Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012





Ο Κάρλος φορούσε τα μάτια του αετού…

η μέρα ερχόταν καταπάνω μου, είπε, η μέρα πετούσε, είχε βγάλει τα φτερά της Άρπυιας και άπλωνε πάνω μας τα καινούργια της φτερά… η μέρα είχε γίνει πια ένας ουρανόφις… ένας άγνωστος ήλιος την έκαιγε, ένας μοχθηρός χρόνος την έκλεβε… κι όμως, ερχόταν σαν πεινασμένη λύκαινα πάνω μας… να μας κατασπαράξει, να μας αλώσει…

Δεν ήσουν ανυπεράσπιστος από τη γέννησή σου κιόλας;

δεν στεκόταν, δεν στεκόταν καμιά νύχτα στο παράθυρό μου, είπε, δεν σταματούσε εκείνη η ρυπαρή βροχή, όλα μου τα πρωινά σπατάλησα να καθαρίζω τη βροχή από το σπίτι μου και τις νύχτες, τις νύχτες φίλε μου εκείνη ξεκινούσε πάλι… τι απίστευτο σκουπιδαριό γέμισε τις πόρτες μας, τι μολυσμένα ταξίδια πότισε τα όνειρά μας…

Ο Κάρλος φορούσε τώρα τη μπέρτα του θεού-γύπα… κι έσταζε λάσπη στο πάτωμα…

δεν στεκόταν σου λέω, καμιά ολοκάθαρη νύχτα δεν καταδέχτηκε το παράθυρό μου… αρπαγμένη από τα παλιόξυλα, τα σαπισμένα ξύλα της βροχής έβρισκα τη μέρα, κάθε αυγή… είπε, κάθε αυγή άρχιζα τη δουλειά, κάθε βράδυ περίμενα τη ρομφαία της βροχής να με σκοτώσει πάλι…

Ο Κάρλος γυμνός, διάβαζε τα σημάδια στο σώμα του…

πενήντα εκατομμύρια χρόνια σ’αυτό το σώμα αδελφέ μου, αρχαίες λίμνες στέρεψαν, ποταμοί θρασείς και ατίθασοι αιμάτωσαν τα βουνά, πλάσματα παράξενα γέμισαν τις φωλιές της Γης, ήλιοι γεννήθηκαν και πέθαναν… κι αυτό το σώμα, ανασαίνει ακόμα σαν το στόμα της εκδίκησης που δεν κλείνει αν δεν πλημμυρίσει με ιχώρ φωτιάς… στον τελευταίο άνθρωπο που θα γεννηθεί, σ’εκείνον το υπόσχομαι τούτο το σώμα, σαν μανδύα λέπρας… είπε… και αν περάσει ο τελευταίος χειμώνας πάνω απ΄την τελευταία άνοιξη των ανθρώπων, σε κείνον που θα γεννηθεί, σε κείνον υπόσχομαι τούτο το σώμα…

Ο Κάρλος προστάτευε σαν στοργική μητέρα τον μικροσκοπικό ήλιο στη χούφτα του…

έκλεψα τούτο τον ήλιο απ’τα όνειρά μου αδελφέ μου…

Μόνον οι δειλοί, μόνον οι δειλοί Κάρλος αρνούνται το θάνατο του ήλιου… γιατί; Γιατί προσπέρασες τις αφετηρίες σου; Γιατί;

φοβόμουν ότι θα οχυρωθώ για πάντα πίσω από τις ουτοπίες μου… αδελφέ μου, είμαι ένας γέροντας Σαμάνος, ορθώνω το ανάστημά μου στο στερέωμα και δεν πληγώνομαι… ανοίγω τις φτερούγες μου πάνω απ’τους γκρεμούς και ξέρω πως Εκείνο που δεν μιλάει, με βλέπει, Εκείνο που δεν θυμάται την αρχή Του, με θωρεί, με αναστατώνει… με οργώνει… μάθε απ΄την αρχή τις λέξεις, μάθε τις σου λέω γιατί τούτες που έχεις τελειώνουν και θα ξυπνήσεις ένα πρωί και δεν θα έχεις γλώσσα να περιγράψεις τον κόσμο…

Μηχανεύεσαι πάλι μια καινούργια απόδραση, γαλάζιε πολεμιστή;

Ο Κάρλος είχε κουρνιάσει στην αθέατη γωνιά του δωματίου και έψελνε…

...είναι ακατάληπτη τούτη η γλώσσα… δεν την ξέρεις, κανείς δεν την ξέρει αδελφέ μου… Σου λέω, πρέπει να ιδρύσεις μια καινούργια γλώσσα, πάρε τον εαυτό σου και γύρνα τον τα μέσα έξω… άσε τα εντόσθια της ήττας να πέσουν στο πάτωμα, άσε τα αχνιστά, βρώμικα σπλάχνα σου να χυθούν στο πάτωμα! Δεν τα χρειάζεσαι πια…

Με σκοτώνεις!

εκείνα σε σκοτώνουν… και δεν έχεις πια γλώσσα για το θάνατο…

Ο Κάρλος ετοιμαζόταν να πετάξει…

να, κράτησε τον μικρό μου ήλιο… άνοιξε τη χούφτα σου αδελφέ μου και πάρε τον… κλείστον καλά… είναι ένα ευαίσθητο, μικρό, νεογέννητο άστρο… μην τον υποσχεθείς στον εαυτό σου, μονάχα να τον φροντίζεις όσες αιωνιότητες θα λείψω…

Φεύγεις; Πάλι;

αν δεν φύγω τώρα, δεν θα μπορέσω να δω τον εαυτό μου ποτέ ξανά… κάθε λεπτό κοντά σου η φθορά μου επιταχύνεται… όλα τρέχουν γρήγορα σε τούτο τον κόσμο, ως και η φθορά… κράτησε τον ήλιο… μην τον σπαταλάς… να τον φροντίζεις… είμαι εγώ!

Ο Κάρλος άνοιξε τα σάρκινα, υπέροχα φτερά του, μου έριξε μια παράξενη ματιά σαν να ερχόταν από τα έγκατα του αρχαίου του είναι.

και απλά πέταξε στο αύριο…

κάτι σπαρταρούσε στη χούφτα μου…

ο μικρός ήλιος είχε γίνει ένας νιογέννητος, λευκός αετός
και με κοιτούσε με δυο ήλιους – μάτια…

φεβ2012 

6 σχόλια:

Χλόη είπε...

…δεν στεκόταν σου λέω, καμιά ολοκάθαρη νύχτα δεν καταδέχτηκε το παράθυρό μου… αρπαγμένη από τα παλιόξυλα, τα σαπισμένα ξύλα της βροχής έβρισκα τη μέρα, κάθε αυγή… είπε, κάθε αυγή άρχιζα τη δουλειά, κάθε βράδυ περίμενα τη ρομφαία της βροχής να με σκοτώσει πάλι…

πολλή λάσπη αγαπημένε φίλε μου
και δεν αντέχεται

καταπληκτικό ολάκερο, με σοφία και προπάντων με εκπληκτική ηρεμία

φιλί

nimertis είπε...

σ'ευχαριστώ από καρδιάς Χλόη μου για την προσέγγισή σου, για τα λόγια σου...

φιλί κι από μένα...

κοριτσάκι... είπε...

!!!!!!

nimertis είπε...

έχω την αίσθηση πως ο Κάρλος σε άγιξε "κοριτσάκι..."... την καλησπέρα μου...

Eriugena είπε...

Η μέρα δεν λέει να φύγει και να αφήσει τη νύχτα να γιάνει τους ρυθμούς της, γιατί η μέρα δεν ανακεφαλαιώνει τη ζωή μεχρι αυτήν, αλλά ένα σωρό ακατανόητων ερειπίων..
Αυτή είναι η σύνοψη της ζωής μας σήμερα, και αυτό είναι το ερειπιώδες που καταλαβαίνω να περιβάλλει τον Κάρλος. Τον ρωτάνε αν "μηχανεύεται" μια καινούργια απόδραση..δεν απαντά γιατί ποθεί να ιδρύσει μια καινούργια γλώσσα, και να πετάξει "τα εντόσθια της ήττας" στο πάτωμα. Αυτή η ήττα φυσικά είναι ουσιώδης..Δεν στέκονταν όπως λές καμιά νύχτα στο παράθυρο, αφού ο ήλιος είναι ο μοχθηρός συντελεστής αυτού του είδους μέρας, την οποία δεν διαδέχεται καμιά νύχτα, παρά μόνο μέσα στην άρρωστη βροχή αρχίζει η επαναληπτική εργασία..Αν και δεν υπήρχε η επίγνωση ότι οι ουτοπικές αναζητήσεις δεν ήταν ουτοπικές, υπήρχε εν πάσει περιπτώσει μια υγιής εμμονή, και τώρα που φάνηκε το μη ουτοπικο της ουτοπίας, φάνηκε το περιεχόμενο που είναι η νέα γλώσσα της άλλης κατάστασης, που γεννιέται μέσα στο σάπισμα της παλιάς..Η πρόκληση της ήττας είναι μια νέα γλώσσα..Ο νέος μικρός ήλιος παραδίδεται στο ίδιο-άλλο άνθρωπο που μιλά ο Κάρλος, ο εαυτός του που παραμένοντας αποχαιρετά τον εαυτό που γέννησε τη νεα γλώσσα μέσα στο σάπισμα. Όμως αυτό είναι να γίνει για να φύγει-φύγουν στο αύριο..
Αυτή η χρονική αντίφαση, επιλύεται αν δεχτείς να φύγεις απο το χθές, ο Κάρλος θα φύγει στο μέλλον, αν φύγεις απο το χθές, το μη ιάσιμο χθές..
Αλήθεια φίλε μου, είναι εφικτό να φύγει κανείς απο το μη ιάσιμο;
Το σώμα που θα γεννηθεί στο τέλος περιμένει την ανάλωση του μη ιάσιμου στο παρόν του μέλλοντος, γίνεται ο καταλύτης αυτής της μερικής ιάσης. Είναι αλήθεια ότι δεν γίνεται τελικά χωρίς την μεσολάβηση του εσχάτου να περάσεις καν στο παρόν, όμως ενός τέτοιου εσχάτου κάθε άλλο παρά λαμπρού! ή μάλλον λαμπρού απο πόνο μεγάλο και τα σημάδια του τα σκληρά (λέπρα).
Ένα σκληρό έσχατο που δεν λειαίνεται απο την δόξα των θεών, ή ενός σωτήρα.
Αλήθεια ένα φοβερό θεολογικό θρίλλερ, χωρίς κατευναστικές ελπίδες..Πέριμένω με ενδιαφέρον αληθινό και άλλες εικόνες αυτής της μετάβασης του πόνου στο μέλλον!
Αιφνιδιαστικό φίλε μου !!

nimertis είπε...

Αγαπημένε μου Ιωάννη... δύσκολα μου έβαλες απόψε... και δεν είναι η μέρα μου!
Αφού πρώτα, μέσα από την απάντηση στο... μικρό σου δοκίμιο, πω ότι το Κάρλος είναι ένας μικρός φόρος τιμής στον Καστανέντα... ας επιχειρήσω να αναρριχηθώ στις λέξεις σου...

"...Η πρόκληση της ήττας είναι μια νέα γλώσσα..Ο νέος μικρός ήλιος παραδίδεται στο ίδιο-άλλο άνθρωπο που μιλά ο Κάρλος, ο εαυτός του που παραμένοντας αποχαιρετά τον εαυτό που γέννησε τη νεα γλώσσα μέσα στο σάπισμα. Όμως αυτό είναι να γίνει για να φύγει-φύγουν στο αύριο..
Αυτή η χρονική αντίφαση, επιλύεται αν δεχτείς να φύγεις απο το χθές, ο Κάρλος θα φύγει στο μέλλον, αν φύγεις απο το χθές, το μη ιάσιμο χθές..
Αλήθεια φίλε μου, είναι εφικτό να φύγει κανείς απο το μη ιάσιμο;..."

Κι εδώ αρχίζουν τα αληθινά 'ζόρια' Ιωάννη μου... είναι απόλυτος τούτος ο εγκλωβισμός στο χθες; Αν πει κάποιος ναι, είναι σα να έχει... διακτινιστεί σε ένα παράδοξο τώρα που είναι πάντοτε μια προβολή του χθες, κυκλικά, τραυματικά, εμμονικά... Αν πει κάποιος όχι, τότε, έχει ενσωματώσει στη 'λέπρα' και το αύριο... Εφιαλτικό το μεταίχμιο... αλλά είναι η ώρα της φυγής για τον Κάρλος... δεν έχει άλλη ώρα, αν δεν τολμήσει το πέταγμα πριν 'γεννηθεί' ξανά, αφανίζεται...
Ο Κάρλος δεν διαλέγεται και μάλλον περιφρονεί όλα όσα η παλαιά γλώσσα προσφέρει ως 'εργαλεία' μύησης στο αεί...
Ο Κάρλος αποκαλύπτει την 'αλήθεια' και δεν έχει γλώσσα να την περιγράψει... αν δεν ανακαλύψει μια καινούργια, είναι χαμένος...
Ενα σκληρό έσχατο, λες... πως αλλιώς άραγε;

Με έβαλες σε νέες διαδρομές μετά την πυρετική δράση της γραφής που συνήθως δεν την ελέγχω αλλά με ελέγχει...

να είσαι πολύ καλά φίλε μου!
Ευχαριστώ!