Είσαι πιο όμορφη

κι από Κυριακή

μέσα στα υπέροχα μάτια σου

βαφτίζομαι

ξανά και ξανά

δίνε μου εσύ

όποια ονόματα θέλεις

κι εγώ

θα σου ενηλικιώνω πόθους…

αυγ2010

https://www.youtube.com/watch?v=xkCvuLjHmqw 

Έγκαυμα

ήταν το βήμα σου ήσυχο

στη ράχη της γης

κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς

να μιλάς

ή να σωπαίνεις…

μα εγώ σε θυμάμαι

τόσο έντονα

όσο το σφυροκόπημα του αίματος

στις φλέβες μου

κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

εάν ο ήλιος έσκυβε μια μέρα

πάνω απ’τη λησμονιά του ανθρώπου

θα του έδινα το χέρι μου

θα τον κοιτούσα ολόισια στα μάτια

ώσπου να τυφλωθώ…

χωρίς αισθήσεις

παύουν και τα ερωτήματα

μέσα στο αιώνιο έγκαυμα

σε χώρεσε ο πόνος

και σκιρτάς μονάχα πια

όταν πλένω στο νερό τις νύχτες

τις καμένες ανάσες

των φιλιών σου…

Φεβ2015

Shane Booth

Burnt memories

Να ακεραιωθείς…

Να μην φοβηθείς…

Να μην κερματιστείς…

Αλλά να μην πάψεις να δέχεσαι…

Να πυργωθείς

Πάνω απ’το αίμα

Να μην δωρίσεις στο εγώ

Το ακριβό σου σπέρμα

Να μην κλειδωθείς στο ενδέχεται

Αλλά να εμπειρωθείς

Τη φυσικότητα του ρυθμού σου…

Κι από το Αχανές να κλέψεις

Μονάχα όσα σου στερούν

Την δίψα για ολότητα…

ιαν2013

Face the whisper

Martin Smolak

Οι θεοί κοιμήθηκαν

στη μεγάλη θάλασσα

κι εμείς δεν χάσαμε την καρδιά μας

λιμοκτονούμε

λίγη τρυφερότητα είναι αρκετή

έστω και με άδειο βλέμμα

έστω και χωρίς χέρια

έστω και με κλειστό το στόμα

τρυφερότητα θα πει

να τρέφεις την έχιδνα και την οχιά

που κάποτε θα σε σκοτώσει

οι θεοί αποσύρθηκαν

χάθηκαν στις σπηλιές και στα ηφαίστεια

κρύφτηκαν στα βιβλία

και στις αφηγήσεις

κι εμείς δεν κλείσαμε τα παράθυρα

δεν σφαλίσαμε τις πόρτες

δεν αρνηθήκαμε το αύριο

εδώ είμαστε

στην αγκαλιά του τρόμου

και κοιμόμαστε και ξυπνάμε

και παλεύουμε

κερδίζοντας χάνουμε

όλο το χρόνο κι όλη τη λύπη

και τα βράδια νανουρίζουμε αυτούς

που μια μέρα θα μας αφανίσουν

για να μην είμαστε μόνοι

Δεκ2015

https://1x.com/photo/851157/latest:all

MagdalenaWanli

Κένταυροι

Στα σώματα
ξέσπασε η μανία του
και παραμόρφωσε τα μέλη
ρυτίδες υλακές διακρίνουν
το ανόσιο από το ιερό
το νοσηρό απ’το ωραίο
στο δάκρυ μόνο
αόρατες…

Με δική μου ευθύνη
με αρνήθηκε η Τάξη

Στα σώματα...

μισοί σοφοί
μισοί αγύρτες
μάχες και οπλές
όπλων ιαχές
α-λόγου ανθρώπου
πύρινο αίμα

Με δική μου ευθύνη
ποντίστηκα σε ωκεανούς
λιπαρής μισανθρωπίας

Στα σώματα...

στα πρόσωπα
εκεί εκδικήθηκε
έραψε τα στόματα
πριν καν μιλήσουν
σφάλισε τα μάτια
πριν προλάβουν να δουν
όπλισε ενόχους τα δάκρυα
και δολοφόνησε

ούτε γέροντας λερός
ούτε νεανίας ευνούχος
με δική μου ευθύνη
ούτε πόρνος
ούτε αγνός

Κένταυροι

Τρομαγμένοι, βλάσφημοι
νύχτια πληγωμένοι
κι εωθινά ξανά γεροί
από αθανασίας περίσσεια
μολυσμένοι
ελεύθεροι , επηρμένοι
σοφία μεθυσμένοι
και τρελοί…


Νοε2015

Άτλαντας

Σε φθινόπωρο τόπο
θ’ αποθέσω τους νεκρούς μου
ένας προς έναν
θα φωλιάσουν στο έμψυχο χώμα
και το αίμα τους θα πιει ο πρανής
γενέθλιος ήλιος

οι ανάσες όσων κρεμάστηκαν
απ’τα σύννεφα
θα μπερδευτούν με το ιχώρ του ανέμου
οι ματιές όσων ξοδεύτηκαν στην άνιση πάλη
φυλακισμένα θα έχουν για πάντα
όσα βιώθηκαν την ύστατη ώρα
και στο στερέωμα του Άδη
τα βλέμματα του πόθου
θα μιχτούν
με τις ιαχές των προγόνων

περιμένουν
οι ώρες με δόντια που τρίζουν
περιμένουν
οι λαχτάρες των αγέννητων ανθρώπων
κι εγώ έχω το φορτίο μου ολόκληρο σύμπαν
Άτλαντας
στο σημείο που στέκομαι τώρα

Όρθιος λοιπόν
και στητός ακόμη
πασχίζω
πάνω στο κέντρο του κύκλου
τα χέρια μου
απ’το κορμί
κεραυνούς ν’απλώσω
μυαλό και σώμα ν’αρμονίσω
το μέγα Ύψιλον
αυτό να αιωνίσω…

Νοε2015

Το Άλλο Εκείνο

Αν τα γυμνά ανθρώπινα κορμιά
υψώθηκαν και κρέμονται
στο σκοτεινό όργιο του σύμπαντος
κι αν φλέγονται
και ψύχονται μαζί

απ'το "ενεργεία" στο "δυνάμει"

κάτω απ'τα βλέμματα ανήλικων θεών

είναι που ακόμη ο αιώνιος οδοιπόρος
πραγματώνει αέναα
την Οδύσσειά του
και απ'την αγκαλιά της Κίρκης
κι από τους μηρούς της Καλυψούς

ορμάει στο φως
του έσχατου θανάτου
και απλώνει στην επιστροφή
που τόσο πόθησε
μια επίκληση
στο μαύρο δίχτυ της Ανάγκης
για ν'αφανιστεί
όχι ως βασιλιάς
αλλά ως ζητιάνος

Κι η επίκλησή του
θα έχει λέξεις από αίμα
σύμφωνα από πέτρα
φωνήεντα από φως
και στο ουράνιο βλέμμα του
το Άλλο Εκείνο
που τον στερέωσε στο Είναι...

Και με ορθάνοιχτα τα μάτια
δικαιούσαι να ονειρεύεσαι

Και με κλεισμένους πνεύμονες
δικαιούσαι ν'ανασαίνεις

Ένα χωρίς Αυτό
χωρίς το Κάτοπτρο
χωρίς το Χάσμα

Εν εσαεί...


Οκτ2015

Ανακίμ

Στα γιγάντια μπράτσα σου

κράτησέ με

σήκωσέ με απ’το τώρα

που χωμάτινο φέρετρο γίνεται

κι ανύψωσέ με στο Αεί

που λαχταρά η ψυχή μου να εισέλθει

αιώνες τώρα

όχι μόνη

ούτε άφιλη

με τον Άνθρωπο του Κλεισμένου Χρόνου

συντροφιά

τον αδελφό του ληστή

τον πατέρα του προδότη

την οικογένεια του κρεμασμένου

έχουμε δώσει τα χέρια

όλοι εμείς

που στο αίμα μας σταλάζει σαν σκουριά

το μάταιο

και βαδίζουμε αντάμα…

Σεπ2015