Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013



Νύχτες Βαλπούργιες


Το σώμα αντιδρούσε
Είναι ζωντανό…
Το βλέμμα απλωνόταν ολόγυρα

Έχεις πάντα μια λέξη προδοσίας
Να δροσίζει τα χείλη
Αλίμονο
Χωρίς αυτή
Φωνή δεν έχω…

Το κεφάλι αριστερά
Ερωτευμένο με την κλεμμένη Καρυάτιδα
Το κεφάλι δεξιά
καρφωμένο στον ποδήρη χιτώνα Του

Μια κούπα κώνειο
Τον χώριζε από την έξοδο
Την έξοδο απ’τη στιγμή
Κι εκείνος
Ήπιε μέσα στo δηλητήριο
Όλο το εγώ του…

Τα χέρια κολλημένα στο σώμα
Τα πόδια ανοιχτά
Ο άνθρωπός σου Λεονάρντο
Δεν έχει ορίζοντα
ανάπτυγμα δεν έχει ακόμα
Έχει μονάχα δέρμα
Και πληγώνεται απ’τις υλακές του χρόνου…

Το στόμα αφίλητο
Τα μάτια χώμα

Έχω πνοή
Απ’του Αχέροντα το στρώμα
Κι έχω δακρύσει τόσο
Φεύγοντας απ’την Εδέμ
Μόνος
Και κάποιες νύχτες Βαλπούργιες
Για το αγέννητο άστρο της γενιάς μου
Κλαίω ακόμα…

Φεβ2011

Ruhollah Mahmoudi

4 σχόλια:

Kate'sCakeBox είπε...

Ένα αριστούργημα Αντώνη γλυκέ μου φίλε..η κλεμμένη καρυάτιδα,η γενιά που δεν είδε το φως ακόμα,η προδοσία εύθραυστο άγγιγμα ψυχής σε φλέβα που χτυπάει ακόμα..λέξεις,σκέψεις με γοητεία απίστευτη..μαγεύομαι πάντα εδώ..γαληνεύεις την ψυχή και την ξεσηκώνεις μ'ένα τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις..καλό απογευματάκι φίλε μου..νάσαι καλά πάντα.

Νimertis είπε...

Αγαπημένη μου φίλη Kate σ'ευχαριστώ από καρδιάς για τα ζεστά σου λόγια...
σε φιλώ!

Paraskevi Lamprini M είπε...

πολύ όμορφο... και θλιβερό..
μπραβο, φίλε

Νimertis είπε...

να΄σαι καλά Παρασκευή...