Κυριακή 2 Αυγούστου 2009


Αποδόμηση


Ήρθες στη χώρα των χαλασμένων παιγνιδιών

Άνοιξε τ’αυτιά σου και άκουσε…

Ήρθες στη χώρα των έφηβων θεών

Άνοιξε τα μάτια σου και κοίταξε…

Ήρθες απρόσκλητος στη χώρα που ο θάνατος είναι ένα κομμάτι κρύσταλλο

Άνοιξε τα χέρια σου και κράτησέ τον…

Μη φοβηθείς!

Άνοιξε το μυαλό σου και ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΕ…


Πριν από την αρχή της Ιστορίας

Κλείσαμε στο βίωμα μια στάλα ελευθερίας

Κλείσαμε στο θάνατο μια υπόσχεση ζωής

Κλείσαμε στη ποίηση ένα τριαντάφυλλο

Τίποτε από τούτα δεν αξίζατε

Χτίσατε πάνω στο βίωμα τη θρησκεία

Και το ληστέψατε

Χτίσατε πάνω στο θάνατο την αθανασία

Και τον φτωχύνατε

Χτίσατε πάνω στη ποίηση τη σκέψη

Και την ευνουχίσατε

Ήρθαμε τώρα να τα πάρουμε πίσω!

Οφείλετε να μας τα επιστρέψετε

Κρατήστε ό,τι έχετε «ανάγκη»

Το χρόνο

για να επινοείτε κόσμους μυθικούς

αλλά τερατόμορφους

Την επιστήμη

για να κατασκευάζετε μορφές και είδωλα

μιας τελειότητας που δεν έχει αίμα και σάρκα

Την λογική

μια να ξορκίζετε τη μοναξιά

με τη διάχυση στη γνώση

Είστε από αιώνες νεκροί

Και μεις πρέπει να πάρουμε πίσω

ό,τι με αγάπη σας δώσαμε..


Ήρθες στη χώρα της χαρούμενης φωτιάς

Ελεύθερος είσαι να χαμογελάς

Και να φροντίζεις τις πλαστές σου εικόνες

Πριν τις χάσεις για πάντα

Ήρθες στη χώρα των ωκεανών που χορεύουν

Βυθίσου μέσα τους

Και κλάψε για τις αιωνιότητες της ανοησίας σου…

8/7/00

Τρίτη 28 Ιουλίου 2009




Να με φιλοξενήσεις...


Στερεώθηκε ψηλά

Ο ήλιος που με αγάπησε

Και μου επέτρεψε

Για μια στιγμή μονάχα

να τον αψηφήσω

Και μέσα από κείνον

Να σ’εφελκύσω


Μέσα μου ακόμα ανήσυχη

Η τελευταία σου συλλαβή

Απ΄ την ανάσα του πυρός

Απ’ τη Στύγα της αιώνιας Μήτρας

Δεν την αγγίζω

Δεν την ενοχλώ

Σαν άγριος αετός φοβάμαι

Θα μου ξεφύγεις

Γι’ άλλους ουρανούς

Και θα ορφανέψω…


Σχίζει ανελέητες μαχαιριές

Το σεντόνι του πόνου

Το χαμόγελό σου

Και αρπάζομαι

Απ΄το γαλάζιο χάδι σου

Και σώνομαι

Και στο νησί σου

Με αποθέτει

Αυτός που με σπλαχνίστηκε…


Κι εσένα τώρα

Στην αμμουδιά του βλέμματός σου

Περιμένω

Να με δεχθείς

Στα μυστικά σου δώματα

Να με φιλοξενήσεις…


Ιουλ 2009

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2009


Ο Άρχοντας Των Αργαλειών


Βγήκε ο Λήσταρχος Χρόνος

απ'τα κελάρια του Σύμπαντος

σ'άρπαξε απ'τα μαλλιά

σ'άρπαξε απ'τη ψυχή

σ'έστησε όρθια

στα μάτια να τον βλέπεις

κι έτσι σε σμίλεψε

μια χούφτα κεραυνούς

μια χούφτα θύελλες


Σ'έχτισε ο Τρελός Γεννητάρης της φθοράς

σ'έχτισε νέα και σ'έκλεισε

στο ψέμα τούτης της χτίσης

σού'δωσε για φλέβες

πύρινα ποτάμια από λαγνείες

σού'δωσε για αίμα

ό,τι ονειρεύτηκες

κι ό,τι θα ονειρευτείς

σού'δωσε για βλέφαρα

νύχτες από μοναξιά

σού'δωσε για καρδιά

των αγγέλων την περπατησιά

σού'δωσε για ζωή

προίκα ένα θάνατο

κι ύστερα σ'έδιωξε

να την υφάνεις

απ'την αρχή

ως το τέλος

ολομόναχη!


Βγήκε ο Δραπέτης της Αθανασίας

με μια αρμαθιά

προσδοκίες και ταξιδέματα

γάλα σού'δωσε να πιεις

που'ναι του στοχασμού το νέκταρ

που'ναι της ματιάς σου ο πλανευτής

απ'τα ποτάμια της Λήθης

νερό σού'δωσε να πιεις

που'ναι της ψυχής δροσιά

που'ναι του πόνου ο γητευτής.


Βγήκε των Αργαλειών ο Άρχοντας

με μια ολόκληρη θάλασσα στα χέρια

μια θάλασσα από πόθους

και ψέματα

και σ'έντυσε

και σε κανάκεψε στα βάθη της

ξύπνια πως είσαι

όταν θα κοιμάσαι

να ονειρεύεσαι και ζωντανή

του πιο γλυκού θανάτου που φοβάσαι

και σε νανούρισε στ'άπειρα κάλλη της

αιώνια να τραγουδάς

την ύπαρξή σου

πως κάποτε

θα συναντήσεις να θυμάσαι...


1/8/98

Σάββατο 25 Ιουλίου 2009


Το αληθινό σου όνομα…


Ξεκινάω πάλι απόψε

το μακρύ ταξίδι

Να σε συναντήσω

Έχω ένα βλέμμα στερεωμένο

Στον ορίζοντά σου

Η ταπεινή μου σκήτη

Αγιασμένη ακόμα απ’τη φωνή σου

Και δεν μπορώ άλλη μουσική ν’αντέξω

Παρά μονάχα τη δική σου…


Αγάπη μου

Έχω αρχίσει πάλι το ταξίδι

Στις χώρες σου

Τις εποχές

Τις φανερές

Και τις κρυφές πτυχές σου

Αν κουραστώ

Σε τούτο το ταξίδι

Απλά εσύ

Να είσαι εκεί

Δίπλα μου

Αν θέλεις

Δωσ’ μου μια γουλιά νερό

Δώσ’ μου λίγο ήλιο από το βλέμμα σου

Λίγη δροσερή φωτιά

Απ’το φιλί σου

Για να συνεχίσω…


Όμορφη και σπλαχνική

αφέντρα των μικρών

Και των μεγάλων μου στιγμών

Έχω στο βάδισμα

Ως και το ρυθμό σου

Σε κάθε βήμα μου

Μια συλλαβή σου

Σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου

Ο παλμός σου

Και μόνος πια δεν είμαι…


Και αν πεις πως όλα τούτα

Δεν έχουν την υπογραφή του πόνου

Κι είναι μονάχα

νύχτιες αυλακώσεις

Στο μαγικό σεντόνι του έρωτα

Είναι γιατί

Είμαι ερωτευμένος φως μου

Κλεμμένος

Γητεμένος

Άδειος για πρώτη μου φορά

Και τόσο υπέροχα γεμάτος…


Να, στάθηκα σε τούτη τη πηγή

Που γράφει τ’όνομά σου

Έκανα χρόνια και αιώνες

Ημέρες αναρίθμητες και νύχτες

Μεγαλύτερες ως κι από το φρόνημα του Απείρου

Και γεύομαι κι εγώ

εκστατικός

Ευλογημένος

Το αθάνατο νερό σου

Και αξιώνομαι να σε αντικρίσω

Και να προφέρω μυστικά

Και υπέροχα

Το αληθινό σου όνομα…


Ιουλ 09

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009



Ολόκληρος


Να

Σε τούτη τη χούφτα

Έχω μαζευτεί ολόκληρος

Κλείσε τον ήλιο από πάνω

Να με συνεφέρει θέλει

Τυραννικά

Και με αναρπάζει…


Να

Σε τούτη τη λέξη

Α

Φ

Ο

Μ

Ο

Ί

Ω

Σ

Η

Έχω χωρέσει ακέραιος

Πλύνε το φως της σελήνης

Να μη λερώνει το βλέμμα μου

Και με νυχτώνει…


Να

Σε τούτο το άρμα του ονείρου

Σε έχω μαζί μου

Πάγωσέ του τη κίνηση

Να μη ξεφύγουμε από δω

Από δω

Που έχω γνωστό το τώρα

Που έχω λησμονήσει το αύριο

Που έχω εγκιβωτίσει το χτες…


Να

Σε τούτη τη χούφτα

Το πίστευες ποτέ;

Ολόκληρος είμαι…


Ιουλ 09