Εκτατό...

Από το σήμερα

εφευρίσκω το χτες

δεν έχω το φορτίο του πόνου

έχει καταναλωθεί μιας Ημέρας το φως

και ταξιδεύω στη Νύχτα…

από το νυν

εφευρίσκω το αεί

όχι πια τεμαχισμένο

από λατρείες

και ψέματα

όχι πια βουτηγμένο

στο αίμα των πρώτων μαρτύρων

αλλά χαριτωμένο

ολόφωτο

τρισδιάστατο και ζωντανό…

από το ένθα ίσταμαι

ναι

βροτός γαρ

με έναν τρόπο ακατανόητο

είμαι ζωσμένος με την υπόσχεση του απόλλυμαι…

και απ’το παράλογο του βίου

εφευρίσκω το λογικό του ζην

είμαι παιδί του Αναξίμανδρου

και το Άπειρο με συνέχει

δεν καταθέτω εύκολα τα όπλα

στις Θερμοπύλες έφτασα αργά

και μόνος

ο Ξέρξης έχει πια περάσει

και η μοναξιά του τοπίου

ρημάζει όλη τούτη τη δόξα…

ναι

από το αδιάστατο

Έλληνας γαρ

είμαι προικισμένος

να ευδοκιμώ στο εκτατό…

και με όλα μου τα δάχτυλα

να δείχνουν εμένα

και με όλα μου τα σώματα

να δείχνουν εσένα

άνθρωπος γαρ

παλεύω να σε περιέχω

καταδικασμένος

να παραμένω ακέραιος

αλλά όχι ΕΝΑΣ…

Σεπ 2009

Είσαι πιο όμορφη

κι από Κυριακή

μέσα στα υπέροχα μάτια σου

βαφτίζομαι

ξανά και ξανά

δίνε μου εσύ

όποια ονόματα θέλεις

κι εγώ

θα σου ενηλικιώνω πόθους…

αυγ2010

ΑΡΠΑΓΕΣ

Άρπαγες

φονιάδες σιωπηλοί

σύμβολα που ακόμα καίνε

αιώνες που ματωμένοι σέρνονται

όπως τα πληγιασμένα πόδια

ορφανών παιδιών

Άρπαγες

ληστές εσταυρωμένοι

βασιλιάδες πατροκτόνοι

και μοιχοί αυτοκράτορες

λάβαρα που κυματίζουν έρημα

όπως οι γενναίες ψυχές

φυλακισμένων ασκητών

Άρπαγες

θνητοί θεοί

κι ανάξιοι ρασοφόροι

στου Γολγοθά το πανίερο αίμα

έσκυψαν να πιούν

οι Πρίγκιπες της Αδειοσύνης

και δίπλα στο Πανάγιο Τάφο

έχτισαν ένα ναό

αφιερωμένο στο Τίποτε…

...Ο χρόνος ψέμα

απ’το χρόνο δανείζεται

κι ο πόνος αίμα

απ’το πόνο ποτίζεται

φλογερά φιλιά

από άσαρκα χείλη

στο απόγειο της μάχης

στης ζωής σου το δείλι

Ο φόβος σπέρμα

απ’το φόβο δανείζεται

κι ο θάνατος σκοτάδι

απ’τη ψυχή σου στολίζεται…

Ο φθόνος βλέμμα

απ’τη Στύγα δανείζεται

κι ο τρόμος αίμα

απ’το τρόμο ποτίζεται

Άρπυιες νύχτες

συλλέγουν σάρκες

κραυγές αντάρτες

θανατοδείχτες

Όλα τελειώνουν

τούτες οι ώρες

σαν φίδια ζώνουν

άρρωστο αίμα

σεντόνια θάνατοι

το μαύρο σπέρμα

Άρπαγες ήλιοι

νοσηροί και πόρνοι

της ζωής σου έδυσε

το πρωτονεύμα

εκπορνεύτηκες

στον Χιλιονόματο δόθηκες

πρόστυχο γεύμα…

...Ένοχος ο ουρανός

και η σελήνη θριαμβεύει πάλι

πως επιτρέπεις Ασημένιε Χορευτή

να διακορεύουν τα παιδιά σου;

πως αντέχεις Μέλαινα Κυρά

που βλέπεις να ανασκολοπίζουν

τα ακριβά σου τέκνα;

Έχει δύσει τούτος ο κόσμος

και αρνείται να πενθήσει ο χρόνος

φύλαξε όμως τις παλιές μοναξιές σου

κράτησε την οργή, το θυμό σου,

ένα σύμπαν καινούργιο χτίζεται τώρα

και χρειάζεσαι θύελλες στο βλέμμα σου

για ν’αντέξεις το τρόμο

και χρειάζεσαι όλη την αγάπη σου

για ν’αντέξεις το άδειο

ένα σύμπαν ολοκαίνουργιο

ετοιμάζεται τώρα

διάλεξε με ποιον θα κατοικήσεις

στη φωλιά των νεκρών προσευχών

με τη φωτιά Προμηθέας σε αφιλόξενη κλίνη

με το χώμα σάβανο, γενέθλια γη

ή με το όνειρο αντάρτη

φωτοδότη αστέρα

και πολεμιστή…

[απόσπασμα από 'ΤΟ ΑΝΑΓΛΥΦΟ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ', 2006]

Να με φιλοξενήσεις...

Στερεώθηκε ψηλά

o ήλιος που με αγάπησε

και μου επέτρεψε

για μια στιγμή μονάχα

να τον αψηφήσω

και μέσα από κείνον

να σ’εφελκύσω

Μέσα μου ακόμα ανήσυχη

η τελευταία σου συλλαβή

απ΄ την ανάσα του πυρός

απ’ τη Στύγα της αιώνιας Μήτρας

δεν την αγγίζω

δεν την ενοχλώ

σαν άγριος αετός φοβάμαι

θα μου ξεφύγεις

γι’ άλλους ουρανούς

και θα ορφανέψω…

Σχίζει ανελέητες μαχαιριές

το σεντόνι του πόνου

το χαμόγελό σου

και αρπάζομαι

απ΄το γαλάζιο χάδι σου

και στο νησί σου

με αποθέτει

Αυτός που με σπλαχνίστηκε…

Κι εσένα τώρα

στην αμμουδιά του βλέμματός σου

περιμένω

νa με δεχθείς

στα μυστικά σου δώματα

να με φιλοξενήσεις…

Ιουλ 09

Εκατομβαιώνας

Έσταζε το γυμνό κορμί σου

στάλες δροσιάς

στάλες φωτιάς

κι εγώ διψούσα

φόρεσες όλο το καλοκαίρι

στο σώμα σου

στο βλέμμα σου

σκήνωμα άλκιμης γιορτής

κι εγώ ταξιδιώτης

ερωτοδρόμος

ξεκουράζομαι

στην προνομία της εξοχής σου…

έσταζε το φιλί σου

όσα ο πλούσιος του Αυγούστου

πρόδρομος

έφερε δώρα

εκατομβαιώνας ιλαρός

δρόσινος τόπος

μύχιος πόθος

θαλερός

στην αμυχή του ακάματου ήλιου

που ανατέλλει στους μηρούς σου

μωρό αιώνας…

βαφτίστηκα ξανά

στον έρωτά σου

άρπαγας άπληστος

πεινασμένος ήρθα

κλέφτης αθανασίας ριπαίας

να εκμαιεύσω από ένα σου νεύμα

ζωή

ηδονής αγώνας

ανηφορίζοντας στο μαγικό βουνό σου

από πειρατής

στο ιερό σου άγγιγμα

ταπεινός προσκυνητής

αξιώνομαι

ορθώνομαι

άγιος και αμαρτωλός

του έρωτά σου εραστής …

[στην Ε]

ιουλ2010

Βλέπω

ορώ-ορώμαι

θεωρώ

επι-θεωρώ... οπτεύω, εποπτεύω...

Έρχομαι

ελεύσομαι, [ελευσίνιος]

ελευθερώνω, ελευθερώνομαι... γεννιέμαι...

Μυστικώς, μυστηριωδώς

ελεύσομαι... ελευθερώνομαι

ανα-γεννιέμαι, ορώμαι, βλέπω

εποπτεύω...

Λαμβάνω

επιλαμβάνομαι...

ελεύσομαι - εισέρχομαι

μυούμαι... 

...ο υ   μ α θ ε ί ν   τ ι...

βιώνω - ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ
Ελευσίνιος - ελεύθερος...

...α λ λ ά   π α θ ε ί ν

κ α ι   δ ι α τ ε θ ε ί ν α ι...

Απλώνεται ο κόσμος εμπρός μου

όσο ένα αποτύπωμα απ’το πόδι μου

όσο ένας καρδιακός παλμός

όσο μια ανάσα νοός

κι ένα βλέμμα ξοδεμένο

όχι στο χτες

μα στο α λ λ ι ώ ς

στεφανιαίος

λυγμός

ερωτικός

μονάχα ερωτικός

πνέων τα λοίσθια

μα παραδόξως σταθερός

ίλιγγος

τόσο απέχει απ’το παράδεισο

ένας γκρεμός…

έβδομος 2010

incarnatus

Τα πόδια μου ήταν ρίζες

τα χέρια μου ήταν πλανήτες

απλώθηκα ως το υπερεκτατό

βάθυνα ως το στόμα του χρόνου

δεν θυμάμαι αν γεννήθηκα

ο πρώτος

και ο έσχατος

δεν έχουν μνήμη

δεν ήμουν δέντρο

δεν ήμουν άνθρωπος

δεν ήμουν έναρξη

ούτε πέρας

χειρωνάκτης της ύπαρξης

δεν ήμουν

ούτε περιείχα την υπόσχεση

καμιάς αθανασίας

ο άγιος

και ο βλάσφημος

σαρκώνονται στο ίδιο σώμα

το βλέμμα μου

και τούτο το θυμάμαι

σάρωνε τα πελάγη του απείρου

και δεν στεκόταν πουθενά

παντού ανάσες νύχτιες

παντού φλεγόμενοι άγγελοι

παντού μοναχικοί

εξόριστοι θεοί…

δεν ήμουν συμπαγής

ρευστός δεν ήμουν

δεν είχα στήθος

στο μέρος της καρδιάς

μονάχα

ένα μαύρο ρόδο…

και πάνω στα δεκάξι πέταλά του

το μηδέν

και το ένα

να ερωτοτροπούν

αέναα…

ιουν2010

Ό,τι ορθώθηκε

ιερό

ατόφιο είναι

και δεν προσβάλλεται

δεν ρηγματώνεται

από τις φλεγμονές του

πρόσκαιρου

και του συγκαιρινού…

αρνούμαι να δώσω στο υπέροχο

ποιότητες

βλέμματα

και μαχαιριές του πόνου

αρνούμαι να σε δω

μέσα από

μολυσμένες βροχές

λέξεις οργής

θραύσματα μίσους

κι αρνούμαι μέσα από σένα

εμένα να ινχεύω

ανάξιο…

κατώτερο…

ουτιδανό…

αν πρόκειται να λερώσω

το μητρώο της ύπαρξής μου

συνένοχο

εσένα δεν θα κάνω…

ιουν2010

Δυο χιλιετίες

Δε θα αρκεστούμε στο παράλογο

Θα έρθει ο ήλιος του Αυγούστου

Και θα τα σαρώσει όλα

Δεν θα κλονιστούμε από το Μάταιο

Γιατί είμαστε παιδιά του

Και το περιέχουμε…

Χωρίς να νοιάζομαι αν τρεμοπαίζει η φλόγα μου

Θα γνωριστώ με τη ψυχή μου

Θα της απλώσω το χέρι

Με κλειστά τα μάτια

Και θα στερεώσω το άγγιγμά της

Στα αγέννητα καλοκαίρια που με περιμένουν.

Κι αν δεν με ευνοήσει ο πόνος

Ή ο προκρούστης χρόνος

Ξέρω καλά κρυμμένη ένα κήπο

στη Γεσθημανή

Που φίλησαν το θεάνθρωπο

Πριν τον προδώσουν

Κι εκεί θα αναπαυτώ…

Δεν θα πλαγιάσουμε ανέμελοι ξανά

Ένα παιδί που αναχώρησε πρόωρα

Για την εντελέχεια του Μυστικού

Δεν τη φοβάται την έσχατη μέρα

Έχει τόση ενέργεια

Τόση καθαρότητα τούτο το αξημέρωτο σύμπαν

Που όλα φωτίζονται

Και όλα αθανατίζουν…

Κάποτε ο τυφλός φοβήθηκε

Τη λάσπη στα μάτια του

Γιατί ήξερε πως είναι πιο καυτή η μέρα

Της επίγνωσης

Από τη νύχτα της άγνοιας

Τούτο δεν τον εμπόδισε

Να τοπογραφήσει μια αιωνιότητα φωτός

Και αναλώθηκε ηδονικά

Στην οργιαστική Εδέμ της νέας ζωής του…

Ζήλεψα εκείνο το τυφλό

Και τον φιλοξενώ στο πιο κρυφό

Δωμάτιο της ψυχής μου

Δυο χιλιετίες του μιλώ

Και είμαι σε ετοιμότητα ολοκαύτωμα να γίνω

Επιτέλους

Και να ξαναδώ…

Μάης 2009