Μαθαίνω…

Ο κόσμος

έχει ένα αλμυρό χαμόγελο

σαν όστρακο πάνω στην αρχαία πέτρα

και μια ρυτίδα από έρωτα

που κρυώνει στο χρόνο

με ρωτάει στο χθες ο άγνωστος άνθρωπος

ποιο τίμημα έχει η αναλγησία

και’γω δεν ξέρω να κοιτάξω το στερέωμα

παρά μονάχα να σιωπώ…

η θάλασσα

έχει το χρώμα του οινοπνεύματος

και την οσμή του πένθους

με ρωτάει στο σήμερα

ο άγνωστος θεός

ποια γεύση έχει η αθανασία

και’γω δεν ξέρω να διαβάσω τον πόνο

κι έτσι σιωπώ…

έχει ο ουρανός

το χρώμα της νεκρής φωτιάς

και τη στυφή ανάσα του αιώνιου

με ρωτάει στο αύριο

ο άγνωστος εγώ

ποιο είναι το αίμα της ελπίδας

και’γω δεν ξέρω να κρύψω

τα δάκρυα που πικραίνουν τα χείλη

κι έτσι

μαθαίνω πως είναι πάντα να σιωπώ…

Νοε 2009

Μυστικός

Ντύνομαι αίμα

Και γίνομαι πολεμιστής δεινός

θα γκρεμιστώ από τα βράχια της Ισσού

Για του Αλέξανδρου την αιώνια δόξα

θα ξεχαστώ εγώ με απροθυμία

Για να λάμψει στο Μακεδόνα στρατηλάτη

Του Φοίβου η τρέλα…

Ντύνομαι επίκληση

Με τον Ενώχ βαδίζω σιωπηλός

Στα διαμερίσματα του Θρόνου

Ενεός, απόστατος, μικρός

Και πάνω μου ξεσπώντας

το Αιν Σοφ αποκαλύπτει

Τις 12 σεφίρες

Και μονομιας

Από αθάνατος

Γίνομαι θνητός…

Ντύνομαι φως

Και γίνομαι φτωχός Ιππότης του Ναού

Ordo templi orientis

Στην Ακρα

θα πάρει το κεφάλι μου ο Σαλαδίνος

στην Αγια Πόλη

δε θα αξιωθώ να προσκυνήσω τα βήματα Εκείνου…

Ντύνομαι λίθος φιλοσοφική

Υδράργυρος στριφνός

Και σίδηρος ανυπότακτος

Ο εργατικός Ελβέτιος

με ρίχνει στα καζάνια του

Να μεταστοιχειωθώ

Σε ατόφιο χρυσάφι

Και με το κόστος της μυστικής γνώσης

Απαλλοτριώνομαι…

Ντύνομαι λέξη και αριθμός

Ο Χρόνος με απαξιώνει

Δεν είναι φίλος

Ούτε εχθρός

Αρνούμαι την όψη του Απρόσωπου

Την φλόγα του βλάσφημου Ιερού

Αλλά χρωστάω ακόμη ένα θάνατο να δώσω

Και περπατώ στα μονοπάτια μου

Πάντα σε αγωνία

Πάντα μυστικός…

Μάιος 2009

Σίτρα Άχρα

[ή άλλη όψη]

Πύρινες εκπορεύσεις

αιχμάλωτες σκιές

ήλιοι που πεθαίνουν στην Ανατολή

κα ανασταίνονται στη Δύση

ο νοσηρός οφιόμορφος

στους ελιγμούς του

στοίχειωσε τον Κόσμο

το αγκωνάρι έχει στα χέρια του ο Κάιν

και τον αδερφό του

σημαδεύει ακόμη…

Ο αργυρός καθρέφτης

δείχνει τα είδωλα στρεβλά

τα Ιερά Αγγεία έσπασαν

το αίμα των Αγγέλων χύθηκε

και στις αρχαίες εκροές

ιλύς και πύον του Εωσφόρου

Δονήσεις φόβου

οι μυστικοί τ’απόκρυφα χειρόγραφα φυλάττουν

με τη ζωή τους

κραταιές ανάσες

στέκουν αγέρωχοι οι πράοι

ανάμεσα σε ποταμούς φωτιάς

κι ακόμη ελπίζουμε

ακόμη ερωτευόμαστε

ακόμη κοινωνούμε

το δρόσινο άγγιγμα

της σπλαχνικής Μητέρας…

Στο καλεσμά Της να σταθείς

κάτω απ’το Δέντρο της Ύπαρξης

στο πρωτοβρόχι της ζωής σου

κι ίσως να νιώσεις

να αισθανθείς

έχει το χώμα τούτο την εκπνοή

του αγαπημένου Όντος

έχει ο άνεμος αυτός τις μυρωδιές

παρθένας Νύχτας

έχει η βροχή ετούτη γεύση

από της θάλασσας το γάλα…

Ιδρώτας αίματος

δέσμιες ματιές

αρνήσου το δηλητήριο

από τις φλούδες του καταραμένου Ξύλου

αρνήσου στην Ατραπό που κληρονόμησες

το βηματισμό της Λήθης

εκείνο που ήταν να εκδηλωθεί

στο κατώφλι σου κιόλας κουρνιάζει

στις τροχιές του ονείρου στερεώσου

το πνεύμα έγινε απ’το σώμα πιο ορατό

το ταξίδι σου άρχισε

αφέσου

ν’ανταμώσεις

τον αληθινό εαυτό σου!!

Σεπ 2009

Εκτατό...

Από το σήμερα

εφευρίσκω το χτες

δεν έχω το φορτίο του πόνου

έχει καταναλωθεί μιας Ημέρας το φως

και ταξιδεύω στη Νύχτα…

από το νυν

εφευρίσκω το αεί

όχι πια τεμαχισμένο

από λατρείες

και ψέματα

όχι πια βουτηγμένο

στο αίμα των πρώτων μαρτύρων

αλλά χαριτωμένο

ολόφωτο

τρισδιάστατο και ζωντανό…

από το ένθα ίσταμαι

ναι

βροτός γαρ

με έναν τρόπο ακατανόητο

είμαι ζωσμένος με την υπόσχεση του απόλλυμαι…

και απ’το παράλογο του βίου

εφευρίσκω το λογικό του ζην

είμαι παιδί του Αναξίμανδρου

και το Άπειρο με συνέχει

δεν καταθέτω εύκολα τα όπλα

στις Θερμοπύλες έφτασα αργά

και μόνος

ο Ξέρξης έχει πια περάσει

και η μοναξιά του τοπίου

ρημάζει όλη τούτη τη δόξα…

ναι

από το αδιάστατο

Έλληνας γαρ

είμαι προικισμένος

να ευδοκιμώ στο εκτατό…

και με όλα μου τα δάχτυλα

να δείχνουν εμένα

και με όλα μου τα σώματα

να δείχνουν εσένα

άνθρωπος γαρ

παλεύω να σε περιέχω

καταδικασμένος

να παραμένω ακέραιος

αλλά όχι ΕΝΑΣ…

Σεπ 2009

Είσαι πιο όμορφη

κι από Κυριακή

μέσα στα υπέροχα μάτια σου

βαφτίζομαι

ξανά και ξανά

δίνε μου εσύ

όποια ονόματα θέλεις

κι εγώ

θα σου ενηλικιώνω πόθους…

αυγ2010

ΑΡΠΑΓΕΣ

Άρπαγες

φονιάδες σιωπηλοί

σύμβολα που ακόμα καίνε

αιώνες που ματωμένοι σέρνονται

όπως τα πληγιασμένα πόδια

ορφανών παιδιών

Άρπαγες

ληστές εσταυρωμένοι

βασιλιάδες πατροκτόνοι

και μοιχοί αυτοκράτορες

λάβαρα που κυματίζουν έρημα

όπως οι γενναίες ψυχές

φυλακισμένων ασκητών

Άρπαγες

θνητοί θεοί

κι ανάξιοι ρασοφόροι

στου Γολγοθά το πανίερο αίμα

έσκυψαν να πιούν

οι Πρίγκιπες της Αδειοσύνης

και δίπλα στο Πανάγιο Τάφο

έχτισαν ένα ναό

αφιερωμένο στο Τίποτε…

...Ο χρόνος ψέμα

απ’το χρόνο δανείζεται

κι ο πόνος αίμα

απ’το πόνο ποτίζεται

φλογερά φιλιά

από άσαρκα χείλη

στο απόγειο της μάχης

στης ζωής σου το δείλι

Ο φόβος σπέρμα

απ’το φόβο δανείζεται

κι ο θάνατος σκοτάδι

απ’τη ψυχή σου στολίζεται…

Ο φθόνος βλέμμα

απ’τη Στύγα δανείζεται

κι ο τρόμος αίμα

απ’το τρόμο ποτίζεται

Άρπυιες νύχτες

συλλέγουν σάρκες

κραυγές αντάρτες

θανατοδείχτες

Όλα τελειώνουν

τούτες οι ώρες

σαν φίδια ζώνουν

άρρωστο αίμα

σεντόνια θάνατοι

το μαύρο σπέρμα

Άρπαγες ήλιοι

νοσηροί και πόρνοι

της ζωής σου έδυσε

το πρωτονεύμα

εκπορνεύτηκες

στον Χιλιονόματο δόθηκες

πρόστυχο γεύμα…

...Ένοχος ο ουρανός

και η σελήνη θριαμβεύει πάλι

πως επιτρέπεις Ασημένιε Χορευτή

να διακορεύουν τα παιδιά σου;

πως αντέχεις Μέλαινα Κυρά

που βλέπεις να ανασκολοπίζουν

τα ακριβά σου τέκνα;

Έχει δύσει τούτος ο κόσμος

και αρνείται να πενθήσει ο χρόνος

φύλαξε όμως τις παλιές μοναξιές σου

κράτησε την οργή, το θυμό σου,

ένα σύμπαν καινούργιο χτίζεται τώρα

και χρειάζεσαι θύελλες στο βλέμμα σου

για ν’αντέξεις το τρόμο

και χρειάζεσαι όλη την αγάπη σου

για ν’αντέξεις το άδειο

ένα σύμπαν ολοκαίνουργιο

ετοιμάζεται τώρα

διάλεξε με ποιον θα κατοικήσεις

στη φωλιά των νεκρών προσευχών

με τη φωτιά Προμηθέας σε αφιλόξενη κλίνη

με το χώμα σάβανο, γενέθλια γη

ή με το όνειρο αντάρτη

φωτοδότη αστέρα

και πολεμιστή…

[απόσπασμα από 'ΤΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ', 2006]

Να με φιλοξενήσεις...

Στερεώθηκε ψηλά

o ήλιος που με αγάπησε

και μου επέτρεψε

για μια στιγμή μονάχα

να τον αψηφήσω

και μέσα από κείνον

να σ’εφελκύσω

Μέσα μου ακόμα ανήσυχη

η τελευταία σου συλλαβή

απ΄ την ανάσα του πυρός

απ’ τη Στύγα της αιώνιας Μήτρας

δεν την αγγίζω

δεν την ενοχλώ

σαν άγριος αετός φοβάμαι

θα μου ξεφύγεις

γι’ άλλους ουρανούς

και θα ορφανέψω…

Σχίζει ανελέητες μαχαιριές

το σεντόνι του πόνου

το χαμόγελό σου

και αρπάζομαι

απ΄το γαλάζιο χάδι σου

και στο νησί σου

με αποθέτει

Αυτός που με σπλαχνίστηκε…

Κι εσένα τώρα

στην αμμουδιά του βλέμματός σου

περιμένω

νa με δεχθείς

στα μυστικά σου δώματα

να με φιλοξενήσεις…

Ιουλ 09