Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009


Ήλιοι μακρινοί

Απέκτησα μια κακή συνήθεια

να μετρώ τα πέταλα των λουλουδιών

αντί να τα σκοτώνω

και είμαι πληγωμένος μίσχος

που ολοένα γδέρνεται

κι όμως αντέχει ακόμα...

Κράτησα μια πικρή υπόσχεση

να κοιτάζω πάντα τα αστέρια

και να μη φοβάμαι

γιατί ο κόσμος που ζω είναι το πυκνό σκοτάδι

και τα χαμόγελα είναι ήλιοι μακρινοί...

Λυπάμαι που

δεν αφήνω κάποιο δάκρυ τώρα που φεύγεις

αλλά δεν έχω πια άλλα να σου δώσω

εκτός από ένα χαρτί που έχω γράψει κάτι για σένα

"συρρικνώνομαι"

κι ένα κουτί με σπίρτα

να το κάψεις...

16/5/2001

1 σχόλιο:

goofyMAGOUFH είπε...

Πάντα ο Ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά...