Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009




Μορικόνε

Άκουγα Μορικόνε
και το είναι μου
έσταζε
τη φυγή σου
δάχτυλα
του χρόνου
φορούν το δαχτυλίδι σου
δείχνουν το φεγγάρι σου…
για μένα
ακόμα αόρατα είναι…

Πάνω στο τοίχο
έχει απομείνει η ανάσα σου
ξέχασες στο σεντόνι
ένα καλοκαιρινό σου βλέμμα
και δεν αντέχω
πια να σκεπαστώ…

Άκουγα Μορικόνε
και πέθαινα
ανοίγω τη παλάμη μου
σου είχα αρπάξει ένα χαμόγελο
και δεν στο δίνω
αν
λέω αν
απόψε αποδράσω
να χαμογελά κάτι επάνω μου…

Πάνω στο τοίχο
έχει σκαρφαλώσει η ζωή μας
φέρε μου το πρωί τσιγάρα
και καφέ
κι ένα ακόμη σ’αγαπώ
για να έχει το κουράγιο
ο ήλιος να ανατείλει πάλι

Ιουλ 09

10 σχόλια:

goofyMAGOUFH είπε...

nimertis,
Σε καλημερίζω και
περιφρονώ επιδεικτικά
την τσιριχτή φωνούλα στο κεφάλι μου
που επιμένει
πως κινδυνεύω,
από απλή αναγνώστρια
με απροειδοποίητες εκρήξεις θαυμασμού...
και όχι μόνο,
να γίνω...
"οπαδός" Σου!

Ανώνυμος είπε...

Είναι ποιήματα
που σε πιάνουν από το χέρι
και σε οδηγούν σε μια σκοτεινή γωνιά
Πάνω στον ώμο τους
γέρνεις και κλαις.

Γ.Τ.

nimertis είπε...

ΌΧΙ, ΟΧΙ goofyMAGOUFH μου, μην την περιφρονείς τούτη τη φωνούλα... άκουσέ την! Πάντως, καλημέρα και... τι ωραία να λέμε καλημέρα πλέον...

nimertis είπε...

ευχαριστώ και το ανώνυμο σχόλιο...

goofyMAGOUFH είπε...

Και να σκεφτείς πως
κατά τη διάρκεια της πρώτης μου περιήγησης,
κουράστηκα και μόνο από το κοίταγμα
των αναρτήσεων...
"που να τα διαβάσω κιόλας", σκέφτηκα και
έκανα μεταβολή...

Καλημέρα = τρυφερό δώρο

nimertis είπε...

...είδες; τι σε έκανε όμως να επιστρέψεις γκούφη; ίσως είναι μια καρμική συνάντηση αυτή... η δική σου ζεστασιά έκανε το μαύρο ρόδο να μην είναι πια μόνο... μοναχικό ίσως αλλά όχι μόνο πια...

goofyMAGOUFH είπε...

Ο δολοφόνος
πάντα επιστρέφει
στον τόπο του εγκλήματος...
χι χι χι

goofyMAGOUFH είπε...

Μια δεύτερη ευκαιρία μου άξιζε, δε νομίζεις;

nimertis είπε...

και βέβαια... και είμαι πολύ χαρούμενος για τον... γοητευτικό δολοφόνο που ξαναγύρισε... μερικά ζητήματα λοιπόν έχουν τόσες αναγνώσεις, τόσα κρυφά επίπεδα... εκεί που νομίζεις πως... οκ... θα επανέλθω...

goofyMAGOUFH είπε...

Αν αυτό δεν λέγεται άγνοια κινδύνου...
πως λέγεται; ΟΕΟ!!!

Υ.Γ.: μίλα μου για τις "Ηθικές Παρενοχλήσεις".
(Μια ζητιάνα στο blog σου)