Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015


Φυλακές



Αν είχες διώξει όλες τις φυλακές
κι όλα τα δεσμά είχες σπάσει
κι έμενες μονάχα με όσα ζεσταίνει ο ήλιος
στο βλέμμα σου
πάλι θ’αρνιόσουν αυτόν τον κόσμο
έτσι σ’ακούω να μου λες καμιά φορά
και δεν θυμάμαι τι σου είχα απαντήσει

Κι αν είχες απ’τον έναν άνθρωπο
αγαπήσει όλους τους ανθρώπους
πάλι φοβάμαι θα σπλαχνιζόσουν τη σκιά σου
και δεν θα περπατούσες πια
στην άνυδρη γη

Κι αν είχες λιποτακτήσει
από τον πόλεμο αυτό
που σκίζει το είναι σου στα δυο
πάλι θα ορκιζόσουν
πως ο εαυτός είναι το άθροισμα του ενός
με το μηδέν
και δεν θα έβρισκες ανάπαυση
ούτε στη νύχτα
ούτε στο φόβο…

έστω αν με ήσυχο το πνεύμα
σάρωνες τους ορίζοντες που απέμειναν
θα γλύκαινε η στιγμή και στο παρόν
θα’θελε να κουρνιάσει όλο το μέλλον
κι αύριο τίποτα…

ποιος δίνει περίσσεια σάρκας για ν’αγοράσει
έστω ένα γραμμάριο ψυχής;

…γιατί απ’τους κόλπους του Κόσμου
έρχεται η φωνή σου
και με ανταμώνει
πάνω στο σταυρό
και με δροσίζει…

νομίζω σου απάντησα
και την ερώτησή σου
δεν θυμάμαι πια …

Σεπ2015

2 σχόλια:

αοράτη είπε...

Αντλώ δύναμη απ' τη γραφή σου, κι ας μην είναι ορατό.

Ἔρχομαι αθόρυβα και σε διαβάζω, δίχως σχόλια τις περισσότερες φορές καθώς τα λόγια είναι φτωχά.

Απλά θέλω να ξέρεις πως Είμαι Εδώ, αποκομίζοντας τους απέραντους διαλογισμούς σου.

Νimertis είπε...

Νομιζω πως ειναι απο τα ωραιοτερα που εχουν γραφει διαχρονικα στο Μαυρο Ροδο και σ ευχαριστω απο καρδιας αγαπημενη μου αορατη...
Μου δινεις κι εσυ σε δυσκολες εποχες πολλη δυναμη φιλη μου...
Να σαι καλα!