Λαγνεία

Μικρό μου ρόδο

πάλευες πάντοτε μόνο

μέσα στη φωτιά

και είχες ανάμεσα στα πέταλά σου

ένα που δεν το άγγιζε η φθορά

κι είχες

ανάμεσα στις πτυχές της όψης σου

μια που είχε ραντιστεί αθανασία

να πιω ζητούσες

απ’τη δροσιά σου

να πιω

με καλούσες…

και δεν είχα το πρόσωπο

για να προβάλεις πάνω του

τις μεταμορφώσεις του φωτός

κι εκείνη η βαθιά χαράδρα

στο μέτωπό σου

στεκόταν πάντα

μεγάλη

αλλά όχι πιο μεγάλη

απ’τη λαγνεία

να σε πιω…

 

 

 

‘Πρόκειται’…

 

Αυτή θα είναι πάντοτε 

η μεγάλη ώρα

όταν λοιπόν

αυτό που μειονεκτεί

ορθώνεται αλυχτώντας

για να κλονίσει

αρμούς και λόγους

έθη και τρόπους

ειναιικούς και αρχαίους

κι αυτό που υπέρκειται

έχει θολές ανταύγειες

ρηγματώσεις

και ποδάρια πήλινα

 

και τι παράξενο

σε τούτη την άβυσσο του στιγμικού

και υποκειμενικού ‘πρόκειται’

μονάχα η αλήθεια εισέρχεται

ολόκληρη

και ακέραια βγαίνει

και ντυμένη

εαυτικό φως

και άρνηση γενναία

ν’ αναλωθεί 

απ’το ‘ποτέ δεν πρόκειται’…

 

 

φ Antonio Grambone

Αμπράξας

ένα μικρό πλάσμα

παλλόμενο ήταν

δεν είχε προλάβει ακόμα να φυλλομετρήσει

τις εποχές στο κορμί του

άφυλο

έμοιαζε μ’έναν θνήσκοντα Ιανό

μπροστά του

ένα κράσπεδο κεντημένο με το αίμα του

πίσω του

εμείς

να το χρεώνουμε όλη την αλήθεια μας

να το πνίγουμε

με όσα μας κληροδότησε ο Αμπράξας

με κοίταξες με όλα σου τα μάτια

κι εγώ δεν τολμούσα ν’ανταποδώσω στο βλέμμα σου

ένα δικό μου

το φονικό σπαρταρούσε μπροστά μας

ζεστό ακόμα

όπως τα κοχλάζοντα οξέα του έρωτά μας

κι εμείς αδειάσαμε τα χέρια μας

απ’όλα τα υπεροπτικά μας χνώτα

και περπατήσαμε χώρια

στη σιωπηλή

άγρια θύελλα που ερχόταν…

είδαμε τον Αμπράξας

όταν το χαρακωμένο στόμα του πλάσματος

πρόφερε τα όνοματά μας

και οι αισθήσεις

ούρλιαξαν δίπλα στο κράσπεδο

το αύριο

το αύριο που χλιμίντριζε στις ανάσες μας…

Αλκεδαμά(χ)

  

τόποι φωτός

οι ασημένιες ενοχές

πλεξούδες από μάρμαρο

στο νοτισμένο χώμα των πατέρων

αποτυπώματα

πέλματα γυμνών θεών

που δεν σταυρώθηκαν ποτέ

δεν έστερξαν τον άνθρωπο

δεν οικειώθηκαν την ανάγκη του

τόποι ομίχλης σάρκινης

σταλαγματιές ρόδινου αίματος

σύννεφα λιπαρά

αγέλαστες ημέρες

πώς να'βγει ο Διδάσκαλος

συντροφιά με το όνειρο

και την ελπίδα

για ν'αγκαλιάσει τους ανθρώπους

ως και ο Ιούδας

έχει από μέρες εξαφανισμένος

αναζητά τον αγρό του κεραμέως

να επενδύσει το χειμώνα της ψυχής του

να σπείρει θλίψη

για να θερίσει απουσία...

 

Οπλισμένος

 

…και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη

αγνοώντας το βλέμμα της Γοργόνας

στα δεξιά της ψυχής του

αγνοώντας το νεύμα της Κίρκης

αριστερά της ζωής του

κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη

οπλισμένος

και ξαφνικά

πίσω από το είδωλό του

εμφανίστηκε

εκείνος

που κάποτε στο αίνιγμα της Σφίγγας

είχε απαντήσει

ο άνθρωπος

ο άνθρωπος

και κατέβασε το όπλο

και ο καθρέφτης θρυμματίστηκε…

Νηλεές ήμαρ

Κι έφευγαν οι άθλιοι

λογισμοί

οι γκρεμοτσακισμένοι

σέρνοντας τις φτερούγες τους

πάνω στο σεντόνι

ντροπιασμένοι

 

μουρμουρίζοντας ωστόσο

πίσω από συριγμό βαρύθυμο

την επιστροφή

 

και ότι κανείς δεν έζησε πολύ

αφότου εξόρισε στο Αχανές

τα ατίμητα

δώρα του πόνου

 

κι ότι κανείς δεν πρόφτασε να πει

εκείνο το άσμα που όλοι κάποτε αρχίζουν

κι όλοι αφήνουν μισακό

για την άρπυια εκείνη μέρα

την αποφράδα

το νηλεές ήμαρ

 

που κι αν ακόμα δεν σε διαπερνούν σαν ρίγος

σύνεση κι ευγένεια

ή το κεφάλι αστόχαστα

αποστρέφεις με απέχθεια

θα σε ραντίσει ο τελευταίος ήλιος

με άψυχο φως

και αυτό μαζί σου παίρνεις

Στη λίμνη…

Έλα

να σε συνοδέψω ως τη λίμνη

εμείς οι δυο

μονάχα

όπως ήμασταν πάντα

φίλε μου

εμείς

μόνο οι δυο μας…

Το σπίτι ζούσε

τρώγοντας τους ανθρώπους

αφήνοντας στοργικά

τη σκόνη να παχαίνει

στους διαδρόμους

χαμογελώντας πατρικά

στις πένθιμες κουρτίνες
στο σαλόνι

και φονεύοντας τους απογόνους

όλων των μοιραίων πλασμάτων

που έκλαψαν

έστω και για ένα λεπτό

σ’αυτές τις άθλιες σκάλες

φονεύοντας…

Έλα

θέλω τούτο το πρωινό

να είμαστε μαζί

οι δυο μας

πάμε στη λίμνη

εκεί που πρωτοείδαμε το παράξενο φως

που χάνεται όταν γέρνεις το βλέμμα

που γεννιέται ξανά

όταν κλείνεις τα μάτια

εσύ μου το δίδαξες

κι αυτό

και τόσα άλλα

έλα φίλε μου

συνόδεψέ με

στην αρχαία λίμνη…

Το σπίτι ζούσε

μακελεύοντας όλα τα όνειρα

κι άφηνε ν’ανασαίνουν μόνο

οι μικρές ρωγμές

που γίνονταν μεγάλες

κι άφηνε να αργοσαλεύουν μόνο

οι αιώνιες σκιές

που έντυναν τους τοίχους

τους γυμνούς

τους πρόστυχους

τους πρόστυχους!

τους τρελούς τοίχους

μιας σιωπής

που δεν την νίκησε

ποτέ κανείς…

Λοιπόν σήμερα

σου λέω

αγαπημένε φίλε

θα σου μιλήσω για το όνειρο της λίμνης

καθώς θα μας δέχεται

στα θηλυκά νερά της

και θα μας ξελογιάζει

και θα μας λέει ψέματα

πως αθάνατοι είμαστε

εγώ

θα σου αποκαλύψω φίλε μου

όσα θα έπρεπε από χίλια χρόνια τώρα

να σου έχω πει

αλλά φοβόμουν

και είχα το πυρακτωμένο σίδερο

του χρόνου να με καίει

και ντρέπομαι

τώρα που θα ντυθούμε

με τον αρχαίο υδάτινο μανδύα

να σε κοιτάξω άλλο στα μάτια

χωρίς αυτό

το τελευταίο που πρέπει

να ειπωθεί

δεν ξέρω

αν τα χείλη ανοίξουν

για μια ανάσα οξυγόνου ακόμα

ή

θέλω να ουρλιάξω στο μεταίχμιο

της στιγμής

πως σε αγάπησα

με όση δύναμη άντεξε η ανώλεθρη ψυχή μου

με όση ψυχή χωρούσε

η θνητή δύναμή μου…

και έτσι ακροβατώ

στην επιφάνεια της λίμνης

και μαζί βυθίζομαι

όλος όνειρο

αγάπη όλος

δικός σου

κομματιασμένος

και ακέραιος

φωτεινός

και νύχτιος

όλος…

 Drifting..

 Ilja Hackman

Ανοιχτή όδευση…

Χωρίς τις «εξαρτήσεις αρχής και τέλους»...

Να κινείσαι μέσα στον ‘ερωτοχώρο’ και να μην έχεις το βλέμμα αιχμάλωτο, την καρδιά δέσμια, το νου κριτή και ανακριτή.

Να ευφραίνεσαι από την ανοιχτοσύνη της ίδιας της δράσης και να γίνεσαι άπληστος. Άπληστος για το απόλυτο που δεν θα κατακτήσεις ποτέ.

Να μην στερεώνεσαι ούτε στο βλέμμα ούτε στο πρόσωπο. Ακόμα κι εσύ ο ίδιος να είσαι ανεπαρκής, ακόμα κι εσύ ο ίδιος να είσαι απλήρωτος, ανέστιος, ενδεής.

Και μαζί, έτοιμος να πληρωθείς, να βιώσεις, να εμπειρωθείς, να εκταθείς…

Ανοιχτή όδευση…

Χωρίς τις εξαρτήσεις αρχής και τέλους…

Και ως αυτοδέσμευση δόκιμος μιας ελευθερίας που μονάχα το Αχανές μπορεί να σου προσφέρει.

Μιας ελευθερίας που μπορεί να σε αναστήσει.

 

Αλλά μπορεί και να σε σκοτώσει…

Freedom

Marcin Sobas 

 

Η λίμνη ήταν υπέροχη

αλειμμένη με κερί

περπατούσες πάνω της

χαρούμενη

και σιωπηλή

πήγαινες μέσα

έχανα τα ίχνη σου

όμως υπήρχαν πάνω στο κερί

κι ερχόσουν πάλι…

χόρεψες μια ή δυο φορές

πριν χαθείς ολότελα

ήλιοι ανιπτόποδες κατέβηκαν

όξινοι, άσχημοι ήλιοι

και σε τράβηξαν

σε πήραν πάνω

σε εφέλκυσαν

δεν είμαι σίγουρος

η αχνότητα του εγκλήματος

δεν είχε φρίκη

δεν είχε μελωδία

ήταν απλά η αλήθεια του

τυπωμένη στο κερί

ήλιοι ρακένδυτοι κατέβηκαν

και σ’έκλεψαν

κι εγώ απλά κοιτούσα…

Ατροπάτης

Το πυρ

Στην ανατολή

ο άνθρωπος-φίδι

άρμεγε λαίμαργα

τους δικέραιους ήλιους

έσερνε το κεφάλι του

στην άνυδρη άμμο

ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες

φέρεθρες, σκοτεινές

κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα

για τριακόσιες μέρες

στην κοιλιά του βράχου

Το ύδωρ

Στο βορρά

λεύχαιμες ημέρες

σεληναία στόματα

χολέρες υετών

όλοι τους άρρωστοι θεοί

όλοι τους γίγαντες

με τη ματιά τους

ξέραιναν το σπέρμα τους

το’ριχαν τροφή στους λύκους

κι έπειτα ξάπλωναν

τα σαπισμένα μέλη τους

και λιμοκτονούσαν

στις λερές τους κλίνες

άχρι θανάτου

Η γη

Στη δύση

δώδεκα εύφθαρτοι άρχοντες

και ο καθένας απ’αυτούς

με δώδεκα επιγόνους

βασίλεια λυπρά

λησμονημένα, ασήμαντα

έπλαθαν όνειρα ένυλα

μιγαδικούς ανθρώπους

κι έπειτα σε μαρμίτες

πελώριες σαν σπίτια

τους καταβρόχθιζαν ακέραιους

και στα πέτρινα στομάχια τους

άλεθαν κόκκαλα, λάσπη

και βρόχινο αίμα

Ο αέρας

Στο νότο

ο άνθρωπος-βουνό

ο άνθρωπος-δέντρο

ο άνθρωπος-στάχυ

ο τένθης, νεκρηγός θεός

πέρασε στο λαιμό του μια θηλιά

φτιαγμένη από ιαχές παιδιών

σταμάτησε τη θύελλα

από τις θάλασσες

ένευσε ούρια

στους θείους λειμώνες

πλήρωσε ξόρκια

κι εξαγόρασε τον Ατροπάτη

τον έχρισε δούλο και ηγεμόνα του μαζί

τον φίλησε σαν γυναίκα

τον αγκάλιασε σαν άντρας

τον εκμαύλισε

τον έστησε πάνω απ’την αρχαία φωτιά

μέσα στο ήπαρ του θηρίου

κι άρχισε να μετρά τις σκιές του ήλιου

μία προς μία

κάθε δειλινό

πριν τυραννήσει ηδονικά

ανάμεσα στους χοντρούς μηρούς του

άλλη μια ψυχήλατη νύχτα

Le Souffle Du Desert

Art Print by Ann