Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009


Το λάθος του Ορφέα


Εάν κάποτε επιστρέψεις

δε θα’θελα να είναι ένα ανοιξιάτικο πρωινό

με τον ήλιο χαμογελαστό

και την καρδιά μου ζεστή και έτοιμη

να σε υποδεχθεί ξανά

μα θα’θελα να είναι ένα βροχερό σούρουπο

με έρημους δρόμους

σιωπηλούς ανθρώπους

και λογισμούς θανάτου

στο μυαλό μου

και λόγια να μην ανταλλάξουμε

μονάχα να φωνάξουμε δυνατά

με τη σιωπή μας

και να ουρλιάξουμε αν το θέλεις

με τα ζεστά μας δάκρυα…


Εάν επιστρέψεις

κάποτε

δε θα’θελα να με ανταμώσεις

σε κάποιο πολύβουο σταθμό

στη πλατφόρμα του Μετρό

στη στάση κάποιου λεωφορείου

μα θα’θελα να είναι σε κάποια θλιβερή γωνιά

στη συμβολή δυο δρόμων ασήμαντων

και ερημικών

και ίσα που να διακρίνονται οι φιγούρες μας

στο σκοτεινό σοκάκι

και σκιές να μην έχουμε

καθώς οι ίσκιοι

δεν δικαιούνται σκιάς


Εάν επιστρέψεις

σε κάποια μακρινή

προβολή του χρόνου

σε κάποια αδιόρατη

μονάδα του απείρου

μην μου μιλήσεις

αν μπορείς

κι αν με κοιτάξεις

μη με δεις

καλύτερα άσε

το βλέμμα σου να με προσπεράσει

σαν φυσικό εμπόδιο να είμαι

και συνέχισε

το βλέμμα σου

και τάχυνε

το βήμα σου

και το λάθος του Ορφέα

να μην κάνεις

να κοιτάξεις πίσω…


6/12/2005

5 σχόλια:

Άθεος είπε...

Αν σε κάθε Ορφέα ανήκει μια Ευρυδίκη,
φοβάμαι πως το «λάθος» είναι νομοτελειακό!

nimertis είπε...

μάλλον δεν έχεις κι άδικο... καλώς ήλθες Αθεε...

Μαρια Νικολαου είπε...

Το ουρλιαχτό των δακρύων τελικά λυτρώνει..

Πολύ όμορφη γραφή
Καλή σου μέρα

nimertis είπε...

καλημέρα Μαρία... να σαι καλά...

goofyMAGOUFH είπε...

Όμως εγώ δεν θα 'ρθω στη "γιορτή" σου...
Θα 'ρθω μέρα καθημερινή...