Μαθαίνω…
Ο κόσμος
έχει ένα αλμυρό χαμόγελο
σαν όστρακο πάνω στην αρχαία πέτρα
και μια ρυτίδα από έρωτα
που κρυώνει στο χρόνο
με ρωτάει στο χθες ο άγνωστος άνθρωπος
ποιο τίμημα έχει η αναλγησία
και’γω δεν ξέρω να κοιτάξω το στερέωμα
παρά μονάχα να σιωπώ…
η θάλασσα
έχει το χρώμα του οινοπνεύματος
και την οσμή του πένθους
με ρωτάει στο σήμερα
ο άγνωστος θεός
ποια γεύση έχει η αθανασία
και’γω δεν ξέρω να διαβάσω τον πόνο
κι έτσι σιωπώ…
έχει ο ουρανός
το χρώμα της νεκρής φωτιάς
και τη στυφή ανάσα του αιώνιου
με ρωτάει στο αύριο
ο άγνωστος εγώ
ποιο είναι το αίμα της ελπίδας
και’γω δεν ξέρω να κρύψω
τα δάκρυα που πικραίνουν τα χείλη
κι έτσι
μαθαίνω πως είναι πάντα να σιωπώ…
Νοε 2009
14 σχόλια:
Σήμερα σκεφτόμουν τι χρώμα μπορεί να είναι ο θεός...Μετά αποφάσισα -τι σημασία έχει?Δεν έχουν οι χρωματισμοί αλλά τι απαντήσεις και εντολές λαμβάνει η εσωτερική παλέτα μας..φιλί βραδινό (βάλε χρώμα)
με τα δικά μας χρώματα λοιπόν... φιλί μεσημεριού Χριστουγέννων!
"έχει ο ουρανός/το χρώμα της νεκρής φωτιάς/και τη στυφή ανάσα του αιωνίου"
θεωρώ αυτό το σημείο ως τον πίο εύστοχο "στίχο" που έχω ακούσει τελευταία...ίσως γιατί και γω παραδέρνω μεταξύ των νεκρών και ζωντανών ουρανών, αν υπάρχουν, αν υπήρξαν ποτέ ζωντανοί ουρανοί..αλήθεια τι πιστέυεις φίλε;
υπήρξανε ποτέ ζωντανοί ουρανοί, η μήπως πάντα ήταν τα νεκροταφεία της ζωής;...εκτός κι αν υπάρχουν άλλοι-άλλοι ουρανοί..
Στη σιωπή σου σιωπώ και γώ, απλά δεν μπορώ να μην επισημάνω την "αισθαντική", με την έννοια των αισθήσεων αναρώτηση του αιωνίου!
αλήθεια πρέπει να έχει χρώμα και αφή, αλλιώς στα τσακίδια!
έτσι νομίζω και γώ, αν και αμφιβάλλω αδελφέ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
καμιά φορά σκέφτομαι αγαπημένε μου φίλε Ιωάννη, πως όλες αυτές οι 'σωματικές' ερωτήσεις - αναζητήσεις μας κρύβουν τελικά και την μεγάλη παγίδα της μη-απάντησης... όμως, με τον τρόπο που κι εγώ αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, μ'αυτό το 'λεξικό' απαντώ, από κει αντλώ τα λήμματα... βέβαια, η σιωπή εδώ έχει μια μικρή χαραμάδα ελπίδας, η ίδια η ελπίδα ίσως να είναι σιωπή... πως να απαντήσεις καταφατικά ή αποφατικά σε κείνο που δεν μπαίνει σε 'κοστούμια' ερωταπαντήσεων; δεν το λέω αυτό για τις δικές σου ερωτήσεις, το λέω για όλη την προβληματική της ποίησης εν γένει...
όμως, διαλέγω να υπάρχει κι ένας άλλος ουρανός Ιωάννη... πίσω απ'αυτόν που έχει νεκρωθεί... υπάρχει... γιατί τον σκέπτομαι [για να κλέψω και τον Ανσέλμο, μέρες που είναι...]
σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου κι αντεύχομαι με αγάπη... Χρόνια μας πολλά φίλε μου!
ο φλύαρος ήχος μου
δεν είναι εμμονή
είν' η σιωπή
που ουρλιάζει
στην ζωή των ονείρων μου!
χρόνια πολλά!
Χρόνια σου πολλά Δέσποινα... σ'ευχαριστώ!
Θα ακουστεί τόσο κοινό, μα...
Να ζείς!
Να αγαπάς!
και πάντα να μαθαίνεις....
Γνωρίζοντας...τους ήχους των χρωμάτων, τις αποχρώσεις των ήχων...
Κερδίζοντας Όνειρα κι Ελπίδες...
Φιλί γλυκό!...
ποιο τίμημα έχει η αναλγησία..
Nα μην μπορεις να νοιωσεις το δακρυσταλαγμα της ανθρωπιας..υπαρχει χειροτερότερο..; Δεν νομιζω.!!
Χρονια Καλά Αντωνη μου κυριως με ουσιαστικες σιωπες αλλα και ενθερμες εμπνευσεις..ο πυρινος λογος σου ειναι
ελπιδας φως μεσα στην ερημία και στο σκοταδισμο των καιρων που διανυουμε.
Πολλα Χαμογελα σου αφηνω. :))
κι αν ακουστεί κοινό, δεν πειράζει Ευαγγελία μου... είναι ένας πυρήνας αλήθειας... σ'ευχαριστώ πολύ! Ευχές και φιλιά!
Το ίδιο θα έλεγα και για τον δικό σου λόγο Μαράκι μου... πολύ ξεχωριστές να είναι οι μέρες αυτές... όπως εσύ!
Silence ... like gold, silver, diamonds ... needs quite darkness to become a timeless, priceless treasure. Love, cat.
Οση σιωπη κι αν κουρνιασει μεσα στην Απαντηση
η γευση παντα θα είναι της Παλίρροιας
που ξεχειλίζει το Ποίημα... το κάθε που γραφεται για να ενισχύσει την Ερωτηση
και ίσως
από Υποψία του Αναγνωστη
να περιεχει ίχνη Απαντησης
πίσω από τις πυκνες φυλλωσιές των συλλαβων του......
Πισω απο κάποιες φυλλωσιες άφησα ΕΥΧΕΣ...
Ισως περιεχουν απαντησεις..
ισως μία ακομη ερωτηση...
ίσως απλά κινητρο να γραφει ένα ακομη..... Ποιημα της Σιωπης!.....
Χρόνια Πολλά και Υπεροχα, Νημερτή........
Ναι φίλη μου Cat, υπέροχο το σχόλιό σου... γιατί η σιωπή έχει ακριβώς αυτή την αλχημική διαδικασία... κυοφορεί το χρυσό, το τέλειο, το 'μαγικό'... Thank you so much!!! Kisses...
Πάντα όσα γράφεις Κάκια μου έχουν εκείνο το αμφίρροπο, το αμφίτροπο και το διφυές της ποιητικής σου ματιάς... αλλά και της γυναικείας... σ'ευχαριστώ πολύ... χρόνια σου πολλά ψυχή...
Δημοσίευση σχολίου