Ως που;
Και κάποια μέρα
θ’ακουμπήσουμε τον ουρανό στο χώμα
θα πάρουμε βαθιές ανάσες
θα κοιταχτούμε για ώρα
μέσα από τα δάκρυα
και θα χαμογελάσουμε
έχουμε ακόμα…
θα πεις
ναι, έχουμε, πολύ ακόμα…
θα σου πω
θέλω το χέρι σου
θα πεις
θέλω την καρδιά σου
θα σου απαντήσω
θα σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά
πολύ μεγάλη
κι έπειτα
ξανά βαθιές ανάσες
τον ουρανό ξανά στους ώμους
το πρώτο βήμα εγώ
να πάρεις δύναμη
και μετά εσύ…
ώσπου…
(ως πού;)
walking to the light... Nic Keller
Νήδυμος ύπνος
Νεκρική φρουρά
ολόγυρα
το μικρό σεντόνι
αποσιώπησε τον ερχομό σου
άλλη μια νύχτα
με κρύβουν από σένα
μ’εξαπατούν
με μια ιέρεια Κυριακή
που ξέρω καλά
πως δεν υπάρχει
και θέλουν να καρφώσουν
το φωτεινό σου βλέμμα
πάνω στο σταυρό
της μοναξιάς μου
όλα εργάζονται
τη σωτηρία μου
ως κι ο αιχμάλωτος
πορτοκαλί ουρανός
που στάζει τον φυγεύθυνο εαυτό μου
σε μικρές σταγόνες αλητείας
για να μπορώ να λιποτακτώ
ελεύθερα
και αναίμακτα
όλα εργάζονται
αυτό το νήδυμο ύπνο
που μαυλίζει
που ναρκώνει
που σκοτώνει
αργά και σταθερά
σίγουρα πράγματα
εξακριβωμένα
αλλά κανείς δεν ξέρει
το αντάρτικο που έχουν στήσει
όλες μου οι αισθήσεις
και τη γιορτή που ξεκινά
στο μυαλό, στην καρδιά
και στην ψυχή
κάθε που νυχτώνει
και μέσα στο βασίλειο
των σκιών εγώ ολόφωτος
στήνω χορό
και σε περιμένω…
