incarnatus

Τα πόδια μου ήταν ρίζες

τα χέρια μου ήταν πλανήτες

απλώθηκα ως το υπερεκτατό

βάθυνα ως το στόμα του χρόνου

δεν θυμάμαι αν γεννήθηκα

ο πρώτος

και ο έσχατος

δεν έχουν μνήμη

δεν ήμουν δέντρο

δεν ήμουν άνθρωπος

δεν ήμουν έναρξη

ούτε πέρας

χειρωνάκτης της ύπαρξης

δεν ήμουν

ούτε περιείχα την υπόσχεση

καμιάς αθανασίας

ο άγιος

και ο βλάσφημος

σαρκώνονται στο ίδιο σώμα

το βλέμμα μου

και τούτο το θυμάμαι

σάρωνε τα πελάγη του απείρου

και δεν στεκόταν πουθενά

παντού ανάσες νύχτιες

παντού φλεγόμενοι άγγελοι

παντού μοναχικοί

εξόριστοι θεοί…

δεν ήμουν συμπαγής

ρευστός δεν ήμουν

δεν είχα στήθος

στο μέρος της καρδιάς

μονάχα

ένα μαύρο ρόδο…

και πάνω στα δεκάξι πέταλά του

το μηδέν

και το ένα

να ερωτοτροπούν

αέναα…

ιουν2010

Ό,τι ορθώθηκε

ιερό

ατόφιο είναι

και δεν προσβάλλεται

δεν ρηγματώνεται

από τις φλεγμονές του

πρόσκαιρου

και του συγκαιρινού…

αρνούμαι να δώσω στο υπέροχο

ποιότητες

βλέμματα

και μαχαιριές του πόνου

αρνούμαι να σε δω

μέσα από

μολυσμένες βροχές

λέξεις οργής

θραύσματα μίσους

κι αρνούμαι μέσα από σένα

εμένα να ινχεύω

ανάξιο…

κατώτερο…

ουτιδανό…

αν πρόκειται να λερώσω

το μητρώο της ύπαρξής μου

συνένοχο

εσένα δεν θα κάνω…

ιουν2010

Δυο χιλιετίες

Δε θα αρκεστούμε στο παράλογο

Θα έρθει ο ήλιος του Αυγούστου

Και θα τα σαρώσει όλα

Δεν θα κλονιστούμε από το Μάταιο

Γιατί είμαστε παιδιά του

Και το περιέχουμε…

Χωρίς να νοιάζομαι αν τρεμοπαίζει η φλόγα μου

Θα γνωριστώ με τη ψυχή μου

Θα της απλώσω το χέρι

Με κλειστά τα μάτια

Και θα στερεώσω το άγγιγμά της

Στα αγέννητα καλοκαίρια που με περιμένουν.

Κι αν δεν με ευνοήσει ο πόνος

Ή ο προκρούστης χρόνος

Ξέρω καλά κρυμμένη ένα κήπο

στη Γεσθημανή

Που φίλησαν το θεάνθρωπο

Πριν τον προδώσουν

Κι εκεί θα αναπαυτώ…

Δεν θα πλαγιάσουμε ανέμελοι ξανά

Ένα παιδί που αναχώρησε πρόωρα

Για την εντελέχεια του Μυστικού

Δεν τη φοβάται την έσχατη μέρα

Έχει τόση ενέργεια

Τόση καθαρότητα τούτο το αξημέρωτο σύμπαν

Που όλα φωτίζονται

Και όλα αθανατίζουν…

Κάποτε ο τυφλός φοβήθηκε

Τη λάσπη στα μάτια του

Γιατί ήξερε πως είναι πιο καυτή η μέρα

Της επίγνωσης

Από τη νύχτα της άγνοιας

Τούτο δεν τον εμπόδισε

Να τοπογραφήσει μια αιωνιότητα φωτός

Και αναλώθηκε ηδονικά

Στην οργιαστική Εδέμ της νέας ζωής του…

Ζήλεψα εκείνο το τυφλό

Και τον φιλοξενώ στο πιο κρυφό

Δωμάτιο της ψυχής μου

Δυο χιλιετίες του μιλώ

Και είμαι σε ετοιμότητα ολοκαύτωμα να γίνω

Επιτέλους

Και να ξαναδώ…

Μάης 2009 

Μπα’αλ Σεμ

Ημέρες και μήνες και χρόνια 
σε κερδίζω και σε χάνω

στις 32 ιερές ατραπούς

στις λαμπερές σφαίρες της αναπνοής σου

κάτω απ’τα κλωνάρια

του μαγικού σου Δέντρου

αιώνες ξενύχτησα

να γίνω κοινωνός

του αληθινού ονόματός σου…

αέναες ανακυκλώσεις

περιδινήσεις

περάσματα σε άνυδρες σαρκώσεις

από το δέρμα στο κορμί

από το κορμί στο σώμα

από το σώμα στο πνεύμα

από το πνεύμα στο αίμα

και πάλι απ’την αρχή…

τυφώνες με χτυπούσαν

αναριγούσα στο πέρασμα των χρόνων

κρύωνα

πεινούσα

τη ψυχή αγκιστρωμένη

στο αλλιώς

κρατούσα

πένης, ρακένδυτος

μα δαψιλής σε υπομονή

σε βλέμμα

σε ψηλαφούσα μια στιγμή

και σ’έχανα για χίλια χρόνια…

αλλά έμεινα

είμαι ακόμη εδώ

ο λήρος του μαύρου ανέμου

δεν με τρέλανε ακόμη

ακούω τα συρίγματα της Λίλιθ

ακούω το κάλεσμα των Επτά Λεπρών

τα φιλιά του Σκότους νιώθω

κι όμως

εδώ είμαι

σε επικαλούμαι

κάτοχος να γίνω λαχταρώ

του αληθινού ονόματός σου…

ιουν2010

Φυλάκιο

Στις υπώρειες του Απρόσιτου Όρους συνέβη

Εκεί όπου δεν αντέχονται όσα βλέπει κανείς

Εκεί όπου δεν αντέχονται όσα ακούει κανείς

Εκεί όπου δεν αντέχονται όσα βιώνει κανείς

Ήρθα επισκέπτης στο φυλάκιο αυτό…

Προνομιούχος να γευτώ όσο αντέξω

Εκείνο που δεν μπορεί να ειπωθεί από χείλη ανθρώπων…

Είχα στα χέρια μου ομίχλη

Και δάνειο αίμα της αυγής

Και τάισα το σκοτάδι που άπληστα ρουφούσε από το ιχώρ του Απείρου

Όσο άντεχε να καταναλώσει

Το σκοτάδι με οδήγησε πέρα από το Αρχαίο Δάσος

Στο αφιλόξενο μονοπάτι των εφτά αρτηριών

Που αιμοδοτούν εδώ και αιώνες τον Φύλακα…

Δεν μου επετράπη να τον κοιτάξω ολόισια στα μάτια

Μετά βίας μπορούσα να ανεχτώ τον ήχο της φωνής του…

Και ο Φύλακας του Ρόδου μονολογούσε… όπως πάντα…

Δεν αγαπήσατε ποτέ…

…υποφέρετε απλώς, κάποιες στιγμές υποφέρετε από επικοινωνιακή πείνα…

…τα επίπεδα διάδρασης πέφτουν τόσο πολύ στο αίμα σας που έχετε την άπληστη, άμεση ανάγκη για δημιουργία ‘σχέσης’…

…δεν έχετε πλαστεί για να σχετίζεστε…

… δειλά και ασήμαντα τα βήματα του είναι σας… έχουν την μελαγχολική πάχνη ενός φθινοπωρινού αιώνιου πρωινού…

…είστε ανίκανοι να μεταλλαχθείτε σε χειμωνιάτικη καταιγίδα…

…είστε αναιμικοί για να μεταστοιχειωθείτε σε ανοιξιάτικη γέννηση…

…είστε ποτισμένοι τόσο πολύ με θάνατο που τα καλοκαίρια δεν μπορούν να φωτοδοτήσουν το είναι σας…

…μόνοι σας επινοείτε την μοναξιά σας…

…μόνοι σας εμπειρώνεστε την νόθα συντροφικότητα…

…μόνοι σας κατασκευάζετε το θόρυβο στο μυαλό σας…

… δεν αγαπήσατε ποτέ…

… πεινάτε… διψάτε για Ύπαρξη…

… αλλά δεν είστε άξιοι να μεταλάβετε ούτε μια δροσοσταλίδα από την δεξαμενή που σας προσφέρεται…

…ακοινώνητοι…

…αποσυνάγωγοι…

…συμπαγείς και απρόσβλητοι από τα πάντα…

…τι μπορώ να προσφέρω στις ψυχές σας; Μονάχα το άρωμα του Ρόδου…

…δεν το θέλετε, δεν το έχετε ανάγκη…

…τις ανάγκες σας τις αγοράζετε…

…τις επιθυμίες σας τις εξαγοράζετε…

…τις ηδονές σας τις νοικιάζετε…

…και το χαμόγελό σας δεν αρκεί για να ζεστάνει κανένα από τα πρωινά σας…

…και τούτο το Ρόδο θα παραμένει πάντα ένα όνειρο για τους Μύστες που δαπάνησαν διακόσιες ζωές για να το αντικρίσουν…

…βδελυροί…

…το δέντρο της ζωής σας δεν έχει ρίζες…

…πεθαίνετε…

... μακριά από μένα το άγγιγμα της νόησης…

… μακριά από μένα ο ρυπαρός στοχασμός σας…

… μακριά από μένα η δαιδαλώδης φρίκη σας…

… μακριά από μένα η τέχνη σας, ο πολιτισμός σας, η πρόοδός σας…

… μακριά από μένα τα λιπαρά περιττώματα της σκέψης σας…

… μακριά!!!

Άλλο δεν έπρεπε να μείνω

Επισκέπτης ήρθα στο προκεχωρημένο αυτό φυλάκιο της Αιωνιότητας

Αλαφροπάτης πλησίασα το πανάρχαιο Ον
Και γρήγορα αποχώρησα να μην ενοχλώ την εύθραυστη μοναχικότητά του...

Κι ένα πέταλο από κάποιο σπάνιο Ρόδο είχα στην κλειστή μου παλάμη

Φτιαγμένο από δάκρυα και αίμα

Δεν ήξερα τότε που χαμογελούσα καθώς αντίκριζα το ακριβό μου δώρο

Πως αιμορραγούσα

Κι έκλαιγα…

Μαιος2010

Πιθανώς να ξεγελάστηκα

δεν το αποκλείω

όσο εγώ ειρωνευόμουν τους εμπειριστές

για τη λαγνεία της αφής

κάποιος δραπέτης μυστικός

βυσσοδομούσε εναντίον μου

ετοίμαζε μεθοδικά

επαφές στεγνότητας

πέμπτου τύπου!

Και να σκεφτεί κανείς

πως διαθέτω τις κατάλληλες άμυνες

απέναντι στον βιασμό του ε ί ν α ι μου

από τους λακέδες Ιουστίνους της γενιάς μου!

ανώφελος αποδείχθηκε

κάθε πραγματιστής λογισμός μου

είχε την ρυπαρή συνάφεια με το Γνωστό

που κάνει τον στοχασμό τον ίδιο

να μοιάζει με μακρόχρονη έρευνα πηγής φωτός

σε καλοκαιρινό δωμάτιο…

απροσκύνητος αν μένεις

είπα

σε κάποια διάνοια

σε κάποια Αυθεντία

σε κάποια Αρχή

έχεις παρόλα αυτά απλήρωτο ακόμη

το χρέος των ολολυγμών της ήττας

και το βλέμμα θολό

απ'το απρόσμενο θαύμα…

έχεις τα δυο σου χέρια

ξεκίνησε από κει

έχεις το όνειρο ακόμη

κάποιος φωνάζει μέσα σου

αγνόησέ τον!

Το όνειρο γεννιέται στη σιωπή

Κι εσύ φλυαρείς ακόμη!!

Μαιος2010

Σκορπιός

[γραφή δεύτερης ανάσας]

Θυμάσαι εκείνο το χαμόγελο

Κάτω απ’το μεγάλο δέντρο της αυλής

Θυμάσαι;

Πόση χαρά σου είχε δώσει

Η δροσιά του…

Άργησες σήμερα

Μου είπες

Και με κοιτούσες

Καθισμένος στο στενό παγκάκι

Όχι πολύ

Σου απάντησα

Και χαμογέλασα κι εγώ…

Κι όσο σε παρατηρούσα

Αδερφέ μου

Αρπαγμένο απ’τη στιγμή

Να βιώνεις κείνο το μικρό θαύμα

Του μαγικού Σαββατιάτικου πρωινού

Αναρωτιόμουν

Αν θα έρθει και για σένα η ώρα

Ακόμα και τούτο το πρωινό

Να ξεπεράσεις

Να μην σου φτάνει

Να μην χωράς στην απόδραση

Να μην χορταίνεις

Μονάχα μ’ένα χαμόγελο…

Αχάριστος είσαι

Ψέλλισα στον εαυτό μου θυμωμένος

Κανείς δεν ξέρει

Πόσο μεγάλο βήμα

Είναι για σένα

Τούτο το χαμόγελο…

Κανείς…

Με συγχωρείς

Για λίγο μόνο

Το λησμόνησα κι εγώ…

Και με τα μαύρα μου γυαλιά πάντα στο πρόσωπο

Να μην μπορείς τα δάκρυά μου να βλέπεις

Σε συνόδευσα στη βόλτα μας

Πάμε;

Είπες και με καλούσες σαν μικρό παιδί

Πάμε

Σου αποκρίθηκα

Πάντα μαζί…

πάμε…

Μαιος2010

Μέσα

Είμαστε μέσα

μέσα στον κορμό του δέντρου

μέσα στο αφιλόξενο πτώμα

του έφηβου θεού

μέσα στο χωματένιο κρεβάτι

του πόνου…

μέσα θα διαβάσουμε τυφλοί

το χθες

και το αύριο

μέσα θα αναλώσουμε γενναία

τους εαυτούς μας

μέσα θα λερώσουμε με περιττώματα αλήθειας

τα όνειρά μας

μέσα θα γεννήσουμε τα παιδιά μας

και πριν ακουστεί το αλύχτισμα

της πιο αθώας απελπισίας τους

θα τα σκοτώσουμε

Βρεθήκαμε εξόριστοι

έξω απ’τον ήλιο

έξω απ’τον χρόνο

ανεπιθύμητοι

εδώ

στο ασφυκτικό απέραντο

εδώ στο στενόχωρο ασύνορο

εδώ θ’ακρωτηριαστούμε

και δεν θα περιμένουμε την αναξιοπρέπεια

απ’τη πρόστυχη φθορά της σάρκας

και δεν θα εκλιπαρούμε έναν βιαστή

να σπλαχνιστεί τα δύσμορφα κορμιά μας

μόνοι θα το κάνουμε

στην ακραία απόλαυση της αποκοπής

εκείνων που περιττά πια

κρέμονται απ’τις ζωές

εκεί

ηδονικά θα αφεθούμε…

είμαστε μέσα

αγάπη μου

ο ένας

στο σώμα του άλλου

ο ένας

στο σήμα του άλλου

ο ένας

στο απεριχώρητο του άλλου

μακάβρια υπέροχοι

αισθαντικοί ακόμη

τα χέρια μας δεμένα απ’τους καρπούς

στα αιώνια δεσμά μας

χαμογελώντας

ανασαίνουμε

ένα προς ένα

τα πιο όμορφα

ζωντανά φιλιά μας…

Μάιος2010

Σέλας

Αμείλικτο

το σέλας του μεσονυχτίου

συντροφιά είχα τον άνθρωπο – μαχαίρι

και το φορτίο ακέραιο

μοιρασμένο δίκαια

στο χθες

ό,τι έμεινε αναπαλλοτρίωτο

στο σήμερα

ό,τι στέκει αγέρωχο

στο αύριο

ό,τι δεν λέρωσε η αγοραία ελπίδα…

συμβολικά πεθαίνω

είπα στον άνθρωπο – λαιμητόμο

συμβολικά αγοράζω λεπτά και ώρες από το μέλλον

μην με νομίσεις ρυπαρό τυχοδιώκτη

άλλωστε

ποιος τόλμησε να διαπραγματευτεί τον ήλιο

και δεν κάηκε;

May2010