Ανίδρωση φωτός

Γύρισα πάλι απ’το χθες

το σήμερα είχε μια γεύση από σκουριά

φτηνό κρασί

ψωμί μπαγιάτικο

αφημένο μόνιμα στο νεροχύτη

γύρισα και έψαχνα για σένα…

λέω είσαι παντού

και απαντάς

ολόγυρα

λείπουν δυο ώρες

κάποιες μέρες

πρωινά 

απογεύματα

μού λείπουν βλέμματα

φυλακισμένα δευτερόλεπτα

τα θέλω πίσω

και τις ανταύγειες εκείνης της Κυριακής

οι πλάτες γυρισμένες

που έβρεχε

για μένα μόνο

ανίδρωση φωτός

λέω ψέματα

και νιώθω 

πως είναι η αλήθεια…

Γύρισα απ’το χθες

μαρμαρυγή φιλιών

στο ήπαρ

ουρλιάζει ο αόριστος

και στα νεφρά 

κρυώνει ο ενεστώτας

το σχίσμα ετούτο δεν χωρίζει πια

οι όχθες αφανίστηκαν…

μοιάζει να γεφυρώνει δυο εφιάλτες

λείπουν στιγμές

ο μέλλοντας ένα μικρό σκουλήκι

τρώει το μυαλό μου

και όπου να’ναι

περιμένω

να σηκωθεί

η μπότα του ποτέ

να το συνθλίψει…

Steps of Light

Art Print by Mark Seawell 

κόκκινα πρωινά στον Άδη

φριχτά όνειρα
έκαναν τους ανθρώπους 
να μοιάζουν με ασήμαντες στιγμές
κοιλότητες στο ματωμένο χρόνο
αυτό έγιναν
και άδεια λόγια

και ποιος αξίζει το βλέμμα του;
ποιος αξίζει τα όνειρά του;
ποιος αξίζει να φλέγεται
στο διηνεκές 
χωρίς να καίγεται;

τα χέρια σήκωναν ψηλά
οι προπάτορες
είχαν ακόμη χέρια
να συνομιλούν με τους θεούς
έσφαξαν τον γιο του Πρώτου
βίασαν ξανά και ξανά
την θυγατέρα του Έσχατου
διαμέλισαν τον αποφλοιωμένο Προμηθέα
και τον δειπνούσαν κάθε εποχή φωτός
για να μην τους μισήσει το σκότος...

και ποιος αξίζει τη φωνή του;
ποιος αξίζει το σπέρμα του;
ποιος λέγεται ακόμη θεός θνητός
και ποιος ορέγεται το ήμαρ της Πενθεσίλειας;

βλάσφημοι εφιάλτες
έκαναν τους ανθρώπους άπληστους
έκαναν τους γόνους τους
ουτιδανούς και αχρείους
έκαναν τα δειλινά τους
να μοιάζουν με κόκκινα πρωινά στον Άδη 

έλα
μου έγνεψε ο Έλληνας
εκείνο το απόγευμα
που έλιωνε ο κόσμος ολόγυρα
και περπατούσαμε ανέμελοι
πάνω στα λευκά κρανία
των συντρόφων...

Dot at the end of day

© Matej Baco

Ο καιρός διατάζει

Το σώμα υπακούει

Η ψυχή δυσφορεί

Και δειλά

Τα φτερά της απλώνει 

Δεν είναι κανείς εδώ

Σταλμένος από τον Βασιλιά-Νου

Που να ορθώνει ανάστημα πλέον

Στον Μεγάλο Ενιαυτό

Και η σιωπή βασιλεύει

Αφύσικα ατάραχη

Ανήθικα ανεμπόδιστη

 

Κι αυτό δεν αλλάζει

 

Ο καιρός διατάζει

Το σώμα υπακούει

Και η ψυχή τα φτερά της διπλώνει

Και κουρνιάζει

 

Δεν είναι η ώρα της

ακόμη…

Αρπιστής

Κάτω από το σπίτι μου

οι στρατιές των προγόνων

δεν σταματούν

ατελείωτες

αναρίθμητα πόδια

ζευγάρια άψυχα μάτια

σάπια μέλη που σέρνονται

στο άνυσμα του ενός…

στην ταράτσα

γεφύρωσαν οι ακροβάτες

το πελεκημένο αυτόκρατο εγώ

με το πρανές του απείρου

απέναντι

είναι η δροσιά του τέλους

κι αυτοί οι τρελοί

θέλουν να ισορροπήσουν

πάνω απ’τα όνειρά μας…

έκλεισα τα σωθικά μου πια

στην επόμενη δράση του είναι

θα επικαλεστώ τις μέρες…

κάτω απ’το βλέμμα μου

80 γενιές

αμίλητοι έρχονται

αμίλητοι φεύγουν

δεν έχουν ήχο οι βηματισμοί τους

έχει κλειστεί κι αυτός στο ερμάρι του

και περιμένει

να ξυπνήσουν οι χορδές του Αρπιστή…

πάνω

κάποιος ξεκίνησε το τολμηρό του πέρασμα

σήμερα τον βλέπω ζωηρό

πάνω στο τεντωμένο έντερό του

αύριο

σε χίλια χρόνια

θ’αναπαύεται στην αγκαλιά Της…

κλείνω το παράθυρό μου

έχω ένα γράμμα πικρό να σου γράψω

αν αφεθώ στον έρωτα αυτό

του ιλίγγου

φοβάμαι

δεν θα υπακούσουν οι λέξεις

να μορφώσουν ό,τι μέσα μου ηχεί

τον κρημνισμό σου…

 Λευκό 

Οι δυνατές φωνές

σάβανα που τα σκεπάζουν όλα

και πώς ν’ακούσεις τη ψυχή σου

στα πρωινά του ολέθρου;

Λευκό

όπως του Λάζαρου το βλέμμα

Αυτό το αίνιγμα

κλήθηκες να λύσεις

απ’την αρχή του χρόνου

όχι αν οφείλεις

και σε ποιους

όμως τι έπραξες κάποτε

για να χρωστάς για πάντα…

Λευκό

όπως το αίμα τ’ουρανού

η φρίκη

ήταν αυτό το στόμα

άνοιγε διάπλατα και…

υποδεχόταν το ανθρώπινο φως

ύστερα

έκλεινε ξανά

άκουγες για λίγο

ένα πλατάγιασμα

και ακολουθούσε ο ‘τριγμός των οδόντων’

αλλά σε μια νύχτια

συνωμοτική προσευχή

ο ατμός του είναι

το προσπέρασε

κι έφτασε στα μάτια…

https://www.youtube.com/watch?v=WqhsCd6gFXs

Ως που;

 

Και κάποια μέρα

θ’ακουμπήσουμε τον ουρανό στο χώμα

θα πάρουμε βαθιές ανάσες

θα κοιταχτούμε για ώρα

μέσα από τα δάκρυα

 

και θα χαμογελάσουμε

 

έχουμε ακόμα…

θα πεις

ναι, έχουμε, πολύ ακόμα…

θα σου πω

 

θέλω το χέρι σου

θα πεις

θέλω την καρδιά σου

θα σου απαντήσω

 

θα σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά

πολύ μεγάλη

κι έπειτα

ξανά βαθιές ανάσες

τον ουρανό ξανά στους ώμους

το πρώτο βήμα εγώ

να πάρεις δύναμη

και μετά εσύ…

 

ώσπου…

(ως πού;)

 

Μεγάλος Εναγκαλισμός

την ιερότητα δεν μπορείς να την αγγίξεις

είναι εκείνη που επιλέγει να σε αγγίξει

αν αφεθείς

αν σιγήσεις

αν εμπιστευτείς το ρυθμό σου

στην διαπνοή του Απείρου...

την ιερότητα δεν μπορείς να την σκοτώσεις

μονάχα να την αγνοήσεις

για λίγο

κι έρχεται εκείνη η στιγμή

που σου ψελλίζει στο αυτί

ο Χρόνος

και το αίμα βροντάει στις φλέβες σου

όπως εκείνη το ορίζει

και το πνεύμα αναζητάει τα εγκατά του

όπως εκείνη το επιτρέπει

και τα μάτια σου

διαστέλλονται

κι ορθώνεται η ψυχή σου

έτοιμη

 

για τον Μεγάλο Εναγκαλισμό...

 

Ανεξίτηλη

στο πνεύμα εγγράφονται 

οι μέρες της σιωπής

στο δέρμα απογράφονται

οι ιαχές της μοναξιάς

στη σάρκα αποτυπώνονται

όλες οι αιωνιότητες των στιγμών

και μένουν ανεξίτηλες…

στην καρδιά εν-τυπώνονται

οι δωρεές του Ανθρώπου

στην ψυχή εγγλύφονται

οι αναρίθμητες περπατησιές του Χρόνου

στο δέρμα μελανώνονται

οι βάναυσες αλλοιώσεις του στοχασμού

στη σάρκα απολιθώνονται

οι παράξενες ιδιοτροπίες του Αχανούς

και μένουν ανεξίτηλες…

στα δάχτυλα ανασαίνουν

οι κρυφές γεωμετρίες του πόνου

στα μάτια αναρριχώνται 

οι φωτεινές νύχτες

και οι σκοτεινές ημέρες

της εγκατιαίας πείνας για κατάκτηση

στο δέρμα

εκδιπλώνεται

η αρχέγονη ανάγκη

να συνυπάρχεις

στη σάρκα

γεννιέται

και στους μυστικούς της δρόμους

σαν κυτταρικός ποταμός

διακλαδώνεται

η απόκρυφη
και μαγική 
και ανεξήγητη εντελέχεια

να δι-υπάρχεις…

και μένει ανεξίτηλη…

http://www.alisonhill.net/nudes/tatoos-30x48-charcoal

Ιερότητα…

Κοίταξέ τους!

Τι κάνουν;

αναρωτιέσαι…

χτίζουν

και γκρεμίζουν…

με τα στήθια τους

με τα μάτια τους

με τις λέξεις

και με τις σιωπές τους!

Κλέψε το ρυθμό τους

μην τον ακούς μονάχα

νιώσε τον!

πόση φροντίδα έχει τούτος ο ρυθμός!

δεν θα τον συναντήσεις

παρά μονάχα

στη μουσική των πλανητών

στο βροντερό σφυροκόπημα της ζωής

μέσα στις αρτηρίες

στην ανάσα όσων αληθινά

ερωτεύτηκαν

στην αλήτικη διάθεση του μαΐστρου

όταν σε αλλοπαίρνει στο πέλαγος…

Κοίταξέ τους!

Αιώνες τώρα

χτίζουν

και γκρεμίζουν

αιχμαλώτισε τούτο το ρυθμό

στο λέω αληθινά

πουθενά δεν θα τον ανταμώσεις…

Έχεις γευτεί την πρωινή δροσιά

ενός καινούργιου κόσμου;

έχεις γείρει το κεφάλι σου

στο στήθος της

πλήρης που αφήνεται

μετά τον έρωτά σας;

έχεις χαθεί στο βλέμμα ενός παιδιού

όταν σου εμπιστεύεται 

όλη την ύπαρξή του;

Κοίταξέ τους!

μην στέκεσαι στη κίνηση

μην δραπετεύεις απ’ τον ιδρώτα του μόχθου

την ιερότητα πλύσου!

την ιερότητα

καθώς ο θάνατος γίνεται ζωή

και άγια

πληγωμένα χέρια

της αθανασίας!

 Jaroslav Hrbal
 Working hands

Λευκή Ελπίδα

Τον βάφτισαν

‘Ο άνθρωπος – ψάρι’

Πριν γεννηθεί

τον μαχαίρωσαν

στο υπογάστριο

Το ένα του μάτι

διογκωμένο

έβλεπε την μειλίχια προστυχιά της μέρας

το άλλο

σφαλισμένο επιδέξια

ζωντάνευε τη νύχτα

όνειρα πυρός

Ο δόκτωρ Μέγκελε

εκείνης της μαύρης πτέρυγας

που ακόμα βρωμάει και ζέχνει

φύτεψε τον πυρετό στη μια αδελφή

και την άφησε να πεθαίνει

και η δίδυμη κλαίγοντας

της έφερνε βροχής νερό

μέσα στο στόμα

γιατί αν πέθαινε η μια

χανόταν και η άλλη

οι δεσμοφύλακες διασκέδαζαν

έβαζαν στοιχήματα

αν θα τα καταφέρει…

Λευκή ελπίδα

Ο άνθρωπος – ψάρι

κουρνιαξε στο ουρλιαχτό του

και περίμενε

σαν ήρθε ο νοσοκόμος της αυγής

του έμπηξε το καρφί στο μάτι

άνοιξε την πόρτα της παράγκας

κι έτρεξε στο αιώνιο

να βρει κείνο τον ήλιο

που του υποσχέθηκαν

κι όταν άκουσε

τις πρώτες ριπές να μπολιάζουν την αυγή

με το αίμα του

γύρισε κι είδε τις δυο αδελφές

πιασμένες απ’το χέρι

να χαμογελούν

στην απέναντι πτέρυγα

ο ήλιος είχε ανατείλει…

Όλες οι λέξεις…

Λοιπόν

σκέφτηκα να σου πω

έχουν σημασία

όλες οι λέξεις

Αναχώρηση

Διαφυγή

Επιστροφή

Απαντοχή

Πρέπει κάποιες να σου μάθω

Δώσε μου μια πρόθυμη καρδιά

Και όλο μου το χρόνο πίσω

Και θα το κάνω…

Να ξέρεις

Όλες οι λέξεις σημαίνουν

Ντροπή

Φιλότιμο

Αδιαφορία

Λησμοσύνη…

Πρέπει κάποιες να μάθω κι εγώ

Σαν το δωμάτιό μου

σου άνοιξα όλα μου τα παράθυρα

μα αντί να μπει

το φως

έχασα όσο είχα...

Κι έπειτα μάθε

Όλες οι λέξεις σκοτώνουν

Φεύγω

Να σαι καλά

Σ’αγαπώ

Να προσέχεις

Θνητός

αθάνατος

αιώνιος

μικρός

τρωτός

αλώβητος

ανώλεθρος

νεκρός

ερωτευμένος

κι έχασα τόσο αίμα...