Κυριακή 19 Ιουλίου 2009


Άλυσος


Το σώμα του μυαλού μου

Ο νους του σώματος…

Μια αλυσίδα έδεσες από την νότια σκέψη

Ως τη βορινή απουσία

και ο κάθε κρίκος

ωκεάνιος στεναγμός…


το βλέμμα του νου μου

η νόηση των ματιών μου…


έχω ακόμη ένα στάχυ

από την αρπαγή της Κόρης

έμεινε δυο χιλιετηρίδες ακέραιο

να σε περιμένει

έχω ακόμη ένα σταμνί

ολόδροσο νερό των καθαρμών

κι ένα λευκό σεντόνι

στα σεπτά μυστήρια αν ποτέ αξιωθώ

μύστης να εισέλθω

στην άλυσο των αδελφών

ο έσχατος εγώ…


ο ήχος του αλλόκοτου

το στερέωμα των φθόγγων…

Εκάς οι βέβηλοι!

κι όλοι οι αγαπημένοι

Μακριά!


Αν πρόκειται ακέραιος να σβήσω

Αν πρόκειται ν’αναλωθώ

Έχω ένα σώμα να αφανίσω

Και μια ψυχή που φλέγεται

Από δροσιά!

Ένα μεγάλο θάνατο

Έχω να ζήσω

Και το χαμόγελό σας

Με αποσπά…


Ιουλ 2009

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009


Φωνήεντα…


Δεν έχω άλλα φωνήεντα

μονάχα δυο

ε…η

δεν έχω άλλα σύμφωνα

λ... ν…


σαν μυστικός Καββαλιστής

σε προφέρω με κλειστά τα μάτια

και τη ψυχή ολάνοιχτη

και ψάχνω

το εκατοστό σου όνομα…


Δεν έχω φωνήεντα άλλα

σύμφωνα

συλλαβές

σα να αφανίστηκαν…

σαν ιερός πολεμιστής

του Ναού σου

χαράζω τη σφραγίδα σου

και σε επικaλούμαι…


κι άλλη φωνή

να ξέρεις

δεν έχω

άλλο στερέωμα

ηλιόντυμα

φωτιάς παιδί

που τόσο υπέροχα

τόσο θριαμβικά

να με αναλώνει


κι άλλη ανάσα

να ξέρεις

δεν αξιώθηκα

τόσο απόλυτα

που να με περιέχει…


Ιουλ 2009

Σάββατο 11 Ιουλίου 2009


Το λάθος του Ορφέα


Εάν κάποτε επιστρέψεις

δε θα’θελα να είναι ένα ανοιξιάτικο πρωινό

με τον ήλιο χαμογελαστό

και την καρδιά μου ζεστή και έτοιμη

να σε υποδεχθεί ξανά

μα θα’θελα να είναι ένα βροχερό σούρουπο

με έρημους δρόμους

σιωπηλούς ανθρώπους

και λογισμούς θανάτου

στο μυαλό μου

και λόγια να μην ανταλλάξουμε

μονάχα να φωνάξουμε δυνατά

με τη σιωπή μας

και να ουρλιάξουμε αν το θέλεις

με τα ζεστά μας δάκρυα…


Εάν επιστρέψεις

κάποτε

δε θα’θελα να με ανταμώσεις

σε κάποιο πολύβουο σταθμό

στη πλατφόρμα του Μετρό

στη στάση κάποιου λεωφορείου

μα θα’θελα να είναι σε κάποια θλιβερή γωνιά

στη συμβολή δυο δρόμων ασήμαντων

και ερημικών

και ίσα που να διακρίνονται οι φιγούρες μας

στο σκοτεινό σοκάκι

και σκιές να μην έχουμε

καθώς οι ίσκιοι

δεν δικαιούνται σκιάς


Εάν επιστρέψεις

σε κάποια μακρινή

προβολή του χρόνου

σε κάποια αδιόρατη

μονάδα του απείρου

μην μου μιλήσεις

αν μπορείς

κι αν με κοιτάξεις

μη με δεις

καλύτερα άσε

το βλέμμα σου να με προσπεράσει

σαν φυσικό εμπόδιο να είμαι

και συνέχισε

το βλέμμα σου

και τάχυνε

το βήμα σου

και το λάθος του Ορφέα

να μην κάνεις

να κοιτάξεις πίσω…


6/12/2005

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009


Κάτι


Σου λείπει κάτι από τα παιδικά σου χρόνια

ψάχνεις να το βρεις εκεί που από χρόνια κατοικείς

σε κάποιες προσπάθειες να διασωθείς απ΄τις αρπάγες του χρόνου

δεν το μπορείς

το αναζητάς σε τούτα τα φιλιά της θλίψης

και είναι φιλιά από χείλη νεκρά...


κάτι σε στοίχειωσε όταν ήσουνα παιδί

το περιέχεις πάντα

γιατί η δική του φωνή γίνεται ένα με τη δική σου

κι όσο περνά ο καιρός

ανακαλύπτεις πως δεν έχεις άλλα να φροντίσεις

από μια νοσταλγία δανεική...


κάτι σε σκότωσε στα τρυφερά σου χρόνια

και το αίμα έτρεξε μέσα σου

και σε πλημμύρισε σα θάλασσα από ένοχες διαφυγές

και δεν σε αποτελείωσε

μα σε αφαιρεί απ'τον εαυτό σου

νύχτα τη νύχτα

σκέψη τη σκέψη

ανάσα την ανάσα...


1/10/2000


Όχι απόψε…


Υπάρχουν οι δρόμοι της Νύχτας

αυτοί που πρέπει να περπατήσεις

κι είμαι κοντά σου

αλλά όχι δίπλα σου

όχι απόψε

σου φυλάω μια έκπληξη γι'απόψε

ο Άρχοντας των Ψευδαισθήσεων

είναι τυφλός και οι οσμές απ'τα πτώματα

δεν φτάνουν στο βωμό της Ιερής Θλίψης

σου έχω κι άλλες εκπλήξεις γι'απόψε

μα το πρωί να ξέρεις

μακρινή οπτασία θα είμαι

κι αν είσαι άξιος

απ'τον όρμο των Νεκρών

θα μ'αντικρίσεις

να φεύγω για τις θάλασσες του Ωραίου

για τις Χώρες του Παγωμένου Χρόνου

και η Βασίλισσα της Στολισμένης Πρωτομαγιάς

έχει ανάγκη ένα εραστή γι'απόψε

και στα πέπλα της θα ξαπλώσεις

στα βελούδα της Φωτιάς θα σε κοιμίσει

και την αυγή θα μ'αποχαιρετάς

που θα σαλπάρω για τον Κόσμο των Χιλίων Ονείρων

για τον Κόσμο των δικών σου ονείρων...


[2000]


Κόκκινο


Και που να αποδράσουμε δηλαδή;

σε ποιον εαυτό;

ξαπλώσαμε κάτω από το δέντρο

της ύπαρξής μας

και το δέντρο αυτό

σκιά δεν είχε…


και που να ανοιχτούμε δηλαδή;

σε ποια διάσταση;

σηκωθήκαμε κάτω από ένα

ματωμένο στερέωμα

κι έχουμε στη γλώσσα

τη γεύση του θανάτου μόνο


και που να κοιτάξουμε δηλαδή;

σε ποιον ορίζοντα

που δεν μακέλεψε ο πόνος;

αν έμειναν ακόμη ανέγγιχτα

ας θηλάσουμε

τα δυο ορφανά που

δεν εκπόρνευσε ακόμη

ο Χρόνος

την πρωτανάσα ενός παιδιού

και το κόκκινο

παρθένο φιλί σου…


(αφιερωμένο στην Ε…)

ιουλ09


Αδειοσύνη

Κ

άποιο απόγευμα, μέσα Ιούλη, πριν χρόνια. Περπατούσαμε με τον δάσκαλο στην παραλία σιωπηλοί. Μέσα μου όμως δεν ήμουν καθόλου έτσι. Μέσα μου γίνονταν εδώ και καιρό μάχες και ήμουν συναισθηματικά μπλοκαρισμένος. Ο δάσκαλος ήταν ο μόνος που μπορούσε να με βοηθήσει. Είχα επιδιώξει να τον συναντήσω και ανταποκρίθηκε, όπως πάντα, αμέσως και με προθυμία. Ένας από τους λόγους που αγαπούσα βαθιά τούτο τον άνθρωπο ήταν πως δεν ρωτούσε ποτέ και δεν δίσταζε ποτέ όταν τον καλούσα. Δεν χρειαζόταν να του εξηγήσω, να του τεκμηριώσω το γιατί τον είχα ανάγκη, το γιατί ήθελα να βρεθώ κοντά του. Ήταν κιόλας εκεί!

Κάποια στιγμή σταματήσαμε να περπατάμε και καθίσαμε στην ακρογιαλιά. Ήταν μια όμορφη στιγμή. Σουρούπωνε και σε λίγο θα απλωνόταν ξανά η νύχτα. Και πάντα, τέτοιες στιγμές, είχαμε τις ωραιότερες συζητήσεις. Και τις πιο καθοριστικές.

"Πες μου λοιπόν", ξεκίνησε εκείνος.

"Όλα είναι τόσο παράξενα", ξεκίνησα με μια κοινοτοπία και ακολούθησε παύση. Όχι πως ο δάσκαλος θα με διέκοπτε γιατί ποτέ δεν το έκανε. Παρενέβαινε μόνο σε πολύ χαρακτηριστικές στιγμές.

"Λοιπόν, δάσκαλε, στο είπα αυτό γιατί είμαι πάλι σε κείνο το σημείο που δεν μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου. Ούτε αυτά που σκέφτομαι, ούτε αυτά που αισθάνομαι. Τίποτε δεν δείχνει να λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Δηλαδή, έτσι φαίνεται...".

Διέκοψα εκεί την ροή του λόγου μου γιατί συνειδητοποίησα πως έλεγα πολλά χωρίς να λέω τίποτα. Κι αυτό καταδείκνυε βέβαια το πόσο πλήρης ήμουν από σύγχυση. Αναδιέταξα τις σκέψεις μου και ξεκίνησα απ'την αρχή.

"Μου είχες πει κάποτε πως ο συνειδητός άνθρωπος είναι ολόκληρος ο άνθρωπος. Πως όσο αυξάνει η συνειδητότητα τόσο αυξάνει και η ευθύνη που έχουμε απέναντι σε εμάς και τους γύρω μας. Κάθε τι πλέον παίρνει άλλες διαστάσεις, αντιλαμβανόμαστε την ιερότητα της ζωής αλλά όχι αφηρημένα, με την θρησκευτική έννοια αλλά πολύ συγκεκριμένα, πρακτικά. Αντιλαμβανόμαστε πως ό,τι κάνουμε ή δεν κάνουμε έχει βάρος, αξία και συνέπεια. Έτσι δεν είναι;"

Ο δάσκαλος κούνησε το κεφάλι του ελαφρά, επιδοκιμάζοντας κάθε λέξη απ'όσες άκουσε.

"Λοιπόν... αναρωτιέμαι τελευταία, με αφορμή μια καινούργια γνωριμία, μια σχέση ας πούμε που έχω, μια σχέση καλύτερα που πια δεν έχω, γιατί όλα αυτά δεν με αγγίζουν όσο πριν, γιατί με κυριαρχούν κατώτερα συναισθήματα, οργή, θυμός, αγανάκτηση ακόμα και εκδικητικές τάσεις ορθώνονται μέσα μου... Καταλαβαίνεις, έχω χάσει τον εαυτό μου, ή μάλλον, έχει μετατοπιστεί το κέντρο της ισορροπίας μου και...".

Εκεί σταμάτησα και ξεφύσησα βγάζοντας από μέσα μου το πλάκωμα και τη σκοτεινιά που με είχε πλημμυρίσει. Δεν ανακουφίστηκα ακριβώς αλλά ήταν απαραίτητο να γίνει.

"Λοιπόν;", με ρώτησε και περίμενε την συνέχεια του λόγου μου.

"Λοιπόν, ήθελα να μου πεις απόψε για την απώλεια, και πως πρέπει να την αντιμετωπίζει ο συνειδητός άνθρωπος, ο ισορροπημένος άνθρωπος. Γιατί η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου μας βυθίζει σ'αυτή τη θλίψη, σ'αυτή τη μαύρη θάλασσα της αδράνειας ή του θυμού και της άρνησης; Γιατί η απώλεια είναι τόσο δυνατή; Τι συμβαίνει με όλα αυτά δάσκαλε;"

Όταν τελείωσα αυτές τις κουβέντες, αισθανόμουν κιόλας κάπως καλύτερα. Είχα εκφράσει αυτά που με βάραιναν όσο μπορούσα καλύτερα και ήξερα πως ο δάσκαλος μπορούσε να με νιώσει.

Δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ μέχρι να ακούσω τη φωνή του.

"Θυμάσαι τι είχαμε συζητήσει την πρώτη κιόλας φορά που είχαμε συναντηθεί;", με ρώτησε και φυσικά θυμόμουν. "Είχαμε πει για την μοναξιά και την διαφορά της από την μοναχικότητα. Θυμάσαι;"

"Ναι, θυμάμαι πολύ καλά".

"Θυμάσαι μεν αλλά δεν πήρες φαίνεται τίποτε από κείνη τη βραδιά", είπε με αυστηρό τόνο. "Εάν είχες πάρει κάτι, τώρα δε θα αισθανόσουν τόσο μπερδεμένος αν και είμαι βέβαιος πως θα αισθανόσουν το ίδιο δυστυχισμένος. Υπάρχει διαφορά, δεν υπάρχει;"

Προσπαθούσα να καταλάβω αλλά συνέχισε.

"Στο βαθμό που μπορείς να συνδέσεις την δυστυχία και την μοναξιά με την απώλεια, έχεις κιόλας την απάντηση που ζητάς. Όμως, δεν είναι αυτό για το οποίο ήθελες να με δεις απόψε. Πες μου λοιπόν, γιατί ήθελες να με δεις απόψε...", είπε και με αποσβόλωσε".

Έκανα αρκετή ώρα ψάχνοντας τις κατάλληλες λέξεις, ώσπου στο τέλος μίλησε εκείνος.

"Αυτό για το οποίο με ήθελες απόψε είναι πιο συγκεκριμένο φίλε μου. Ήθελες να μάθεις πως μπορείς να απαλλαγείς από τη θλίψη, άμεσα, τώρα, με το άγγιγμα ενός μαγικού ραβδιού. Δεν ήθελες ερμηνείες και αναλύσεις. Θέλεις θεραπεία, ίαση, εδώ και τώρα! Συμφωνείς;"

Είχα μείνει βουβός και ανίκανος να διαφωνήσω. Για μια ακόμη φορά ο δάσκαλος ήταν πολύ μπροστά από μένα, για μια ακόμη φορά με έκανε να αισθάνομαι ένα μυρμήγκι δίπλα του.

"Ναι, έχεις δίκιο. Δεν ξέρω τι να πω, έχεις δίκιο", ξανάπα.

"Το σημαντικό δεν είναι όμως αυτό. Το αληθινά σημαντικό φίλε μου είναι να διαλύσω τις ψευδαισθήσεις σου. Ακόμη κι αν είχα ένα τέτοιο μαγικό ραβδί που με ένα άγγιγμα θα έπαιρνε το μαύρο σύννεφο από μέσα σου, δεν επρόκειτο ποτέ να το χρησιμοποιήσω! Θα το πέταγα στη θάλασσα!", είπε και ο τόνος του ήταν πάντα αυστηρός.

"Ναι, όμως...", πήγα να πω αλλά εκείνος δεν είχε ολοκληρώσει.

"Κι όχι μόνο δε θα το χρησιμοποιούσα αλλά θα σου έλεγα πως πρέπει να είσαι ευγνώμων γι'αυτό που σου συμβαίνει! Γιατί αυτό ακριβώς θα έπρεπε να είσαι. Ευγνώμων! Και μπορείς να καταλάβεις, ή μάλλον, μπορείς να κατανοήσεις το γιατί;"

Είχα αρχίσει να τον παρακολουθώ και να συντονίζομαι μαζί του.

"Νομίζω ναι", είπα και γύρισε και με κοίταξε χαμογελώντας.

"Πες μου! Πες μου γιατί;"

"Γιατί... μέσα στην αρνητικότητα αυτή, υπάρχει... ενέργεια...."

"Και τι άλλο;", είπε ενθουσιασμένος.

"Και... επίγνωση", συνέχισα.

"Και τι άλλο, τι άλλο;", φώναξε σχεδόν σε έξαρση.

"Και... συνειδητότητα, καθαρή, κρυστάλλινη συνειδητότητα!", φώναξα κι εγώ και τον είδα να σηκώνεται και να με αγκαλιάζει ευτυχισμένος.

"Από δω και πέρα μπορούμε να αρχίσουμε να συζητάμε!", είπε μετά και ξανακάθισε χαρούμενος στη θέση του.

Αισθανόμουν περίεργα. Αλαφρωμένος και κάπως σαστισμένος. Είχα μια συναισθηματική ποιότητα καθαρότητας και αδειοσύνης. Ναι, αυτή ήταν η λέξη. Αδειοσύνη. Και μου άρεσε τόσο πολύ αυτό!

"Κράτα αυτή την ποιότητα που έχεις τώρα και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σταθεί στο δρόμο σου!", τον άκουσα να λέει.

Ο δάσκαλος έσφιξε το χέρι μου στο δικό του και με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Τον αγαπούσα αυτόν τον άνθρωπο!


[πρωτογραφή αρχές του αιώνα αυτού]

* * *

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009



Ακρότατο

Ακρότατο
όπως στο ημίφως του μεγάλου σπηλαίου
που φωλιάζουν οι σκιές των βιαστών μου
που κρέμονται από ασημένιες αρπάγες
οι αρρωστημένες ενοχές μου
και πλαδαρά αναπαύονται
κάποιες στοιχειωμένες πια αναπνοές
είμαι στο τέμενος του ακρότατου
είμαι στο χείλος του εαυτού
τρέφομαι με νευρώσεις και άσθματα
αγχωτικών στοχασμών για το Επέκεινα...

Ακρότατο
όπως στο χαρισμένο χαμόγελο της Παράδοσης
που τρεμοπαίζουν οι αχνές λάμψεις μιας Ελληνίδας και μιας Ιουδαίας
που απλώνονται νωχελικά τα εθνικά πλοκάμια της φρίκης
της ήττας και του χρέους
και πιο πολύ της σύγχυσης
και περιέχομαι στου πυρετού αυτού
το χιλιόχρονο ρόγχο
στο τέμενος του ακρότατου
στο Ιερό του εαυτού
πληγώνομαι μόνο από εμένα
και ξανά σηκώνομαι
γιατί πρέπει
πληγή τη πληγή
ψέμα το ψέμα
νύχτα τη νύχτα
κάποτε να αξιωθώ να φύγω...
Ακρότατο
όπως τα δάκρυά σου όταν σε πρόδωσα
και τα φιλιά της απουσίας σου
στο πέτρινό μου στρώμα...

[πρωτογραφή αρχές τούτου του αιώνα...]

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009




Μορικόνε

Άκουγα Μορικόνε
και το είναι μου
έσταζε
τη φυγή σου
δάχτυλα
του χρόνου
φορούν το δαχτυλίδι σου
δείχνουν το φεγγάρι σου…
για μένα
ακόμα αόρατα είναι…

Πάνω στο τοίχο
έχει απομείνει η ανάσα σου
ξέχασες στο σεντόνι
ένα καλοκαιρινό σου βλέμμα
και δεν αντέχω
πια να σκεπαστώ…

Άκουγα Μορικόνε
και πέθαινα
ανοίγω τη παλάμη μου
σου είχα αρπάξει ένα χαμόγελο
και δεν στο δίνω
αν
λέω αν
απόψε αποδράσω
να χαμογελά κάτι επάνω μου…

Πάνω στο τοίχο
έχει σκαρφαλώσει η ζωή μας
φέρε μου το πρωί τσιγάρα
και καφέ
κι ένα ακόμη σ’αγαπώ
για να έχει το κουράγιο
ο ήλιος να ανατείλει πάλι

Ιουλ 09