Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

  

Γιατί έπαψα να  ε ί μ α ι  και θέλησα  ν α  γ ί ν ω;

 

Ο αδελφός μου ο Ιούδας

 

Ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού μόνο γιατί βρέθηκε στο πλέον ασύλληπτο αδιέξοδο που μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος: το υπαρξιακό αδιέξοδο.

            Η προδοσία του Ισκαριώτη δεν ήταν πολιτική, δεν ήταν προσωπική, δεν ήταν, πολύ περισσότερο, ψυχολογική, πνευματική δηλαδή. Αν είχε η πράξη του ένα τέτοιο περιεχόμενο θα ήταν, ασφαλώς, ανάξια μνημόνευσης στους αιώνες. Η πράξη του Ιούδα ήταν εδρασμένη σε διαφορετικά βάθρα. Έχω την αίσθηση, μάλλον την βεβαιότητα, πως ο Ιούδας συνάντησε, ή μάλλον συναντήθηκε με το απροσδόκητο. Κι όταν συναντιέσαι με το απροσδόκητο πράττεις απροσδόκητα.

            Η μόνη περίπτωση να μην είχε προδώσει τον διδάσκαλο ο Ιούδας, ήταν να μην τον είχε συναντήσει ποτέ του. Γιατί από την στιγμή που Εκείνος τον συνάντησε, ο Ζηλωτής Ισκαριώτης αιχμαλωτίστηκε από την γοητεία Του. Κι όταν αιχμαλωτίζεσαι μισείς. Και μισείς πρώτον απ'όλους τον δεσμοφύλακά σου. Και μετά τον εαυτό σου.

            Στην περίπτωση του Ζηλωτή Ιούδα, το μερικό συναντήθηκε με το Απόλυτο. Το ελλιπές με το τέλειο. Το πεπερασμένο με το άχρονο, το γήινο με το υπέργειο. Το υπαρξιακό αδιέξοδο δεν θα αργούσε να εμφανιστεί. Εμφανίστηκε άλλωστε, σε όλους τους μαθητές. Εμφανίστηκε στον Πέτρο, τον 'βράχο', εμφανίστηκε στον Θωμά, είναι σίγουρο πως πλημμύρισε τους πάντες. Απλά, ο Ιούδας δεν το άντεξε, προσπάθησε να το εκλογικεύσει, να το ερμηνεύσει, να το διαχειριστεί, κι αυτό ήταν το μοιραίο του λάθος. Από αυτή την άποψη, η ίδια του η πράξη ήταν ένα λάθος. Ένα λάθος που χρειαζόταν ενέργεια για να αποφευχθεί, για να μην οδηγηθεί ο εν αδιεξόδω ευρισκόμενος μαθητής στην απόδραση και τελικά, στην λύτρωσή του και οι Ζηλωτές, εκτόνωναν όλη τους την ενέργεια στην δράση. Ο Ιούδας δεν ευτύχησε να έχει την 'αφέλεια' του Πέτρου ή την 'εσωτερικότητα' του Ιωάννη. Ήταν ένας άνθρωπος της δράσης, της πολιτικής και 'ορθής' δράσης -μέσα στο πλαίσιο της εποχής και της πίστης του- και γι'αυτό το αδιέξοδο για εκείνον υπήρξε συντριπτικό και αξεπέραστο.

            Ο Ιούδας Ισκαριώτης, είναι βέβαιο, λάτρεψε τον διδάσκαλο με έναν τρόπο ορμητικό, θυελλώδη και ενθουσιαστικό. Όμως το μέτρο του ήταν πολύ περιορισμένο και η ματιά του αποζητούσε με θράσος να ανοιχτεί σε ορίζοντες που ήταν απαγορευμένοι. Τουλάχιστον για τότε, τουλάχιστον για εκείνον. Είμαι πεπεισμένος πως αδιαφορούσε πλήρως για τους υπόλοιπους μαθητές, για τον κόσμο και για τους Νομοδιδασκάλους της θρησκείας του. Είμαι ακόμη πεπεισμένος πως ο Ιούδας δεν είχε προβάλλει στον Ιησού τον επαναστάτη που θα οδηγούσε τον Ισραήλ στην αναγέννηση και την ελευθερία από τους μισητούς Ρωμαίους. Από τη στιγμή που ενεπλάκη στην υπαρξιακή σύγκρουση, τα ξέχασε όλα αυτά. Κατανόησε -κι ίσως ήταν ο μόνος- τι ήταν ο Ιησούς, ή τι έμελλε να είναι ο Ιησούς αλλά το βάρος της κατανόησης έπεσε σαν ταφόπλακα πάνω του. Ο Πέτρος, ως και την τελευταία στιγμή αναρωτιόταν τι γινόταν γύρω του και μέσα του και αναζητούσε απαντήσεις που δεν θα έπαιρνε ποτέ. Οι υπόλοιποι μαθητές -πλην του Ιωάννη ίσως και του Ιακώβου- αποτελούν κρίκους ανεξιχνίαστους και προφανώς  έδρασαν στον εξωτερικό πυρήνα της σέχτας. Άλλωστε όλοι αυτοί, μπροστά στον τυφώνα που απεκλήθη Σαούλ ήταν -ή απεδείχθησαν- ποσότητες ασήμαντες και μεγέθη αδιάφορα.

            Ο Ιούδας δεν πέρασε στην επόμενη ιστορική φάση του δράματος. Στην φάση της 'δράσης' και της οργάνωσης της πρώτης κοινότητας των νεοφύτων χριστιανών. Ευτυχώς. Έζησε τον διδάσκαλο χωρίς παραχαράξεις, χωρίς στρατηγικές και αντιμαχίες, βίωσε την αποκαλυπτική δύναμη της Αλήθειας ως το τέλος. Μονάχα που η Αλήθεια σαν Φως τον πλημμύρισε και τον έκαψε.

            Και από το μοναχικό κλαδί που αιωρείται αιώνια κρεμασμένος, αναθεματισμένος και καταραμένος, καταγγέλλει στους ανθρώπους όλων των εποχών την υποκρισία των 'καθαρών', την 'ευθυκρισία' των 'τέλειων' και την αυθεντία των 'πεφωτισμένων'...

 

01-05-2003

8 σχόλια:

ειρηνη είπε...

πολύ ενδιαφέρον αυτό που έγραψες.

nimertis είπε...

thanks ειρήνη

goofyMAGOUFH είπε...

Εγώ, που συναναστρέφομαι με όντα
"ακάθαρτα", "ατελή"
και κυρίως ΜΗ πεφωτισμένα,
αυτό που νιώθω πως ξέρω με σιγουριά,
είναι πως όλοι εμείς στο βιογραφικό μας,
στο σημείο εκείνο που μας ζητάνε
να γράψουμε δυο λόγια για τον εαυτό μας,
για το χαρακτήρα μας
γράφουμε Ιούδας...
γιατί ο Ιούδας είναι ο άνθρωπος...
δεν είναι το κινηματογραφικά τροποποιημένο προϊόν που μας σερβίρουν.

Υ.Γ.: αν στέλνουν και οι παππάδες βιογραφικά, παρακαλώ ας γίνει μια εξαίρεση...
ας μην συμπεριληφθεί αυτή η ενότητα.

nimertis είπε...

πολύ μου άρεσε η προσέγγισή σου γκούφηΜΑΓΚΟΥΦΗ... προσωπικά όσο τυραννιέμαι επί δεκαετίες -είμαι βλέπεις και κάποιων ενιαυτών ανθρωπος- με τον Διδάσκαλο Ιησού, άλλο τόσο παλεύω μέσα μου με την 'κληρονομιά του Ιούδα'... κάποια στιγμή πρέπει να αναφερθώ στην ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ... και το πως αυτή εργάζεται για όλους μας...

goofyMAGOUFH είπε...

Και να που εγώ τώρα,
αντί να ασχολούμαι με την ουσία,
αναρωτιέμαι γιατί επιδιώκεις να γράφεις
τόσο επιτηδευμένα (βλ. ενιαυτός)...
Βρε, μήπως είσαι "Διδάσκαλος" και δεν το ξέρεις;

Υ.Γ.: μεταξύ μας...
αν και είναι σαφές από τα συμφραζόμενα
τι σημαίνει, συμβουλεύτηκα Τεγόπουλο-Φυτράκη.
Έτσι, ως "τεχνολογική" ενίσχυση στο κάρβουνο.

nimertis είπε...

xaxa... μπορεί να υπάρχει, αθέλητα πια, μια επιτήδευση καθώς, οι ίδιες οι λέξεις, έχουν τη βαρυτική τους δύναμη, σε παρασέρνουν... λες όμως να είμαι 'διδάσκαλος' - μονάχα σε ένα Περιστύλιο υπήρξα κάποτε για λίγο, σε μια μικρή ομάδα αδελφών και είχαμε εργαστεί ωραία...- να σου πω, ενίσχυση στο κάρβουνο δεν βλάπτει... στο δικό μου να ιδείς... (τι ωραίο που ζωντάνεψε τόσο πολύ το ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ... εσύ το άγγιξες και άνθισε!!)

goofyMAGOUFH είπε...

Υπήρχε...το πρόσφερες...το άγγιξα!
Συνεργασία!

nimertis είπε...

συνεργασία... όμορφα...