Λαγνεία

Μικρό μου ρόδο

πάλευες πάντοτε μόνο

μέσα στη φωτιά

και είχες ανάμεσα στα πέταλά σου

ένα που δεν το άγγιζε η φθορά

κι είχες

ανάμεσα στις πτυχές της όψης σου

μια που είχε ραντιστεί αθανασία

να πιω ζητούσες

απ’τη δροσιά σου

να πιω

με καλούσες…

και δεν είχα το πρόσωπο

για να προβάλεις πάνω του

τις μεταμορφώσεις του φωτός

κι εκείνη η βαθιά χαράδρα

στο μέτωπό σου

στεκόταν πάντα

μεγάλη

αλλά όχι πιο μεγάλη

απ’τη λαγνεία

να σε πιω…

 

 

 

‘Πρόκειται’…

 

Αυτή θα είναι πάντοτε 

η μεγάλη ώρα

όταν λοιπόν

αυτό που μειονεκτεί

ορθώνεται αλυχτώντας

για να κλονίσει

αρμούς και λόγους

έθη και τρόπους

ειναιικούς και αρχαίους

κι αυτό που υπέρκειται

έχει θολές ανταύγειες

ρηγματώσεις

και ποδάρια πήλινα

 

και τι παράξενο

σε τούτη την άβυσσο του στιγμικού

και υποκειμενικού ‘πρόκειται’

μονάχα η αλήθεια εισέρχεται

ολόκληρη

και ακέραια βγαίνει

και ντυμένη

εαυτικό φως

και άρνηση γενναία

ν’ αναλωθεί 

απ’το ‘ποτέ δεν πρόκειται’…

 

 

φ Antonio Grambone

Αμπράξας

ένα μικρό πλάσμα

παλλόμενο ήταν

δεν είχε προλάβει ακόμα να φυλλομετρήσει

τις εποχές στο κορμί του

άφυλο

έμοιαζε μ’έναν θνήσκοντα Ιανό

μπροστά του

ένα κράσπεδο κεντημένο με το αίμα του

πίσω του

εμείς

να το χρεώνουμε όλη την αλήθεια μας

να το πνίγουμε

με όσα μας κληροδότησε ο Αμπράξας

με κοίταξες με όλα σου τα μάτια

κι εγώ δεν τολμούσα ν’ανταποδώσω στο βλέμμα σου

ένα δικό μου

το φονικό σπαρταρούσε μπροστά μας

ζεστό ακόμα

όπως τα κοχλάζοντα οξέα του έρωτά μας

κι εμείς αδειάσαμε τα χέρια μας

απ’όλα τα υπεροπτικά μας χνώτα

και περπατήσαμε χώρια

στη σιωπηλή

άγρια θύελλα που ερχόταν…

είδαμε τον Αμπράξας

όταν το χαρακωμένο στόμα του πλάσματος

πρόφερε τα όνοματά μας

και οι αισθήσεις

ούρλιαξαν δίπλα στο κράσπεδο

το αύριο

το αύριο που χλιμίντριζε στις ανάσες μας…

Αλκεδαμά(χ)

  

τόποι φωτός

οι ασημένιες ενοχές

πλεξούδες από μάρμαρο

στο νοτισμένο χώμα των πατέρων

αποτυπώματα

πέλματα γυμνών θεών

που δεν σταυρώθηκαν ποτέ

δεν έστερξαν τον άνθρωπο

δεν οικειώθηκαν την ανάγκη του

τόποι ομίχλης σάρκινης

σταλαγματιές ρόδινου αίματος

σύννεφα λιπαρά

αγέλαστες ημέρες

πώς να'βγει ο Διδάσκαλος

συντροφιά με το όνειρο

και την ελπίδα

για ν'αγκαλιάσει τους ανθρώπους

ως και ο Ιούδας

έχει από μέρες εξαφανισμένος

αναζητά τον αγρό του κεραμέως

να επενδύσει το χειμώνα της ψυχής του

να σπείρει θλίψη

για να θερίσει απουσία...

 

Οπλισμένος

 

…και κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη

αγνοώντας το βλέμμα της Γοργόνας

στα δεξιά της ψυχής του

αγνοώντας το νεύμα της Κίρκης

αριστερά της ζωής του

κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη

οπλισμένος

και ξαφνικά

πίσω από το είδωλό του

εμφανίστηκε

εκείνος

που κάποτε στο αίνιγμα της Σφίγγας

είχε απαντήσει

ο άνθρωπος

ο άνθρωπος

και κατέβασε το όπλο

και ο καθρέφτης θρυμματίστηκε…