Γεδρωσία

Ένα μικρό σημείο ήσουν

που ύψωσε το ανάστημά του

και διέγραψε την περιφέρεια του κύκλου

γύρω απ’τον πυρήνα του Ανθρώπου

μεταιχμιακός θα πεις

Ιανός του χρόνου και του χώρου

όχι οι παράγοντες του γινομένου

μα το ίδιο το λεπτό ενδιάμεσο

στην μεταστοιχείωση του χτες

που ενοφθαλμίζει το αύριο

και τείνει στο ευρύστερνο τώρα

το αιώνιο τώρα

ούτε γη αλχημική

ούτε σταυρός διάπυρος

ένδον αρνείσαι το προσωπείο σου

κι όταν εκδιπλώνεσαι

ενδύεσαι το σαρκίο της θλίψης

όχι οι παράγοντες

μα η ερωτική τους σχέση

πριν το γινόμενο καεί στην Γεδρωσία

του ανθρώπινου κάματου

υπέροχος!

και ροϊκός!

ένα μικρό, φωτερό σημείο ήσουν

μοναχικός

περίμενες να οριστείς

από τον υπέρτατο διαβήτη

να περιγράψεις τα ασώματα πεπραγμένα

να δικαιώσεις ένα προορισμό

μια αποστολή

μια οδύσσεια φωτός

όχι ο Μαραθώνας

ο Γρανικός

τα λευκά ποδάρια του ναού της Παρθένου

μα το σημάδι του Κάιν

ο ασπασμός του Ισκαριώτη

του Εφιάλτη ο πυρετός…

εκεί ανασαίνεις διαρκώς

στο ενδεχομένως

όλων των περασμένων

που τέμνονται με τα επερχόμενα

και ζευγαρώνουν οι ψυχές

και γεννιέσαι ως θνητός

και όλβιος μαζί

μύστης και άμβροτος θεός…

walking to the light... Nic Keller

 

 

Νήδυμος ύπνος

Νεκρική φρουρά

ολόγυρα

το μικρό σεντόνι

αποσιώπησε τον ερχομό σου

άλλη μια νύχτα 

 

με κρύβουν από σένα

μ’εξαπατούν

με μια ιέρεια Κυριακή

που ξέρω καλά

πως δεν υπάρχει

και θέλουν να καρφώσουν

το φωτεινό σου βλέμμα

πάνω στο σταυρό

της μοναξιάς μου

 

όλα εργάζονται 

τη σωτηρία μου

ως κι ο αιχμάλωτος

πορτοκαλί ουρανός

που στάζει τον φυγεύθυνο εαυτό μου

σε μικρές σταγόνες αλητείας

για να μπορώ να λιποτακτώ

ελεύθερα

και αναίμακτα

 

όλα εργάζονται

αυτό το νήδυμο ύπνο

που μαυλίζει

που ναρκώνει 

που σκοτώνει

αργά και σταθερά

σίγουρα πράγματα

εξακριβωμένα

 

αλλά κανείς δεν ξέρει

το αντάρτικο που έχουν στήσει

όλες μου οι αισθήσεις

και τη γιορτή που ξεκινά

στο μυαλό, στην καρδιά

και στην ψυχή

κάθε που νυχτώνει

και μέσα στο βασίλειο 

των σκιών εγώ ολόφωτος

στήνω χορό

και σε περιμένω…

 

με την περίσσεια της πρώτης νύχτας

στα φιλιά σου

και με το μαχαίρι που έκοβες τις μέρες

καρφωμένο στο στήθος σου

μου συστήθηκες

εμπρός λοιπόν

είπα

σηκώσου

και αν σε βαστάνε οι σιωπές σου

κοίταξέ την!

έτσι

να ξέρεις

δεν τόλμησε ο μαστρωπός

χρόνος

να σε χαρακώσει…

The Seaweed Man

© Filipe P Neto

Το απέραντο χυμούσε μέσα μου

Γινόταν ένα με τη σάρκα μου

Ένα με το αίμα μου

Το στερέωμα με τρυγούσε

Και δεν το αρνιόμουν

Δεν το φοβόμουν

ήθελα να γίνω αόρατος

και μαζί ορατός…

Το αδιανόητο με κατοικούσε

Γινόμουν ξενιστής του

Γινόμουν δέσμιος

Και φύλακάς του

Έπρεπε να μάθω

Να μάθω να ψελλίζω απ’την αρχή

Ως και τ’όνομά μου

Στη δική Του αρχαία γλώσσα

Έπρεπε να μάθω

Ν’ακούω την ύπαρξή μου

Μέσα απ’τη δική Του μουσική…

Το Υπέροχο με άλωνε

Ένα προς ένα όλα τα κύτταρά μου

Του παραδίνονταν

Γινόμουν η εταίρα του

Η πόρνη του

Με εκφύλιζε

Με εξαγόραζε

Και ήταν το μόνο που είχα τόσο πολύ ποθήσει

Από την αυγή της ζωής μου

Το Κοσμικό Διανόημα

Το Δέντρο

Ο Όφις και ο Κήπος

Η δίχως αρχή Αρχή Όλων

Με διαπερνούσε

Με έναν ασύλληπτο ρυθμό

Απλωνόταν μέσα μου

Δήωνε τις αντιστάσεις μου

Φυλάκιζε τις ενοχές μου

Με απελευθέρωνε…

Ξέρω πως πια θα είμαι σιωπηλός

Αδελφέ μου

Αρχίζει εκείνο που δεν έχει όνομα

Να με βαφτίζει στο Ιχώρ του

Ανασαίνω το πρώτο Φως

Κι έχω τη γεύση όλων των ανήλικων ωκεανών

Της Δημιουργίας

Στα χείλη μου…

Αν θελήσω να πιω θα πεθάνω

Αν θελήσω να εισπνεύσω αναλώνομαι

Αν τολμήσω να εκπνεύσω…

Θα γεννηθώ ξανά
και δεν θα σε γνωρίζω...

© Sarolta Bán

Κάτοπτρο

Εκείνος

με τον κρεμασμένο χρόνο

στο κάτω χείλος

που σφίγγει τις γροθιές του

απ’τον αφόρητο πόνο

στο στήθος

κι αυτός

λίγο πιο κει

με τον ουρανό

κάτω απ’τις μασχάλες

με ανεξήγητη θλίψη

αρθρώνει έναν έναν

τους συνδέσμους του είναι του

Έλα να δεις

είπε η θεά με τον ποδήρη χιτώνα

και οδήγησε τον αρσενικό εαυτό της

στην άκρη του αιώνιου

ο πρώτος εκεί

στο χωμάτινο αλώνι

νεκρός που ήταν πάντα ζωντανός

κι ο άνθρωπος εκεί

που δεν ακούει

δεν βλέπει

με δυσκολία ανασαίνει

χωρίς αλήθεια ή ψέμα

αλλά με το βλέμμα να φυτρώνει

σιγά σιγά

στους βολβούς  

ζωντανός ακόμα

σ’έναν πρωτόλειο θάνατο

δες τους λοιπόν!

είπε η θεά με τον ανάλφρο τόνο

αυτός

με τα σμιχτά φρύδια

και την βαριά ανάσα

κι αυτός

με το λερωμένο σπέρμα

και τα τσακισμένα δάχτυλα

και το κάτοπτρο ανάμεσά τους

να ολοκληρώνεται η σφαγή των άστρων

πάνω απ’τα κεφάλια τους

κι εκείνοι

να απολαμβάνουν

την άγνοια

σα να είναι η ομορφότερη

απ’τις σκεπτομορφές τους

θα συνομιλήσουν κάποτε

είπε η θεά

και τότε εμείς θα αποσυρθούμε 

και τότε

το αίμα που θα τρέξει στα όνειρά μας

κάποιοι θα το πουν

πύρινη βροχή

το σημείο θα γίνει ευθεία γραμμή

και αυτή σε τρίγωνο θα κλείσει 

κάποτε

όταν θα βρουν στα ρήματα

όχι στα ουσιαστικά

και στα επίθετα

τους μυστικούς δρόμους

του βλέμματος

ανασαίνοντας δύσκολα

το πλάσμα 

στάθηκε στα πόδια του

η λάμψη από το κάτοπτρο τον ξένισε

άνοιξε τα μάτια του στο στερέωμα

και αντίκρισε την αιώνια μάχη

να στάζει κόκκινες αυγές

ένιωσε

τον αδελφό του να σπαράζει

πίσω απ’τον καθρέφτη

και έκανε το πρώτο δειλό βήμα

να τον προσεγγίσει…

 

Λαγνεία

Μικρό μου ρόδο

πάλευες πάντοτε μόνο

μέσα στη φωτιά

και είχες ανάμεσα στα πέταλά σου

ένα που δεν το άγγιζε η φθορά

κι είχες

ανάμεσα στις πτυχές της όψης σου

μια που είχε ραντιστεί αθανασία

να πιω ζητούσες

απ’τη δροσιά σου

να πιω

με καλούσες…

και δεν είχα το πρόσωπο

για να προβάλεις πάνω του

τις μεταμορφώσεις του φωτός

κι εκείνη η βαθιά χαράδρα

στο μέτωπό σου

στεκόταν πάντα

μεγάλη

αλλά όχι πιο μεγάλη

απ’τη λαγνεία

να σε πιω…

 

 

 

‘Πρόκειται’…

 

Αυτή θα είναι πάντοτε 

η μεγάλη ώρα

όταν λοιπόν

αυτό που μειονεκτεί

ορθώνεται αλυχτώντας

για να κλονίσει

αρμούς και λόγους

έθη και τρόπους

ειναιικούς και αρχαίους

κι αυτό που υπέρκειται

έχει θολές ανταύγειες

ρηγματώσεις

και ποδάρια πήλινα

 

και τι παράξενο

σε τούτη την άβυσσο του στιγμικού

και υποκειμενικού ‘πρόκειται’

μονάχα η αλήθεια εισέρχεται

ολόκληρη

και ακέραια βγαίνει

και ντυμένη

εαυτικό φως

και άρνηση γενναία

ν’ αναλωθεί 

απ’το ‘ποτέ δεν πρόκειται’…

 

 

φ Antonio Grambone

Αμπράξας

ένα μικρό πλάσμα

παλλόμενο ήταν

δεν είχε προλάβει ακόμα να φυλλομετρήσει

τις εποχές στο κορμί του

άφυλο

έμοιαζε μ’έναν θνήσκοντα Ιανό

μπροστά του

ένα κράσπεδο κεντημένο με το αίμα του

πίσω του

εμείς

να το χρεώνουμε όλη την αλήθεια μας

να το πνίγουμε

με όσα μας κληροδότησε ο Αμπράξας

με κοίταξες με όλα σου τα μάτια

κι εγώ δεν τολμούσα ν’ανταποδώσω στο βλέμμα σου

ένα δικό μου

το φονικό σπαρταρούσε μπροστά μας

ζεστό ακόμα

όπως τα κοχλάζοντα οξέα του έρωτά μας

κι εμείς αδειάσαμε τα χέρια μας

απ’όλα τα υπεροπτικά μας χνώτα

και περπατήσαμε χώρια

στη σιωπηλή

άγρια θύελλα που ερχόταν…

είδαμε τον Αμπράξας

όταν το χαρακωμένο στόμα του πλάσματος

πρόφερε τα όνοματά μας

και οι αισθήσεις

ούρλιαξαν δίπλα στο κράσπεδο

το αύριο

το αύριο που χλιμίντριζε στις ανάσες μας…