώνες
να μηρυκάζουμε
τις διδαχές των προγόνων
ν' αφηγούμαστε τη διαδρομή του ήλιου
να πλένουμε τις ανάσες μας
με το θνητό νερό
του αθάνατου έρωτα
και να μαζεύουμε αγωνία
στα πνευμόνια μας

οι μέρες μεγάλες
οι νύχτες απέραντες

ώσπου εμφανίστηκε εκείνος
που είχε στα χέρια του ρόδα
και στο χαμόγελό του
αρμαθιές φωτός
στο στοχασμό του
αναπαύτηκε η απληστία μας
τα λόγια του
ξελόγιασαν τις προσευχές μας
στα κύτταρά του
είδαμε τα πρόσωπά μας

και διάλεξε εφτά όνειρα
κι εφτά εφιάλτες          
τα πήρε μαζί του ένα πρωινό
που έστεκε ο ήλιος στο κατώφλι
και δεν έκαιγε
αλλά μας χάιδευε απαλά

κι είπε πως μ'αυτά
θα αρδεύσει όλα τα σύμπαντα
και όλα τα στερεώματα του απείρου

κι όταν γυρίσει
θα τον γνωρίσουμε
θα'χει μιλιά σαν τη δική μας
θα'ναι όμορφος σαν έφηβος
και γυμνός
σαν τις νύχτιες σκέψεις μας

κι εκείνος που θα τον φιλοξενήσει πρώτος
στο δώμα του
θα γίνει ο επόμενος
κείνος με το αόρατο σημάδι στο μέτωπο
και την οσμή του αίματος στη σάρκα
αυτός θα'ναι
που θα διαλέξει όνειρα κι ελπίδες
για να μπολιάσει όλους τους ουρανούς
με το λυγμό του ανθρώπου...


αυγ2012


Waiting for a drop

2 σχόλια:

Eriugena είπε...

Και εκείνος "που θα τον φιλοξενήσει πρώτος στο δώμα του" θα είναι αυτός που θα κάνει τον κόσμο φιλοξενία αυτού που εξορίστηκε στο ανοίκειο, και επανέρχεται σε ένα πρόσωπο και θα επανέρχεται σε ένα πρόσωπο που ζητάει την γήινη φιλοξενία για να μπορεί η γη, ο άνθρωπος να "μπολιάσει όλους τους ουρανούς με τον λυγμό του ανθρώπου". Πόσο απλό και πόσο απίθανο να το πιστέψει κανείς..δεν ξέρεις αν είναι αυτό που αναμένεται δύσκολο ή ένα βλέμμα που δεν δίνεται από στενότητα ψυχής..
Με την απορία θα μείνω αδελφέ μου

Νimertis είπε...

δεν έχεις καθόλου άδικο Ιωάννη μου... πολύ δύσκολο να το πιστέψει κανείς...
ίσως γι'αυτό να είναι και υπέροχο να το προσδοκά κανείς... κείνο που είναι να έρθει θα έχει ντυθεί το Απόλυτο... αλλιώς, δεν θα το φιλοξενήσει κανείς... ούτε στους εφιάλτες του...
έχεις την αγάπη μου φίλε μου...