Ένα μικρό χαμόγελο

ψελλίζω

μου ήταν αρκετό

κι όμως δεν ήταν…

ποτέ δεν ήταν…

τριάντα χρόνια κρυβόμουν

στο μακελειό του αγώνα

συνωμοτούσα εναντίον σου

παρίστανα τον σύμμαχό σου…

όταν ακούω τον εαυτό μου

η φωνή βγαίνει απ’τα συρτάρια

κι απ’τους ξυσμένους τοίχους

κι απ’τα βρόμικα παράθυρα

κι απ’ τα ελεεινά παπούτσια

δεν βγαίνει από στόμα αυτή η φωνή

κι όταν με αντικρίζω

βλέπω το πρόσωπο ενός άλλου

ενός που ντύθηκε το χώμα

ενός που πλύθηκε το αγοραίο

ενός που αγόρασε ακριβά το χθες

για να το ξεπουλήσει στο αύριο

ενός που αρκείται στο ίδιο ψέμα

για να κουβαλάει την κάθε νύχτα

ως το επόμενο πρωινό

και να σηκώνει απ’το κρεβάτι

μαζί με το λερό του σώμα

και μια θηλιά από αγκάθια…

Κι αν είναι τρομερό

και ασύμβατο ακόμη

ξυπνώντας απ’τον αρχαίο σου ύπνο

το πρώτο που αντικρίζεις

να είναι η λαιμαργία του Κτήνους

για το είναι που ρέει πάνω στο σώμα σου

προσποιήσου

ότι ληθαργείς ακόμη

ότι δεν είσαι ορατός

πως δεν μπορείς να μιλήσεις

για τίποτα τάχα

χωρίς να το προδώσεις

κι Εκείνο που τρέφεται από το ήπαρ των μικρών ημερών

δεν θα σ’ ενοχλήσει

θα σε προσπεράσει

κι αθέατος

αλλά ξυπνητός

άνοιξε τα χέρια σου

κι αναρριχήσου

στον πρώτο ουρανό

που θα προβάλλει και θα σαρκωθεί

απ’το ανοιχτό σου στόμα…

 Birth

Οικέτης

Στο σπίτι αυτό που μεγάλωσα

που μεγάλωσε μαζί μου και ο χρόνος

στερεώνω τα μάτια μου

σε τοίχους σάρκινους

φθαρτούς

κι εκείνα αρνούνται τη ψεύτικη ανάπαυση

και πέφτουν

Κόλακας έγινα

του χειμέριου εγώ μου

έτσι ώστε ασφαλής

στις θερινές μου αποδράσεις

να θωπεύω όση έπαρση αποθησαύρισα

στους σκοτεινούς

εαυτικούς μου αιώνες

αλλά απ’την άλλη

ακόμα κι αν έχω τις πρώτες μου συντεταγμένες

κρυμμένες κάπου

κάπου κρυφές

για να εκκαλώ την ήττα μου

δεν επέστρεψε κανείς

από την προκεχωρημένη γραμμή του πυρός

για να μ’εδοφιάσει με ζωτικές

και σφριγηλές

ελπίδες νίκης

κι έτσι

στο σπίτι αυτό

που μεγάλωσα οικέτης

και τόσο καλά γνώρισα

ως και τις υγρές ανάσες στις κόχες

δεν απαντά κανείς

στις ιαχές μου

ούτε κι εγώ πια

απαντώ

στην ηχώ του μυαλού μου

έγινα

ίσως πει κανείς

τόσο πιστό

και θαυμαστό

αντίγραφό μου

Ashes to Dust!

Olivier Valsecchi

γραμμές
αγάπης...

έχει μια παράξενη ησυχία απόψε...

νομίζω πως για κάποιον άγνωστο λόγο
θέλησαν όλοι
έστω για λίγο
να μου επιτρέψουν να σε ορθώσω εδώ
στο μοναχικό μου δωμάτιο
να έχω τις διαστάσεις σου
να έχω την ανάσα των χεριών σου
την αύρα των χειλιών σου

καθώς μιλάς
εγώ να μένω σιωπηλός

καθώς γελάς
εγώ να κρατάω σαν φύλακας πολεμιστής
την ιερότητα
ακέραια...

όταν εισπνέεις
να κρατάω την ανάσα μου

κι όταν εκπνέεις
να σ'ακολουθώ
να συντονίζομαι μαζί σου

σε κείνο τον όμορφο
τον μαγικό
τον σπάνιο χορό
δυο υπάρξεων
που μέσα
σε τούτη την αληθινά
παράξενη ησυχία
είναι μαζί
έχουν μαζί
νιώθουν μαζί
γεννούν μαζί
ένα ολόκληρο σύμπαν
από μουσικές
και παύσεις
και ματιές
και δρόσινα φιλιά

και ακόμη

εκείνες τις ολόφωτες
παλλόμενες
σαν μέδουσες με πολύχρωμα πλοκάμια
στων αβύσσων τα ασύνορα βάθη
αδρές κι ευγενικές

γραμμές
αγάπης...

 

 

Lovers
Art Print by Takeshi Marumoto

Αιώρηση…

Σε κοιτούσα σιωπηλός

είχες δεσμεύσει ένα τεταρτημόριο αυγής

και μια χούφτα πλούσιο χώμα αλήθειας

αλλά δίσταζες

δίσταζες πολύ να το προσφέρεις…

Σε κοιτούσα σιωπηλός

αλλά ούρλιαζα στο υπόγειο της ψυχής μου

ένα βλέμμα εμπρός

μια λέξη πίσω

ένα ίσως ή ένα πως

τα χείλη σου υγρά

αναποφάσιστα όμως…

Τα δάχτυλά σου

μικρά παιδιά του ήλιου

έμπαιναν στα σωθικά μου

και αιφνίδια

λευτέρωναν τις αιχμάλωτες ανάσες μου…

Δεν το’ξερα αγάπη μου

τυφλός περπατούσα

στο καταχείμωνο της νύχτας μου

με τα χέρια στις τσέπες του ορίζοντα

Δεν το’ξερα

πριν από τούτη την αιώρηση

στο αντάμωμα του αιώνιου

με το φθαρτό

σε κείνη την αδιόρατη αιχμή

που ίσα χωρά η στερεότητα

μιας ολόκληρης στιγμής

πως δεν υπήρξα ακέραιος ποτέ μου

ποτέ μου στ’αλήθεια

Ζωντανός…

Ατροπάτης

Το πυρ

Στην ανατολή

ο άνθρωπος-φίδι

άρμεγε λαίμαργα

τους δικέραιους ήλιους

έσερνε το κεφάλι του

στην άνυδρη άμμο

ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες

φέρεθρες, σκοτεινές

κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα

για τριακόσιες μέρες

στην κοιλιά του βράχου

Το ύδωρ

Στο βορρά

λεύχαιμες ημέρες

σεληναία στόματα

χολέρες υετών

όλοι τους άρρωστοι θεοί

όλοι τους γίγαντες

με τη ματιά τους

ξέραιναν το σπέρμα τους

το’ριχαν τροφή στους λύκους

κι έπειτα ξάπλωναν

τα σαπισμένα μέλη τους

και λιμοκτονούσαν

στις λερές τους κλίνες

άχρι θανάτου

Η γη

Στη δύση

δώδεκα εύφθαρτοι άρχοντες

και ο καθένας απ’αυτούς

με δώδεκα επιγόνους

βασίλεια λυπρά

λησμονημένα, ασήμαντα

έπλαθαν όνειρα ένυλα

μιγαδικούς ανθρώπους

κι έπειτα σε μαρμίτες

πελώριες σαν σπίτια

τους καταβρόχθιζαν ακέραιους

και στα πέτρινα στομάχια τους

άλεθαν κόκκαλα, λάσπη

και βρόχινο αίμα

Ο αέρας

Στο νότο

ο άνθρωπος-βουνό

ο άνθρωπος-δέντρο

ο άνθρωπος-στάχυ

ο τένθης, νεκρηγός θεός

πέρασε στο λαιμό του μια θηλιά

φτιαγμένη από ιαχές παιδιών

σταμάτησε τη θύελλα

από τις θάλασσες

ένευσε ούρια

στους θείους λειμώνες

πλήρωσε ξόρκια

κι εξαγόρασε τον Ατροπάτη

τον έχρισε δούλο και ηγεμόνα του μαζί

τον φίλησε σαν γυναίκα

τον αγκάλιασε σαν άντρας

τον εκμαύλισε

τον έστησε πάνω απ’την αρχαία φωτιά

μέσα στο ήπαρ του θηρίου

κι άρχισε να μετρά τις σκιές του ήλιου

μία προς μία

κάθε δειλινό

πριν τυραννήσει ηδονικά

ανάμεσα στους χοντρούς μηρούς του

άλλη μια ψυχήλατη νύχτα

Le Souffle Du Desert

Art Print by Ann

Απελάτες

Εδώ

στα ειναικά μου σύνορα

τους περιμένω

ακρίτης

στο φυλάκιό μου

όσο θυμάμαι τον εαυτό μου

το αρχαίο νεύμα προστατεύω

το φιλί της θάλασσας με το στερέωμα

ονειρεύομαι

της Μάνας τον μυστικό Γάμο με το Αιώνιο

στοχάζομαι

τραγουδώ

παλεύω να κατανοήσω

από τα σπλάχνα μου θα βγει το τέρας

μια μέρα να ορθώσει ανάστημα μπροστά τους

εκείνοι θα το τοξεύουν από μακριά

κι εκείνο θα ουρλιάζει κάτω απ’τη λάβα του εσπερινού

και θα νικιέται πάντα

και πάντα θα σηκώνεται

εδώ

στο ακροτελεύτιο σύνορο

της ιαχής μου

τους περιμένω

με την προβιά του πρώτου ανθρώπου

σκεπάζομαι τα βράδια

με την ανάσα των νεκρών συντρόφων

με παρηγορώ τα πρωινά

μόνος δεν είμαι

και ολόκληρος μαθαίνω

ένα προς ένα

όλα τα ονόματα του ήλιου

που με στεφανώνει…

Kaven Hosseini