Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014



Εκτατό


Από το σήμερα
εφευρίσκω το χτες
δεν έχω το φορτίο του πόνου
έχει καταναλωθεί μιας Ημέρας το φως
και ταξιδεύω στη Νύχτα…

από το νυν
εφευρίσκω το αεί
όχι πια τεμαχισμένο
από λατρείες
και ψέματα
όχι πια βουτηγμένο
στο αίμα των πρώτων μαρτύρων
αλλά χαριτωμένο
ολόφωτο
τρισδιάστατο και ζωντανό…

από το ένθα ίσταμαι
ναι
βροτός γαρ
με έναν τρόπο ακατανόητο
είμαι ζωσμένος με την υπόσχεση του απόλλυμαι…

και απ’το παράλογο του βίου
εφευρίσκω το λογικό του ζην
είμαι παιδί του Αναξίμανδρου
και το Άπειρο με συνέχει
δεν καταθέτω εύκολα τα όπλα
στις Θερμοπύλες έφτασα αργά
και μόνος
ο Ξέρξης έχει πια περάσει
και η μοναξιά του τοπίου
ρημάζει όλη τούτη τη δόξα…

ναι
από το αδιάστατο
Έλληνας γαρ
είμαι προικισμένος
να ευδοκιμώ στο εκτατό…

και με όλα μου τα δάχτυλα
να δείχνουν εμένα
και με όλα μου τα σώματα
να δείχνουν εσένα
άνθρωπος γαρ
παλεύω να σε περιέχω
καταδικασμένος
να παραμένω ακέραιος
αλλά όχι ΕΝΑΣ…

Σεπ 2009


To fight with oneself
Victoria Ivanova 

5 σχόλια:

Λένα είπε...

...άνθρωπος φθαρτος αδεως "απολλυμαι" ζώντας...Εκτα(κ)το!!!

Νimertis είπε...

thanks Λένα...

Kate'sCakeBox είπε...

Ίσως η λέξη συγκλονιστικό να είναι λίγη?και γιατί όταν διαβάζω την ποίησή σου η λέξη ''φως'' μου έρχεται στα χείλη?δεν ξέρω τι να πρωτοδιαβάσω απόψε..τι να σου γράψω αναρωτιέμαι..τι..

Νimertis είπε...

Και μόνο που τιμάς το Μαύρο Ρόδο με την ευγενική παρουσία σου Kate μου ίσως να είναι αρκετό... σ'ευχαριστώ και πάλι... και σε φιλώ!

Λένα είπε...

Λακωνικοτατη μεν, εις την Αγγλικην δε...εκπλήσσομαι...