Ανίδρωση φωτός

Γύρισα πάλι απ’το χθες

το σήμερα είχε μια γεύση από σκουριά

φτηνό κρασί

ψωμί μπαγιάτικο

αφημένο μόνιμα στο νεροχύτη

γύρισα και έψαχνα για σένα…

λέω είσαι παντού

και απαντάς

ολόγυρα

λείπουν δυο ώρες

κάποιες μέρες

πρωινά 

απογεύματα

μού λείπουν βλέμματα

φυλακισμένα δευτερόλεπτα

τα θέλω πίσω

και τις ανταύγειες εκείνης της Κυριακής

οι πλάτες γυρισμένες

που έβρεχε

για μένα μόνο

ανίδρωση φωτός

λέω ψέματα

και νιώθω 

πως είναι η αλήθεια…

Γύρισα απ’το χθες

μαρμαρυγή φιλιών

στο ήπαρ

ουρλιάζει ο αόριστος

και στα νεφρά 

κρυώνει ο ενεστώτας

το σχίσμα ετούτο δεν χωρίζει πια

οι όχθες αφανίστηκαν…

μοιάζει να γεφυρώνει δυο εφιάλτες

λείπουν στιγμές

ο μέλλοντας ένα μικρό σκουλήκι

τρώει το μυαλό μου

και όπου να’ναι

περιμένω

να σηκωθεί

η μπότα του ποτέ

να το συνθλίψει…

Steps of Light

Art Print by Mark Seawell 

κόκκινα πρωινά στον Άδη

φριχτά όνειρα
έκαναν τους ανθρώπους 
να μοιάζουν με ασήμαντες στιγμές
κοιλότητες στο ματωμένο χρόνο
αυτό έγιναν
και άδεια λόγια

και ποιος αξίζει το βλέμμα του;
ποιος αξίζει τα όνειρά του;
ποιος αξίζει να φλέγεται
στο διηνεκές 
χωρίς να καίγεται;

τα χέρια σήκωναν ψηλά
οι προπάτορες
είχαν ακόμη χέρια
να συνομιλούν με τους θεούς
έσφαξαν τον γιο του Πρώτου
βίασαν ξανά και ξανά
την θυγατέρα του Έσχατου
διαμέλισαν τον αποφλοιωμένο Προμηθέα
και τον δειπνούσαν κάθε εποχή φωτός
για να μην τους μισήσει το σκότος...

και ποιος αξίζει τη φωνή του;
ποιος αξίζει το σπέρμα του;
ποιος λέγεται ακόμη θεός θνητός
και ποιος ορέγεται το ήμαρ της Πενθεσίλειας;

βλάσφημοι εφιάλτες
έκαναν τους ανθρώπους άπληστους
έκαναν τους γόνους τους
ουτιδανούς και αχρείους
έκαναν τα δειλινά τους
να μοιάζουν με κόκκινα πρωινά στον Άδη 

έλα
μου έγνεψε ο Έλληνας
εκείνο το απόγευμα
που έλιωνε ο κόσμος ολόγυρα
και περπατούσαμε ανέμελοι
πάνω στα λευκά κρανία
των συντρόφων...

Dot at the end of day

© Matej Baco

Ο καιρός διατάζει

Το σώμα υπακούει

Η ψυχή δυσφορεί

Και δειλά

Τα φτερά της απλώνει 

Δεν είναι κανείς εδώ

Σταλμένος από τον Βασιλιά-Νου

Που να ορθώνει ανάστημα πλέον

Στον Μεγάλο Ενιαυτό

Και η σιωπή βασιλεύει

Αφύσικα ατάραχη

Ανήθικα ανεμπόδιστη

 

Κι αυτό δεν αλλάζει

 

Ο καιρός διατάζει

Το σώμα υπακούει

Και η ψυχή τα φτερά της διπλώνει

Και κουρνιάζει

 

Δεν είναι η ώρα της

ακόμη…

Αρπιστής

Κάτω από το σπίτι μου

οι στρατιές των προγόνων

δεν σταματούν

ατελείωτες

αναρίθμητα πόδια

ζευγάρια άψυχα μάτια

σάπια μέλη που σέρνονται

στο άνυσμα του ενός…

στην ταράτσα

γεφύρωσαν οι ακροβάτες

το πελεκημένο αυτόκρατο εγώ

με το πρανές του απείρου

απέναντι

είναι η δροσιά του τέλους

κι αυτοί οι τρελοί

θέλουν να ισορροπήσουν

πάνω απ’τα όνειρά μας…

έκλεισα τα σωθικά μου πια

στην επόμενη δράση του είναι

θα επικαλεστώ τις μέρες…

κάτω απ’το βλέμμα μου

80 γενιές

αμίλητοι έρχονται

αμίλητοι φεύγουν

δεν έχουν ήχο οι βηματισμοί τους

έχει κλειστεί κι αυτός στο ερμάρι του

και περιμένει

να ξυπνήσουν οι χορδές του Αρπιστή…

πάνω

κάποιος ξεκίνησε το τολμηρό του πέρασμα

σήμερα τον βλέπω ζωηρό

πάνω στο τεντωμένο έντερό του

αύριο

σε χίλια χρόνια

θ’αναπαύεται στην αγκαλιά Της…

κλείνω το παράθυρό μου

έχω ένα γράμμα πικρό να σου γράψω

αν αφεθώ στον έρωτα αυτό

του ιλίγγου

φοβάμαι

δεν θα υπακούσουν οι λέξεις

να μορφώσουν ό,τι μέσα μου ηχεί

τον κρημνισμό σου…

 Λευκό 

Οι δυνατές φωνές

σάβανα που τα σκεπάζουν όλα

και πώς ν’ακούσεις τη ψυχή σου

στα πρωινά του ολέθρου;

Λευκό

όπως του Λάζαρου το βλέμμα

Αυτό το αίνιγμα

κλήθηκες να λύσεις

απ’την αρχή του χρόνου

όχι αν οφείλεις

και σε ποιους

όμως τι έπραξες κάποτε

για να χρωστάς για πάντα…

Λευκό

όπως το αίμα τ’ουρανού