Advocatus Sancti Sepulchri

Γιατί ήρθες ως εδώ

ταπεινέ ιππότη της Λωραίννης

χωρικέ της Προβηγκίας

ανώνυμε άνθρωπε της Εσπερίας;

συντρίμμια είναι τα ιδανικά σου

πριν καν ξεκινήσεις από τη μακρινή σου εστία

στα σάπια δόντια σου

κρατούσες έναν εφιάλτη

απ'τα οράματά σου

δεν ερμήνευσες σωστά κανένα

η καρδιά σου είχε ένα παλμό αλλόκοτο

η ματιά σου έχει ερωτευτεί την αρπαγή

την απληστία

στο δρόμο προς την Αγία Πόλη

δήωσες

βίασες

έκλεψες

σταύρωσες το Χριστό ξανά

άπειρες φορές

κάρφωσες το σώμα Του

έφτυσες στο τάφο Του

και ήρθες απόψε να τον λευτερώσεις…

ιερέ πολεμιστή

με το κόκκινο σταυρό στο στήθος

είσαι ακόμη ρυπαρός

χαμερπής και ανόητος

χάραξες το σύμβολο της ζωής

και έγινες κιόλας ο ίδιος

θάνατος και καταστροφή

γύρισε πίσω!

άδραξε την ευκαιρία που σου δίνω

γύρισε στη πατρίδα σου

εκεί να ανακαλύψεις το βασίλειο

της καρδιάς σου

γίνε της ζωής σου σταυροφόρος

γίνε των παιδιών σου ήρωας

με την απαντοχή σου

με το άδολο χαμόγελό σου

με το ζεστό σου χάδι

και μέρεψε επιτέλους

για μια αιωνιότητα

τη καταιγίδα της ψυχής σου…

θωρακοφόρε μαχητή του Χριστού

σε απεχθάνομαι!

ήρθες να ιδρύσεις ένα μυθικό Βασίλειο

ήρθες να στοιχειώσεις τα βήματα Εκείνου

στο βρώμικό σου χνώτο

το αίμα όσων έσφαξες

στη Νίκαια

στο Δορύλαιο

στην Αντιόχεια

πηχτό το άλικο ιερό ποτάμι

ακόμα ζέχνει

πίσω από τούτη τη γυαλισμένη πανοπλία

χτυπάει του σταυρωτή η καρδιά

κι όμως

ακόμη δεν τελειώσαν όλα

γίνε ξανά παιδί!

και τότε έλα πάλι

να σε υποδεχθώ όπως σου πρέπει

γίνε ξανά παιδί

πέτα τις πανοπλίες

χαμογέλασε στον άνεμο

στη θάλασσα

στο χώμα

κι έλα ξανά

να σου ανοίξω την Πύλη για το μοναδικό Βασίλειο

του αληθινού εαυτού σου!

τολμητία πολεμιστή

με το μικρό σου ανάστημα

και τα μεγάλα όνειρα

τους κόκκινους μανδύες

τους πορφυρούς χιτώνες

σε αποδιώχνω!

τα χέρια σου στάζουν θάνατο

τα μάτια σου στάζουν λάγνα φρίκη

και σηώδεις σκέψεις

κλωθογυρίζουν στο κεφάλι σου

γύρισε πίσω!

ψάξε ξανά

βαθιά

αν θέλεις τείχη να γκρεμίσεις

γκρέμισε τα δικά σου

κι αν δεν σου κάνει ο ουρανός που άφησες

στη Νορμανδία

στη Βουλώνη

στις ακτές της Ιταλίας

φτιάξε λοιπόν ένα καινούργιο

κι αν δεν ξεδίψασες

απ’το νερό που έπινες

άντλησε απ’τα φρέατα της ψυχής σου

όση αθανασία σου απέμεινε

που να μην σε σκοτώνει!

ξανθομάλλη πορθητή του Ωραίου

φυλακισμένε ελεύθερε

γοργά βαδίζει η νύχτα σε τούτη τη γη

πρέπει να φύγω

πάνω απ΄τα θεόκτιστα τείχη

που ονειρεύεσαι να πάρεις

ξημερώνει ένας ήλιος άρρωστος

ξημερώνουν ατσάλινες ώρες

και μέρες οργής

οιμωγές αθώων

νεκρών αποφορές

ράκη ιδεών

αποστάγματα φωτιάς

του Εσταυρωμένου ο βηματισμός

του Ανθρώπου ο ρόγχος

κι έχω για αιώνες

τόσα βλέμματα να ορθώσω

κι έχω για νύχτες αναρίθμητες

τόση ελπίδα να στερεώσω…

Νοε 2009

χειρόγραφα

κοίταξα κάτι παλιά χειρόγραφά μου…

η ψυχή σκαρφαλωμένη στις προτάσεις

πάνω στις λέξεις

ήλιοι αρματοδρόμοι

φεγγάρια αλήτικα

τα ο

τα α

τα ω

ακόμη ζωντανά

σύμπαντα που γεννήθηκαν ένα μελαγχολικό πρωινό

να υμνήσουν την απουσία σου

κι έσβησαν ρουφηγμένα από μαύρες τρύπες

πεθαμένων άστρων

που έζησαν μια ολόφωτη δόξα

κι άφησαν γενναιόδωρη πίσω τους

μια διάπυρη τροχιά

στην Λευκή Νύχτα του σπαραγμού τους…

αίμα στάζουν τούτα τα χειρόγραφα

και αλήθεια όμως

η καρδιά αγωνιούσε να κερδίσει ανάσες

το μυαλό αγωνιζόταν

να κερδίσει διαστάσεις

τα δάχτυλα πάλευαν

να προλάβουν να χύσουν στο ταπεινό χαρτί

τη λάβα του ε ί ν α ι

τα δάκρυα πάσχιζαν

να περιγράψουν όλο το πρόσωπο…

περπατούσες κι εσύ ανάμεσά τους

είχες εκείνο το πλούσιο χαμόγελο

που έπαιρνε από τα μάτια σου

όση αθανασία του έπρεπε

κι αρμονική και ισόρροπη

πάντα

λικνιζόσουν ανάμεσα στις ώρες…

υπέροχη!…

έκλεισα κείνα τα χειρόγραφα

δεν άντεχα άλλο

να είσαι ηνίοχος του ποταμού φωτιάς

που σε διατρέχει

είναι από τη λήθη πιο δύσκολο

από τη μέθη πιο οδυνηρό

πιο σπλαχνική η φυλακή του απείρου

από όλη τούτη τη πυρετική κατάβαση

μονάχα αισθάνθηκα

καθώς κρατούσα τις σελίδες

ξανά

ακόμα μια φορά

τη πυρωμένη ανάσα σου

το δροσερό σου πυρετό

καθώς κυλούσε σαν αγέρι που δραπέτευσε

από την αιωνιότητα

πάνω στον ώμο μου

ρίγησα

γύρισα να δω…

κανείς

και έκρυψα τα φθαρμένα φύλλα

βαθιά

στον εαυτό μου…

Νοε 2009

Ανθρωπομέτρης

Σάρκινα λουλούδια

φυτρώνουν σε μια άρρωστη γη

πάνω τους κόκκινες δροσοσταλίδες

ο χρόνος

δηλητηριάζει τα φύλλα

και τους μίσχους

ποτίζει με ιχώρ που αχνίζει

Σε είδα ξέρεις

στ’ όνειρό μου

γινόσουν χώμα

γινόσουν δέντρα

γινόσουν σύννεφα

γινόσουν αίμα…

Ο ανθρωπομέτρης

άπλωσε ένα λευκό μανδύα

πάνω στο πρόσωπό μας

το φως τρυπώνει μέσα από τη σκέψη

η αθανασία τρυπώνει από τη προσευχή

η αγάπη απόλυτη τιμή

και δεν αντέχει

ν’αργοπεθαίνει στο περίπου…

Σε είδα πάλι

ν’αγκαλιάζεις τον ήλιο

μονάχα με το χαμόγελό σου

καιγόσουν

γλώσσες φωτιάς

εξέχεαν τα σωθικά σου

και δεν ζητούσες να εξαγοράσεις

το πυρετό με τη δροσιά

αλλά το αύριο

με το τώρα

χωρίς να ξέρεις

πως ζούσες ξανά και ξανά

όλο το παρελθόν σου

σε μια εξάχνωση του απείρου

μόνο…

Ο ανθρωπομέτρης

άνοιξε ένα από τ’αναρίθμητα κελιά του

έβγαλε έναν ανήλικο ήλιο

στον λευκό σου κόρφο τον απίθωσε

άγγιξε τα πλευρά σου

τα φτερά σου άνοιξαν

σε άγγιξε στο πρόσωπο

και η λάμψη από την ομορφιά σου

απλώθηκε σε χίλια στερεώματα

άγγιξε το μυαλό σου

για να μπορέσεις να τον δεις

κι ύστερα

χαμογελώντας σαν μικρό παιδί

με μια του κίνηση

χώρισε το σώμα απ’το κεφάλι

και το ζεστό σου αίμα

που πλημμύρισε την μαύρη θάλασσα

του απείρου

έγινε γεννήσεις

έγινε θάνατοι

έγινε ρίγος

έγινε χώρος

έγινε άνθρωποι

ξανά…

Νοε 2009

Στην άκρη του εντός …

Αναρωτιέμαι…

αν κάνω ένα βήμα ακόμη

εμπρός

εισέρχομαι στο άβατόν σου

κρημνίζομαι στο άπειρό σου

χάνομαι στο πέλαγός σου

απ’το απόλλυμαι

στο ακέραιο ίχνος

σέσωσμαι

και γκρεμισμένος

ανασαίνω τις καινούργιες

φτέρουγές μου…

αν κάνω πίσω

μένω στο άθλιο Γνωστό

στη ρυπαρή ασφάλεια της φυλακής μου

ελλιμενισμένος πνιγηρά

υγρά και ασθματικά

στο φροντισμένο

οκνηρό εαυτό μου

Ισορροπώ στο μεταίχμιο του Γνόφου

δολιχοδρομώντας ως τα σήμερα

συντροφιά με τις ριπαίες ενοχές μου

μετρώντας αμείλικτα

τα πιο χλιαρά βήματά μου

κέρδισα το προνόμιο να σε αντικρίσω

αλλά διστάζω

να εκταθώ

ως τον αφανισμό μου…

και … αναρωτιέμαι ενεός

αν πάλι έξω από το ιερό σου

φιλοτεχνώ ο δειλός

το πρόσωπό σου

εγκάθειρκτος

και μοναχός

εκτός…

ή αν

στο πρόναο της αγάπης σου

πυρετικά

και άρρητα

στο γνόφο του μυαλού μου

αναδιφώ στο Άγνωστο

εντός…

Νοε2009

Aιωνιότητα

άπλωσα το βλέμμα μου

στον άδειο ουρανό

η φωνή δεν βγήκε

ούτε ο λυγμός

νομίζω μόνο

πως κάποια στιγμή

ούρλιαξα μέσα μου

τόσο δυνατά

που το αίμα για λίγο

σταμάτησε να τρέχει στις φλέβες

που βρίσκεσαι;

τα χέρια μου αισθάνονται περίεργα που δεν σε αγγίζουν

το στόμα που δεν σε φιλάει

τα μάτια μου που πέσαν σε φτωχές εικόνες του κόσμου

κι όχι στο άγιο πρόσωπό σου

η ανάσα μου που δεν μπερδεύεται με την δική σου

το σώμα μου που δεν εφελκύει το δικό σου...

το τελευταίο μου δάκρυ θα φυλάξω

σου είχα πει

να πλύνω την ψυχή μου

όταν δεν θα αντέχω άλλο πια...

τα δάχτυλά μου δεν αισθάνονται πια

δεν μου μεταφέρουν ερεθίσματα ουδέτερα

τα μάτια μου αρνούνται

να παροχετεύουν την ασχήμια ολόγυρα

στο είναι μου

τα βήματά μου

έμειναν εκκρεμή

και ακρωτηριασμένα...

τα χείλη μου όμως

ακόμη

επιμένουν

να ψελλίζουν τ'όνομά σου

και η ύπαρξή μου

συνηχείται με τη δική σου

στην αιωνιότητα πια αγάπη μου

και δεν μπορεί

ούτε θέλει να κάνει αλλιώς...

Νοε 2009

Όλα

Οι Pink Floyd στο ραδιόφωνο

"hey you

out there in the cold

can you hear me?..."

πρόσωπα μέσα σε πρόσωπα

εικόνες μέσα σε εικόνες…

ο Μπόρχες τυφλός περιδιαβαίνει ανάμεσα

σε αμέτρητους τόμους βιβλίων

που δεν μπορεί πια να διαβάσει...

Ο πατέρας με κρατά απ'το χέρι

χαμογελώντας σε κείνη τη παλιά φωτογραφία

θυμάμαι ακόμη τι μου έλεγε

κείνο το απόγευμα

[ο άνθρωπος, να ξέρεις

είναι ενδεής…]

μα κυρίως τον θυμάμαι σιωπηλό

και μόνο...

μουσικές μέσα σε μουσικές

φωνές μέσα σε φωνές

και ο Κρισναμούρτι ετοιμάζεται να φτερουγίσει

αναρωτώμενος αν μπορεί το φως

να μιλήσει για το φως

και η ενέργεια

για την ενέργεια...

Μια παρέα από ανέμελα παιδιά

συζητούν με θόρυβο

γελούν πειράζοντας ο ένας τον άλλο

καπνίζουν, τραγουδούν,

αύριο δίνουν διαγώνισμα

και αύριο είναι γέροι και λησμονημένοι

με εκατομμύρια αναμνήσεις

που έχουν μόνη συντροφιά...

στιγμές μέσα σε στιγμές

αλήθειες μέσα σε ψέματα

ψέματα μέσα σε αλήθειες

η μητέρα κλείνει στις φτερούγες της

ένα σύμπαν από δάκρυα αγάπης

έχει στα μάτια της ροδοπέταλα φωτός

έχει στο γέλιο της

φιλοτεχνήσει θνητές αθανασίες

και με περιμένει…

Οι Pink Floyd στο ραδιόφωνο

"together we stand

divided we fall…..."

όλα που υπήρξαν

για λίγο

κι ύστερα έφυγαν

για πάντα

όλα που γεννήθηκαν και ακμαία έζησαν

την ακέραιη δόξα της στιγμής

και δικαιώθηκαν σκορπίζοντας

τα απομεινάρια τους

στο τίποτα απ'όπου θα ξανάρθουν κάποτε...

2001-2009