Ώστε λοιπόν όλα θα σιγήσουν
μια μέρα…

όλα όσα ψηλαφήσαμε

κάτω απ΄το μεθυσμένο ήλιο της εφηβείας μας

όλα όσα αρνηθήκαμε

κάτω απ’το σπαραγμό

της ασημένιας σελήνης

στις ποιητικές μας περιπλανήσεις

ενθουσιώδεις κι ερωτευμένοι

μέσα στο γνόφο της γερασμένης πλήξης μας

απόστατοι και κουρασμένοι

έτσι ή αλλιώς

δίκαια ή άδικα

πιο πολύ άδικα

θα χαθούν

θ’ αφανιστούν

μονάχα όμως

απ’το δικό μας βλέμμα…

κι ακόμη τότε

θα υπάρχουν

για κάποιους άλλους

που θα πιστέψουν για μια στιγμή

πως είναι αθάνατοι

και πως μπορούν…

αλίμονο, χειρότερα

πως είναι βέβαιο

θ’αλλάξουνε τον κόσμο!

κι έτσι είναι

γιατί γερνάς εκείνη την ημέρα ακριβώς

που παύεις να πιστεύεις πως εσύ

μπορείς ν’αλλάξεις τον κόσμο…

γιατί πεθαίνεις για πρώτη σου φορά

όταν αυτή η αλήθεια

η πικρή ματαίωση

σού πλημμυρίσει την καρδιά

η φοβερή αλήθεια

και μέσα σου η… στερεότητα

η σταθερότητα

και η… σοφία

αποκαλύπτουν το αληθινό τους πρόσωπο…

απολιθώματα…

Ώστε λοιπόν

μια μέρα

όλα θα σιγήσουν…

για σένα μόνο

για το στερέωμα είναι πάντα

εκκωφαντικός ο ήχος της δημιουργίας

και οι φωνές των αδύναμων βροτών

ούτε που φτάνουν ως τα μισά

του ουράνιου ωκεανού

σκέλεθρα

σαπισμένοι σάκοι

ρυπαροί

λεροί

άχυρα γεμάτοι

σκιάχτρα

φαντάσματα

ζοφερές σκιές που αχνίζουν

στους αιώνιους βράχους…

απολιθώματα…

φεβ2016

αόρατο σημάδι

νιώθαμε μόνοι
όλοι εμείς
στην οικογένεια των ανθρώπων

πέρασαν αιώνες
να μηρυκάζουμε
τις διδαχές των προγόνων
ν' αφηγούμαστε τη διαδρομή του ήλιου
να πλένουμε τις ανάσες μας
με το θνητό νερό
του αθάνατου έρωτα
και να μαζεύουμε αγωνία
στα πνευμόνια μας

οι μέρες μεγάλες
οι νύχτες απέραντες

ώσπου εμφανίστηκε εκείνος
που είχε στα χέρια του ρόδα
και στο χαμόγελό του
αρμαθιές φωτός
στο στοχασμό του
αναπαύτηκε η απληστία μας
τα λόγια του
ξελόγιασαν τις προσευχές μας
στα κύτταρά του
είδαμε τα πρόσωπά μας

και διάλεξε εφτά όνειρα
κι εφτά εφιάλτες          
τα πήρε μαζί του ένα πρωινό
που έστεκε ο ήλιος στο κατώφλι
και δεν έκαιγε
αλλά μας χάιδευε απαλά

κι είπε πως μ'αυτά
θα αρδεύσει όλα τα σύμπαντα
και όλα τα στερεώματα του απείρου

κι όταν γυρίσει
θα τον γνωρίσουμε
θα'χει μιλιά σαν τη δική μας
θα'ναι όμορφος σαν έφηβος
και γυμνός
σαν τις νύχτιες σκέψεις μας

κι εκείνος που θα τον φιλοξενήσει πρώτος
στο δώμα του
θα γίνει ο επόμενος
κείνος με το αόρατο σημάδι στο μέτωπο
και την οσμή του αίματος στη σάρκα
αυτός θα'ναι
που θα διαλέξει όνειρα κι ελπίδες
για να μπολιάσει όλους τους ουρανούς
με το λυγμό του ανθρώπου...


αυγ2012

Waiting for a drop

© Mustafa Celikel

Άδακρυς μάχη

Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσες να με δεις

υπήρξα αόρατος για σένα

μιλούσα όταν κρυβόσουν στη σιωπή

κι όταν γεννούσες το χτες

στο σήμερα ερχόμουν

έτσι κι αλλιώς δεν ζητούσες να με δεις

στους αποθέτες των ονείρων ανταμώθηκαν μονάχα

σαν δειλοί προδότες

οι ψυχές μας

σκιές αγγιγμάτων

αλκυονίδες νύχτες

μέλαινας ευχής

ικετήριες ματιές

το σκοτάδι

δεν πολεμιέται

από πέτρινα σώματα

και δεν λυγίζει το βδελυρό στερέωμα

μπροστά σε τρέσαντες οπλίτες

έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσες τίποτε να δεις

άδακρυς μάχη

μα έτσι ή αλλιώς

το τίποτε μονάχα

ικανώθηκες να δεις…

οκτ2016

Ο πατέρας δεν ήξερε

να φυλάγεται απ’τις κακοτοπιές

ήρθαν ιδρωμένες οι μέρες

και τον άρπαξαν απ’το λαιμό

ήρθαν οι λεηλατες του ονείρου

και του έσπασαν τις φλέβες

λοιπόν ο άντρας αυτός

αγνοούσε τις ειδοποιήσεις

τα λεκιασμένα πουκάμισα

τις ψεύτικες ασφάλειες

και περπατούσε

όρθιος

και όταν κρύωσε ο χρόνος

και ένιωσε την αύρα του θανάτου

στους καρπούς του

φίλησε τη γυναίκα του στο στόμα

χωρίς να της χαμογελάσει

ήπιε έναν ελληνικό καφέ

σκέτο

και αποχώρησε…

σεπ2016

The Veil Redux

Marsel van Oosten 

Οι θεοί κοιμήθηκαν

στη μεγάλη θάλασσα

κι εμείς δεν χάσαμε την καρδιά μας

λιμοκτονούμε

λίγη τρυφερότητα είναι αρκετή

έστω και με άδειο βλέμμα

έστω και χωρίς χέρια

έστω και με κλειστό το στόμα

τρυφερότητα θα πει

να τρέφεις την έχιδνα και την οχιά

που κάποτε θα σε σκοτώσει

οι θεοί αποσύρθηκαν

χάθηκαν στις σπηλιές και στα ηφαίστεια

κρύφτηκαν στα βιβλία

και στις αφηγήσεις

κι εμείς δεν κλείσαμε τα παράθυρα

δεν σφαλίσαμε τις πόρτες

δεν αρνηθήκαμε το αύριο

εδώ είμαστε

στην αγκαλιά του τρόμου

και κοιμόμαστε και ξυπνάμε

και παλεύουμε

κερδίζοντας χάνουμε

όλο το χρόνο κι όλη τη λύπη

και τα βράδια νανουρίζουμε αυτούς

που μια μέρα θα μας αφανίσουν

για να μην είμαστε μόνοι

Δεκ2015


Haley Wilson 

Το Άλλο Εκείνο

Αν τα γυμνά ανθρώπινα κορμιά
υψώθηκαν και κρέμονται
στο σκοτεινό όργιο του σύμπαντος
κι αν φλέγονται
και ψύχονται μαζί

απ'το "ενεργεία" στο "δυνάμει"

κάτω απ'τα βλέμματα ανήλικων θεών

είναι που ακόμη ο αιώνιος οδοιπόρος
πραγματώνει αέναα
την Οδύσσειά του
και απ'την αγκαλιά της Κίρκης
κι από τους μηρούς της Καλυψώς
ορμάει στο φως
του έσχατου θανάτου
και απλώνει στην επιστροφή
που τόσο πόθησε
μια επίκληση
στο μαύρο δίχτυ της Ανάγκης
για ν'αφανιστεί
όχι ως βασιλιάς
αλλά ως ζητιάνος

Κι η επίκλησή του
θα έχει λέξεις από αίμα
σύμφωνα από πέτρα
φωνήεντα από φως
και στο ουράνιο βλέμμα του
το Άλλο Εκείνο
που τον στερέωσε στο Είναι...

Και με ορθάνοιχτα τα μάτια
δικαιούσαι να ονειρεύεσαι

Και με κλεισμένους πνεύμονες
δικαιούσαι ν'ανασαίνεις

Ένα χωρίς Αυτό
χωρίς το Κάτοπτρο
χωρίς το Χάσμα

Εν εσαεί...


Οκτ2015

σιγῇ ἀπώλοντο…

κι έτσι αρθρώθηκαν οι πρώτοι λόγοι...
πάνω στο σεμνό κύμα
μέσα στο όνειρο
έξω από το σκοτεινό δωμάτιο

ο νους

κροτάλιζε ξόρκια
και αυτοσχεδίαζε κατάρες
σπαρτές
ασήμαντες
λυγρές
όμως ανάπνεε
πάνω στα ίχνια της Νύχτας

δεν σε αγνόησα ποτέ

να ξέρεις
σε νοσταλγούσα
ακόμη και τις στιγμές
που ήμασταν μαζί

πάνω στο λυπημένο κύμα
μέσα στο λάμπον όνειρο

έξω απ'το μικρό δωμάτιο

ίμερος

γλυκύς
ό,τι κρατώ

ό,τι θυμάμαι

σιγή...

...κι ότι δεν σε συνάντησα

sep2016