Λευκή Ελπίδα

Τον βάφτισαν

‘Ο άνθρωπος – ψάρι’

Πριν γεννηθεί

τον μαχαίρωσαν

στο υπογάστριο

Το ένα του μάτι

διογκωμένο

έβλεπε την μειλίχια προστυχιά της μέρας

το άλλο

σφαλισμένο επιδέξια

ζωντάνευε τη νύχτα

όνειρα πυρός

Ο δόκτωρ Μέγκελε

εκείνης της μαύρης πτέρυγας

που ακόμα βρωμάει και ζέχνει

φύτεψε τον πυρετό στη μια αδελφή

και την άφησε να πεθαίνει

και η δίδυμη κλαίγοντας

της έφερνε βροχής νερό

μέσα στο στόμα

γιατί αν πέθαινε η μια

χανόταν και η άλλη

οι δεσμοφύλακες διασκέδαζαν

έβαζαν στοιχήματα

αν θα τα καταφέρει…

Λευκή ελπίδα

Ο άνθρωπος – ψάρι

κουρνιαξε στο ουρλιαχτό του

και περίμενε

σαν ήρθε ο νοσοκόμος της αυγής

του έμπηξε το καρφί στο μάτι

άνοιξε την πόρτα της παράγκας

κι έτρεξε στο αιώνιο

να βρει κείνο τον ήλιο

που του υποσχέθηκαν

κι όταν άκουσε

τις πρώτες ριπές να μπολιάζουν την αυγή

με το αίμα του

γύρισε κι είδε τις δυο αδελφές

πιασμένες απ’το χέρι

να χαμογελούν

στην απέναντι πτέρυγα

ο ήλιος είχε ανατείλει…

Σεπ 2011

“Μαζί με το ρολόγι, που εδώρισε κάποτε ο Σολωμός σ’ένα βαφτιστικό

του με την ευχή να του μετράει το χρόνο ευτυχισμένο, αφού

σ’εκείνον πολύ λίγες χαρούμενες ώρες έστερξε

να μοιράσει, του χάρισε και μια λατινική επιγραφή

χαραγμένη στην όψη ενός σιγγιλίου:

vera amo, vera sequor…”

(Δημήτρης Λιαντίνης, Χάσμα Σεισμού)

Έτσι είναι το αν-απόφευκτο

έτσι μαθαίνεις να δρας

χωρίς να αφήνεις ίχνη

αν είναι όχι να επιβιώσεις

αλλά να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή

να μην πεθάνεις μισός και σκωληκόβρωτος

κι αν είναι να μάχεσαι ως το τέλος

να μην έχεις διεκπεραιώσει το βίο σου

στην Καβαφική μελαγχολία του ασήκωτου φορτίου

αγαπώντας όσα αναζήτησες

και αναζητώντας όσα αγαπάς…

Καμιά φορά

εξοικονομώντας λίγη ακόμη αθανασία

δεν το κατάλαβες ότι είσαι παρών

στο ίδιο σου το μνημόσυνο…

και έχεις ένα πλατύ χαμόγελο

όπως την ημέρα που σε επισκέφτηκαν

και σου ανακοίνωσαν ότι δεν έχεις πια άλλο βλέμμα

πως όλο έχει γίνει αίμα

και κυλάει στις φλέβες σου…

αλλά ήρθε με το χαμόγελο και μια γρήγορη σκιά

σε άγγιξε σαν παγωμένη τύψη

και ξέρεις πια πολλά που χτες δεν ήξερες

και στέκεσαι αγέρωχος

κοιτάς στον καθρέφτη της ψυχής σου

ένα παιδί που αρνείται να ευτελίσει το άπειρο

ψάχνοντας για όνειρα στο πεπερασμένο…

είμαι μαζί σου

αν δεν το κατάλαβες…

σε τούτο το καθρέφτη…

Νοε 08

‘Παιδιάστικα πράγματα’

μου είπες κάποτε

τα ποιήματα

αλλά τι να κάνουμε

ματώνουμε ακόμη

στις αιχμές του αόρατου…

κόκκινα πρωινά στον Άδη


φριχτά όνειρα
έκαναν τους ανθρώπους 
να μοιάζουν με ασήμαντες στιγμές
κοιλότητες στο ματωμένο χρόνο
αυτό έγιναν
και άδεια λόγια


και ποιος αξίζει το βλέμμα του;
ποιος αξίζει τα όνειρά του;
ποιος αξίζει να φλέγεται
στο διηνεκές 
χωρίς να καίγεται;


τα χέρια σήκωναν ψηλά
οι προπάτορες
είχαν ακόμη χέρια
να συνομιλούν με τους θεούς
έσφαξαν τον γιο του Πρώτου
βίασαν ξανά και ξανά
την θυγατέρα του Έσχατου
διαμέλισαν τον αποφλοιωμένο Προμηθέα
και τον δειπνούσαν κάθε εποχή φωτός
για να μην τους μισήσει το σκότος...


και ποιος αξίζει τη φωνή του;
ποιος αξίζει το σπέρμα του;
ποιος λέγεται ακόμη θεός θνητός
και ποιος αρέγεται το ήμαρ της Πενθεσίλειας;


βλάσφημοι εφιάλτες
έκαναν τους ανθρώπους άπληστους
έκαναν τους γόνους τους
ουτιδανούς και αχρείους
έκαναν τα δειλινά τους
να μοιάζουν με κόκκινα πρωινά στον Άδη 


έλα
μου έγνεψε ο Έλληνας
εκείνο το απόγευμα
που έλιωνε ο κόσμος ολόγυρα
και περπατούσαμε ανέμελοι
πάνω στα λευκά κρανία
των συντρόφων...


σεπ2011

Αν δεν έχεις τίποτε πιο... δυνατό να κάνεις

κάτι που να ταιριάζει με την μακρά παράδοση

της ριψοκίνδυνης φύσης σου

και θέλεις μια άλλη πρόκληση να βιώσεις

έτσι

γιατί ένα κείμενο μπροστά σου

είναι ένας χάρτης του παγκόσμιου ανθρώπου

τότε…

Φαντάσου τις συλλαβές

πως είναι αρθρώσεις πρησμένες

από τα άλατα της αδήριτης Ανάγκης

πριν τούτη εκπέσει στα πεδία της σάρκας

και λιμπιστεί το ‘νόστιμον ήμαρ’

της λεηλατημένης Ιθάκης…

Φαντάσου τις λέξεις

πως είναι δάχτυλα επιθετικά, αγριεμένα

θυμωμένα δάχτυλα

θέλουν να βγουν απ’τα δεσμά τους

να ξεσκίσουν τα χαρτιά

να ορθώσουν το ανάστημα

να περπατήσουν στο μυαλό σου

να… σε διαβρώσουν…

Φαντάσου τις προτάσεις

πως είναι άνθρωποι οδηγημένοι στην τρέλα

κάποτε όμορφοι, υγιείς, περήφανοι

σήμερα ξένοι, αδειανοί, λιπόσαρκοι

Φαντάσου όλες αυτές τις παραγράφους

πως είναι οι κοινότητες του μηδενός

και του είναι

σε μια αέναη μάχη φωτός

και σκότους…

Στα ψέματα όμως

γιατί σαν ύστατο χαίρε

φαντάσου κι εσένα

που με απληστία

ή αδιαφορία διαβάζεις

πως είσαι τάχα υπαρκτός

σημαντικός

σπουδαίος

και καθώς λένε

Άνθρωπος ξεχωριστός

Και η ανάσα σου ακόμα

δεν έγινε ρόγχος θανάτου

και βογκητό και σαρκωμένος πόνος…

Υπάρχεις, συνεπώς

αδελφός μου είσαι

παιάνας ξοδεμένος

μα, ακόμη ηρωικός…

Και έτσι φαντάσου…

Σεπ2011

Experiment

© Erlend Mørk © Dina Bova

Και…

Δεν χωράει στη χούφτα μου

ολόκληρος ο ποταμός σου

κι όμως

σου έκλεψα εκείνη τη μικρή σταγόνα

που ξέφυγε απ΄τα μάτια σου

και ορθώνω ανάστημα ο θρασύς

πως θα σε κρατήσω ακέραιη

Αν σώζεται ο άνθρωπος

Κάποτε

κάποια στιγμή αν ο λυγμός του

μπορεί να γίνει δροσερή βροχή

και ο ήλιος δεν σπαταλιέται

σε άρρωστες σκιές

στα δάχτυλά μου η μικρή αυτή σταγόνα

θα’χει απορροφήσει όλο το φως

και θα μου μιλάει για σένα

στον έσχατο ύφαλο

των τελευταίων ανθρώπων

τις ώρες που το χτες

θα βγάζει με αίμα και σάρκα

τ’αγκίστρια του από πάνω μου

θα’χω ό,τι χρειάζομαι

να ξεκινήσω απ΄την αρχή

ένα χαμόγελό σου

και…

Αυγ2011

© Radoslav Penchev  Photoshop

 Άνοδος

Λευκή, παγωμένη Απεραντοσύνη

ακούς τη φωνή μου;

είμαι ένας μικρός

κρυμμένος σβώλος

από θείο πηλό

και σιωπηλός σε περιμένω

να με σαρκώσεις

Αγγιξέ με!

Τη πνοή σου δώσ' μου

μια ματιά σου έστω

Σήκωσέ με!

Λευκή, παγωμένη Ανοιχτοσύνη

σου'χω δοθεί

τρέμω μα δε φοβάμαι

κλείνω τα μάτια

σε επικαλούμαι!

Κάνε με αθάνατο πλάι σου

Φίλησέ με!

Κλείσε με μέσα σου

Μια Άνοδος η ύπαρξή μου

Μια κλίμακα η ψυχή μου

Λευκή Θεά των Ουράνιων Λυγμών

συντρίβομαι στο Υπέροχό Σου...

22 Νοεμβρίου 1998

Σίτρα Άχρα

[ή άλλη όψη]

Πύρινες εκπορεύσεις

αιχμάλωτες σκιές

ήλιοι που πεθαίνουν στην Ανατολή

κα ανασταίνονται στη Δύση

ο νοσηρός οφιόμορφος

στους ελιγμούς του

στοίχειωσε τον Κόσμο

το αγκωνάρι έχει στα χέρια του ο Κάιν

και τον αδερφό του

σημαδεύει ακόμη…

Ο αργυρός καθρέφτης

δείχνει τα είδωλα στρεβλά

τα Ιερά Αγγεία έσπασαν

το αίμα των Αγγέλων χύθηκε

και στις αρχαίες εκροές

ιλύς και πύον του Εωσφόρου

Δονήσεις φόβου

οι μυστικοί τ’απόκρυφα χειρόγραφα φυλάττουν

με τη ζωή τους

κραταιές ανάσες

στέκουν αγέρωχοι οι πράοι

ανάμεσα σε ποταμούς φωτιάς

κι ακόμη ελπίζουμε

ακόμη ερωτευόμαστε

ακόμη κοινωνούμε

το δρόσινο άγγιγμα

της σπλαχνικής Μητέρας…

Στο καλεσμά Της να σταθείς

κάτω απ’το Δέντρο της Ύπαρξης

στο πρωτοβρόχι της ζωής σου

κι ίσως να νιώσεις

να αισθανθείς

έχει το χώμα τούτο την εκπνοή

του αγαπημένου Όντος

έχει ο άνεμος αυτός τις μυρωδιές

παρθένας Νύχτας

έχει η βροχή ετούτη γεύση

από της θάλασσας το γάλα…

Ιδρώτας αίματος

δέσμιες ματιές

αρνήσου το δηλητήριο

από τις φλούδες του καταραμένου Ξύλου

αρνήσου στην Ατραπό που κληρονόμησες

το βηματισμό της Λήθης

εκείνο που ήταν να εκδηλωθεί

στο κατώφλι σου κιόλας κουρνιάζει

στις τροχιές του ονείρου στερεώσου

το πνεύμα έγινε απ’το σώμα πιο ορατό

το ταξίδι σου άρχισε

αφέσου

ν’ανταμώσεις

τον αληθινό εαυτό σου!!

Σεπ 2009

Αρπιστής

Κάτω από το σπίτι μου

οι στρατιές των προγόνων

δεν σταματούν

ατελείωτες

αναρίθμητα πόδια

ζευγάρια άψυχα μάτια

σάπια μέλη που σέρνονται

στο άνυσμα του ενός…

στην ταράτσα

γεφύρωσαν οι ακροβάτες

το πελεκημένο αυτόκρατο εγώ

με το πρανές του απείρου

απέναντι

είναι η δροσιά του τέλους

κι αυτοί οι τρελοί

θέλουν να ισορροπήσουν

πάνω απ’τα όνειρά μας…

έκλεισα τα σωθικά μου πια

στην επόμενη δράση του είναι

θα επικαλεστώ τις μέρες…

κάτω απ’το βλέμμα μου

80 γενιές

αμίλητοι έρχονται

αμίλητοι φεύγουν

δεν έχουν ήχο οι βηματισμοί τους

έχει κλειστεί κι αυτός στο ερμάρι του

και περιμένει

να ξυπνήσουν οι χορδές του Αρπιστή…

πάνω

κάποιος ξεκίνησε το τολμηρό του πέρασμα

σήμερα τον βλέπω ζωηρό

πάνω στο τεντωμένο έντερό του

αύριο

σε χίλια χρόνια

θ’αναπαύεται στην αγκαλιά Της…

κλείνω το παράθυρό μου

έχω ένα γράμμα πικρό να σου γράψω

αν αφεθώ στον έρωτα αυτό

του ιλίγγου

φοβάμαι

δεν θα υπακούσουν οι λέξεις

να μορφώσουν ό,τι μέσα μου ηχεί

τον κρημνισμό σου…

Αυγ2011

Ολοκαύτωμα…

Μια καλοκαιριού αυγή

Σαν γαλαξίας από προσευχές

Σαν ολοκλήρωμα του ασυνεχούς

Θα απλωθώ

Ως τα πέρατα του εαυτού μου

Θα απειρωθώ

Και θα τελειώσω…

Θα είμαι ένα ακόμη σύμπαν

Από ερωτευμένες ιαχές

Από λοξές και ίσιες και αδρές γραμμές

Από εκατομμύρια νύχτες

Και αθανασίες πρωινές

Γεμάτος ήλιους που προσέφερα λατρεύοντας

Τη κάθε μια μου Ανοδο διακριτά

Γεμάτος άστρα που μου πρόσφεραν με αγάπη

Και σβήσαν στη καρδιά μου

Πυρετικές γεννώντας αναμνήσεις …

Μια αυγή καλοκαιριού

Αύγουστος θέλω να είναι

Θα τεντωθώ σαν του Φοίβου το τόξο

Θα κλείσω τα μάτια μου

Κι όλες τις αισθήσεις που μου απέμειναν

Θ’ανοίξω

Όμορφα

Και ρυθμικά

Σαν μουσική από

άστρων Ολοκαύτωμα

Και θ’αναλωθώ…

Αυγ 2009