η φρίκη

ήταν αυτό το στόμα

άνοιγε διάπλατα και…

υποδεχόταν το ανθρώπινο φως

ύστερα

έκλεινε ξανά

άκουγες για λίγο

ένα πλατάγιασμα

και ακολουθούσε ο ‘τριγμός των οδόντων’

αλλά σε μια νύχτια

συνωμοτική προσευχή

ο ατμός του είναι

το προσπέρασε

κι έφτασε στα μάτια…

https://www.youtube.com/watch?v=WqhsCd6gFXs

Ως που;

 

Και κάποια μέρα

θ’ακουμπήσουμε τον ουρανό στο χώμα

θα πάρουμε βαθιές ανάσες

θα κοιταχτούμε για ώρα

μέσα από τα δάκρυα

 

και θα χαμογελάσουμε

 

έχουμε ακόμα…

θα πεις

ναι, έχουμε, πολύ ακόμα…

θα σου πω

 

θέλω το χέρι σου

θα πεις

θέλω την καρδιά σου

θα σου απαντήσω

 

θα σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά

πολύ μεγάλη

κι έπειτα

ξανά βαθιές ανάσες

τον ουρανό ξανά στους ώμους

το πρώτο βήμα εγώ

να πάρεις δύναμη

και μετά εσύ…

 

ώσπου…

(ως πού;)

 

Μεγάλος Εναγκαλισμός

την ιερότητα δεν μπορείς να την αγγίξεις

είναι εκείνη που επιλέγει να σε αγγίξει

αν αφεθείς

αν σιγήσεις

αν εμπιστευτείς το ρυθμό σου

στην διαπνοή του Απείρου...

την ιερότητα δεν μπορείς να την σκοτώσεις

μονάχα να την αγνοήσεις

για λίγο

κι έρχεται εκείνη η στιγμή

που σου ψελλίζει στο αυτί

ο Χρόνος

και το αίμα βροντάει στις φλέβες σου

όπως εκείνη το ορίζει

και το πνεύμα αναζητάει τα εγκατά του

όπως εκείνη το επιτρέπει

και τα μάτια σου

διαστέλλονται

κι ορθώνεται η ψυχή σου

έτοιμη

 

για τον Μεγάλο Εναγκαλισμό...