σιγῇ ἀπώλοντο… 

 

κι έτσι αρθρώθηκαν οι πρώτοι λόγοι...
πάνω στο σεμνό κύμα
μέσα στο όνειρο
έξω από το σκοτεινό δωμάτιο

ο νους

κροτάλιζε ξόρκια
και αυτοσχεδίαζε κατάρες
σπαρτές
ασήμαντες
λυγρές
όμως ανάπνεε
πάνω στα ίχνια της Νύχτας

δεν σε αγνόησα ποτέ

να ξέρεις
σε νοσταλγούσα
ακόμη και τις στιγμές
που ήμασταν μαζί

πάνω στο λυπημένο κύμα
μέσα στο λάμπον όνειρο

έξω απ'το μικρό δωμάτιο

ίμερος

γλυκύς
ό,τι κρατώ

ό,τι θυμάμαι

σιγή...

...κι ότι δεν σε συνάντησα

Κόκκινος

Είναι ένας κόκκινος άνεμος

Θερμός σαν λίβας

Εχθρικός

Φυσάει ολόισια μέσα μου

Καιρό τώρα

Με κάθε εισπνοή

Φτάνει στα έγκατά μου

Κι όλο εκείνο που λένε κάποιοι πως είναι η ψυχή

Γίνεται όπου να’ναι παρανάλωμα

Γίνεται, πάει να πει, άνεμος κι αυτή!

 

Κι έπειτα; θα ρωτήσεις

Έπειτα στρέφεις το βλέμμα στις αρχαίες πηγές

Και στην αιωνιότητα.

 

Και τότε 

καθώς λένε

μια σπλαχνική

αναπάντεχη δροσιά 

το πρόσωπο αγγίζει…