Φυλακές

Αν είχες διώξει όλες τις φυλακές

κι όλα τα δεσμά είχες σπάσει

κι έμενες μονάχα με όσα ζεσταίνει ο ήλιος

στο βλέμμα σου

πάλι θ’αρνιόσουν αυτόν τον κόσμο

έτσι σ’ακούω να μου λες καμιά φορά

και δεν θυμάμαι τι σου είχα απαντήσει

Κι αν είχες απ’τον έναν άνθρωπο

αγαπήσει όλους τους ανθρώπους

πάλι φοβάμαι θα σπλαχνιζόσουν τη σκιά σου

και δεν θα περπατούσες πια

στην άνυδρη γη

Κι αν είχες λιποτακτήσει

από τον πόλεμο αυτό

που σκίζει το είναι σου στα δυο

πάλι θα ορκιζόσουν

πως ο εαυτός είναι το άθροισμα του ενός

με το μηδέν

και δεν θα έβρισκες ανάπαυση

ούτε στη νύχτα

ούτε στο φόβο…

έστω αν με ήσυχο το πνεύμα

σάρωνες τους ορίζοντες που απέμειναν

θα γλύκαινε η στιγμή και στο παρόν

θα’θελε να κουρνιάσει όλο το μέλλον

κι αύριο τίποτα…

ποιος δίνει περίσσεια σάρκας για ν’αγοράσει

έστω ένα γραμμάριο ψυχής;

…γιατί απ’τους κόλπους του Κόσμου

έρχεται η φωνή σου

και με ανταμώνει

πάνω στο σταυρό

και με δροσίζει…

νομίζω σου απάντησα

και την ερώτησή σου

δεν θυμάμαι πια …

Σεπ2015

αόρατο σημάδι

νιώθαμε μόνοι
όλοι εμείς
στην οικογένεια των ανθρώπων

πέρασαν αιώνες
να μηρυκάζουμε
τις διδαχές των προγόνων
ν' αφηγούμαστε τη διαδρομή του ήλιου
να πλένουμε τις ανάσες μας
με το θνητό νερό
του αθάνατου έρωτα
και να μαζεύουμε αγωνία
στα πνευμόνια μας

οι μέρες μεγάλες
οι νύχτες απέραντες

ώσπου εμφανίστηκε εκείνος
που είχε στα χέρια του ρόδα
και στο χαμόγελό του
αρμαθιές φωτός
στο στοχασμό του
αναπαύτηκε η απληστία μας
τα λόγια του
ξελόγιασαν τις προσευχές μας
στα κύτταρά του
είδαμε τα πρόσωπά μας

και διάλεξε εφτά όνειρα
κι εφτά εφιάλτες          
τα πήρε μαζί του ένα πρωινό
που έστεκε ο ήλιος στο κατώφλι
και δεν έκαιγε
αλλά μας χάιδευε απαλά

κι είπε πως μ'αυτά
θα αρδεύσει όλα τα σύμπαντα
και όλα τα στερεώματα του απείρου

κι όταν γυρίσει
θα τον γνωρίσουμε
θα'χει μιλιά σαν τη δική μας
θα'ναι όμορφος σαν έφηβος
και γυμνός
σαν τις νύχτιες σκέψεις μας

κι εκείνος που θα τον φιλοξενήσει πρώτος
στο δώμα του
θα γίνει ο επόμενος
κείνος με το αόρατο σημάδι στο μέτωπο
και την οσμή του αίματος στη σάρκα
αυτός θα'ναι
που θα διαλέξει όνειρα κι ελπίδες
για να μπολιάσει όλους τους ουρανούς
με το λυγμό του ανθρώπου...


αυγ2012

Waiting for a drop

© Mustafa Celikel

Λεκές…

Σηκώθηκε νωρίς

φίλησε τη γυναίκα του

αστειεύτηκε με τα παιδιά του

έριξε μια ματιά στον καθρέφτη

κάποιο σημάδι στο αριστερό μάγουλο

κοντά στον κρόταφο

να το κοιτάξω

έφαγε πλούσιο πρωινό

πολύ πλούσιο

και λίγη δίαιτα δεν βλάπτει

του είπε εκείνη

ναι, δεν βλάπτει

της είπε εκείνος

πήγε στο παράθυρο

άνοιξη

όμορφη μέρα

κοίταξε το ρολόι του

δώρο αγαπημένο

της αγαπημένης του

θ’αργήσω

μπήκε στο αυτοκίνητο

να μην ξεχάσω να το πλύνω

πήρε τους γνωστούς δρόμους

κίνηση

σκατά, κάθε μέρα τα ίδια

έφτασε στο γραφείο του αγχωμένος

κάθε μέρα τα ίδια

η γραμματέας περίμενε

με τα χαρτιά στο χέρι

με το μεταλλικό χαμόγελο
με την αγωνία στο βλέμμα

καλημέρα

ποιον έχουμε σήμερα;

εκείνους τους 3 της απεργίας για να…

ναι ξέρω… τον καφέ μου και φέρτους

στο γραφείο η φωτογραφία της γυναίκας του

αγκαλιά με τα παιδιά

η αγάπη μου και οι θησαυροί μου

είπε και υποδέχτηκε τους τρεις…

με πιέζουν…

προσπάθησα…

μακάρι να μπορούσα…

πολύ δύσκολη εποχή…

δεν έπρεπε να απεργήσετε…

τι τις θέλατε τις απεργίες

δεν κοιτάγατε τα χάλια σας;

δεν λυπηθήκατε τα παιδιά σας…

θα σας κρατούσα αλλά…

το κράτος μας πιέζει όλους…

να είχατε μυαλό…

να είχατε μυαλό…

να είχατε μυαλό…

ήρθε ο καφές

ήρθε η τυρόπιτα

ήρθε το κρουασάν

και λίγη δίαιτα δεν βλάπτει

χύθηκε ο καφές στη γραβάτα

λεκές…

ποιος την ακούει τώρα!

γαμημένη μέρα!

κι ήταν δώρο αγαπημένο

της αγαπημένης του…

Απρ2012

Άσωτος

Λοιπόν να ξέρεις

δε σε φοβάμαι εσένα γιε μου

γιατί μια μέρα

και τούτο να κρατήσεις όπως σήμερα

στο λέω

μια μέρα θα γυρίσεις

και θα΄χεις τον ουρανό στα μάτια

και άμμο απ’τις ερήμους που περπάτησες

στα φθαρμένα σου σανδάλια

και τη δροσιά απ’τα φιλιά των γυναικών

στα δυο σου χείλη

και βιωμένο πόνο από τη μοναξιά

την εγκατάλειψη

τη πείνα και τις κακουχίες

σε κάθε κύτταρό σου

σε κάθε αμυχή της σάρκας σου

και θα’χεις συσσωρεύσει γνώση και σοφία

και εμπειρίες πολύτιμες

και οι εκδορές σου με το αίμα ξεραμένο θα’ναι

αλλά στο άγγιγμα πάντα θα πονάνε

μα για τον αδελφό σου

γι αυτόν έχω στο στήθος μου το βάρος

που προτιμά την ησυχία της γλυκερής ασφάλειας

από την περιπέτεια να ζήσει

να μεγαλώσει, να γεράσει

στο πεπερασμένο, το εφικτό

το λίγο

απ’το να κλέψει ακτίνες του ήλιου της αυγής

για να ζεσταίνει το κορμί του

και νερό να πίνει απ’τα ποτάμια

για να πορεύεται ως το βράδυ

για κείνον πάντοτε θ’ανησυχώ

που θα ξυπνήσει μια μέρα

γέρος

όπως εγώ είμαι τώρα

και θα πονάει παντού μα όχι απ’του σώματος αρρώστιες

αλλά απ’του μυαλού και της ψυχής τις κατηγόριες

πως ενώ μπορούσε δεν το τόλμησε

πως ενώ του έπρεπε, δεν θάρρεψε

πως ενώ το έβλεπε, δεν το άγγιξε

και τότε

σε ξορκίζω γιε μου

να τον σπλαχνιστείς τον μεγαλύτερο αδελφό σου

και λίγο απ’τον ουρανό σου να του δώσεις

λίγη απ’τη φλόγα της ψυχής σου

λίγο απ’το απέραντο του ορίζοντά σου

κι από του βλέμματός σου

την ελπίδα

τη χαρά

την αγάπη

πως κι αύριο και πάντα

αδελφός σου θα’ναι

και άλλος ποτέ κανείς

δεν θα στον δώσει πίσω ακέραιο

αν στον απρόσβλητο κόσμο

κόσμο που διάλεξε να ζει

τεμαχισμένος σου ψελλίσει ένα πνιχτό

‘συγχώρεσέ με’

και μόνος

πιο μόνος απ’όσο έζησε ποτέ

στην αγκαλιά σου ξεψυχήσει…

Αυγ2015

Αρνούμαι…

Είπες ότι μπορείς

ν’ ακινητοποιήσεις το χρόνο

μέσα στη χούφτα σου

να κλείσεις όλους τους ιλίγγους

να περπατήσεις το άπειρο

μέσα σε μια νύχτα

να σιωπήσεις δυνατά

και η σιγή σου να είναι αθανασία

δεν έμαθα ποτέ

αν είχες δίκιο

αλλά τούτα τα ασημόγκριζα πρωινά

δεν μπορώ να ψηλαφίσω άλλο τίποτε

από τον κενό μου αντίλαλο…

και αν εκκρεμώ ως προς τον εαυτό μου

αρνούμαι να σε εκμισθώσω

ούτε καν ως ανάμνηση

για ενός απογεύματος

φτηνή απόλαυση

κομμάτι κομμάτι

τη Νύχτα

στο είπα

δεν μπορώ να στην προσφέρω…

κι αν κράτησες το τελευταίο φιλί

για να εκβιάζεις την ευαισθησία μου

νομίζω σου οφείλω ακόμη ένα

κομμάτι κομμάτι

τον εαυτό μου

αρνούμαι να σου τον προσφέρω…

Σεπ2009