Ανεξίτηλη

στο πνεύμα εγγράφονται 

οι μέρες της σιωπής

στο δέρμα απογράφονται

οι ιαχές της μοναξιάς

στη σάρκα αποτυπώνονται

όλες οι αιωνιότητες των στιγμών

και μένουν ανεξίτηλες…

στην καρδιά εν-τυπώνονται

οι δωρεές του Ανθρώπου

στην ψυχή εγγλύφονται

οι αναρίθμητες περπατησιές του Χρόνου

στο δέρμα μελανώνονται

οι βάναυσες αλλοιώσεις του στοχασμού

στη σάρκα απολιθώνονται

οι παράξενες ιδιοτροπίες του Αχανούς

και μένουν ανεξίτηλες…

στα δάχτυλα ανασαίνουν

οι κρυφές γεωμετρίες του πόνου

στα μάτια αναρριχώνται 

οι φωτεινές νύχτες

και οι σκοτεινές ημέρες

της εγκατιαίας πείνας για κατάκτηση

στο δέρμα

εκδιπλώνεται

η αρχέγονη ανάγκη

να συνυπάρχεις

στη σάρκα

γεννιέται

και στους μυστικούς της δρόμους

σαν κυτταρικός ποταμός

διακλαδώνεται

η απόκρυφη
και μαγική 
και ανεξήγητη εντελέχεια

να δι-υπάρχεις…

και μένει ανεξίτηλη…

http://www.alisonhill.net/nudes/tatoos-30x48-charcoal

Ιερότητα…

Κοίταξέ τους!

Τι κάνουν;

αναρωτιέσαι…

χτίζουν

και γκρεμίζουν…

με τα στήθια τους

με τα μάτια τους

με τις λέξεις

και με τις σιωπές τους!

Κλέψε το ρυθμό τους

μην τον ακούς μονάχα

νιώσε τον!

πόση φροντίδα έχει τούτος ο ρυθμός!

δεν θα τον συναντήσεις

παρά μονάχα

στη μουσική των πλανητών

στο βροντερό σφυροκόπημα της ζωής

μέσα στις αρτηρίες

στην ανάσα όσων αληθινά

ερωτεύτηκαν

στην αλήτικη διάθεση του μαΐστρου

όταν σε αλλοπαίρνει στο πέλαγος…

Κοίταξέ τους!

Αιώνες τώρα

χτίζουν

και γκρεμίζουν

αιχμαλώτισε τούτο το ρυθμό

στο λέω αληθινά

πουθενά δεν θα τον ανταμώσεις…

Έχεις γευτεί την πρωινή δροσιά

ενός καινούργιου κόσμου;

έχεις γείρει το κεφάλι σου

στο στήθος της

πλήρης που αφήνεται

μετά τον έρωτά σας;

έχεις χαθεί στο βλέμμα ενός παιδιού

όταν σου εμπιστεύεται 

όλη την ύπαρξή του;

Κοίταξέ τους!

μην στέκεσαι στη κίνηση

μην δραπετεύεις απ’ τον ιδρώτα του μόχθου

την ιερότητα πλύσου!

την ιερότητα

καθώς ο θάνατος γίνεται ζωή

και άγια

πληγωμένα χέρια

της αθανασίας!

 Jaroslav Hrbal
 Working hands

Λευκή Ελπίδα

Τον βάφτισαν

‘Ο άνθρωπος – ψάρι’

Πριν γεννηθεί

τον μαχαίρωσαν

στο υπογάστριο

Το ένα του μάτι

διογκωμένο

έβλεπε την μειλίχια προστυχιά της μέρας

το άλλο

σφαλισμένο επιδέξια

ζωντάνευε τη νύχτα

όνειρα πυρός

Ο δόκτωρ Μέγκελε

εκείνης της μαύρης πτέρυγας

που ακόμα βρωμάει και ζέχνει

φύτεψε τον πυρετό στη μια αδελφή

και την άφησε να πεθαίνει

και η δίδυμη κλαίγοντας

της έφερνε βροχής νερό

μέσα στο στόμα

γιατί αν πέθαινε η μια

χανόταν και η άλλη

οι δεσμοφύλακες διασκέδαζαν

έβαζαν στοιχήματα

αν θα τα καταφέρει…

Λευκή ελπίδα

Ο άνθρωπος – ψάρι

κουρνιαξε στο ουρλιαχτό του

και περίμενε

σαν ήρθε ο νοσοκόμος της αυγής

του έμπηξε το καρφί στο μάτι

άνοιξε την πόρτα της παράγκας

κι έτρεξε στο αιώνιο

να βρει κείνο τον ήλιο

που του υποσχέθηκαν

κι όταν άκουσε

τις πρώτες ριπές να μπολιάζουν την αυγή

με το αίμα του

γύρισε κι είδε τις δυο αδελφές

πιασμένες απ’το χέρι

να χαμογελούν

στην απέναντι πτέρυγα

ο ήλιος είχε ανατείλει…

Όλες οι λέξεις…

Λοιπόν

σκέφτηκα να σου πω

έχουν σημασία

όλες οι λέξεις

Αναχώρηση

Διαφυγή

Επιστροφή

Απαντοχή

Πρέπει κάποιες να σου μάθω

Δώσε μου μια πρόθυμη καρδιά

Και όλο μου το χρόνο πίσω

Και θα το κάνω…

Να ξέρεις

Όλες οι λέξεις σημαίνουν

Ντροπή

Φιλότιμο

Αδιαφορία

Λησμοσύνη…

Πρέπει κάποιες να μάθω κι εγώ

Σαν το δωμάτιό μου

σου άνοιξα όλα μου τα παράθυρα

μα αντί να μπει

το φως

έχασα όσο είχα...

Κι έπειτα μάθε

Όλες οι λέξεις σκοτώνουν

Φεύγω

Να σαι καλά

Σ’αγαπώ

Να προσέχεις

Θνητός

αθάνατος

αιώνιος

μικρός

τρωτός

αλώβητος

ανώλεθρος

νεκρός

ερωτευμένος

κι έχασα τόσο αίμα...

Ό,τι ορθώθηκε

ιερό

ατόφιο είναι

και δεν προσβάλλεται

δεν ρηγματώνεται

από τις φλεγμονές του

πρόσκαιρου

και του συγκαιρινού…

αρνούμαι να δώσω στο υπέροχο

ποιότητες

βλέμματα

και μαχαιριές του πόνου

αρνούμαι να σε δω

μέσα από

μολυσμένες βροχές

λέξεις οργής

θραύσματα μίσους

κι αρνούμαι μέσα από σένα

εμένα να ιχνεύω

ανάξιο…

κατώτερο…

ουτιδανό…

αν πρόκειται να λερώσω

το μητρώο της ύπαρξής μου

συνένοχο

εσένα δεν θα κάνω…

Fallen angel
Stefan Eisele