Ο άνθρωπος

που ήταν να φέρει τη βροχή

δεν ήταν άγγελος θανάτου

δεν είχε εκστομιστεί

από την μήτρα της Ατης

δεν είχε λύσει τα δεσμά

του Προμηθέα

από τον Καύκασο του Απείρου

υπεράνθρωπος

δεν ήταν

ούτε περπάτησε ποτέ με τους θεούς…

στα χέρια του

αναπαριστούσε

την πρώτη του ανθρώπου αγάπη

και την εμπιστοσύνη μας είχε

στη φαρέτρα του

για να ξορκίζει την αιώνια μοναξιά του

δεν είχαμε άλλο να του δώσουμε

δεν είχαμε άλλο πιο ακριβό

να του κληροδοτήσουμε

μόνος θα έπρεπε να πολεμήσει

να ηττηθεί

ή να νικήσει…

Ο άνθρωπος

που ήταν να φέρει τη βροχή

αδελφός μας ήταν

από τους πιο αγαπημένους

πατέρας

εραστής και ερωμένος ήταν

από κείνους που προικίστηκαν με αθανασία 

από όλους μας

ο πιο καταραμένος…

δεν είχαμε βλέμμα να τον ξεπροβοδίσουμε

δεν είχαμε χέρια να τον αγκαλιάσουμε

δεν είχαμε το αύριο

να τον παρηγορήσουμε…

Ο άνθρωπος που ήταν

κάποια από τις μέρες των αιώνων

να φέρει τη βροχή

έγινε βροχή

κόκκινη σαν το αίμα του

κι έπεσε στα χωράφια της καρδιάς μας

για να τον καλούμε πάντα στα όνειρά μας

και να μας χαμογελά…

 

Πλάνες

Η ματιά μου φτάνει

ως εκεί που πεθαίνει

το χειμέριο κύμα

κι αν εκθέσω ακόμα λίγο

το υποδόριο παρελθόν μου

στον ανεμογδάρτη φθόνο

εωθινός μύθος

και αφανίζεται

μεσημβρινή φιγούρα από ομίχλη

και διαλύεται

εσπερινός πουνέντης

μεταμορφώνει τα χαλάσματα

σε ποιητική εικόνα

νυχτερινός πυρετός

και ραγδαία εξαπλώνεται…

…μέσα από τις φλέβες

που μου χάρισες… 

τι απέγιναν τα μάτια σου;

ρωγμές γέννησαν

και χάη ολόκληρα

απορρόφησες…

Τι απέγιναν τα μάτια σου;

Χυμένα σωθικά

στο εγωικό μωσαϊκό μου

οι πλάνες μου

και τούτες

έχουν μάτια πια

και ντρέπονται να με κοιτάζουν…

 

 

Ο δολιοφθορέας

 

Ο δολιοφθορέας

ήξερε το δρόμο

φοβόταν τις σκιές

την αίσθηση κέρδιζε

βήμα το βήμα

καθώς κρατούσε το χθες

στ’ απλωμένα του χέρια

[ανασαίνει βαριά

λαβωμένος

από ματωμένα σ’ αγαπώ]

 

Ο δολιοφθορέας

έκαψε τις απαιτήσεις του

ζωντάνεψε ένα μύθο ξεχασμένο

ζητιάνος έγινε

στο κόσμο των λεπρών

και αγνόησε από τα περιττά

ως και τη δύναμή του

[στην αλλαγή

θα υπάρχει ακεραιότητα

σαν κρύσταλλος αρχαίος καθαρή

σαν ελιξίριο δαιμόνων ισχυρή

αλλά καταραμένη]

 

Ο δολιοφθορέας

περπάτησε στο μνήμα του πατέρα του

χωρίς αιδώ

ζωγράφισε στο μάρμαρο

έναν γύπα που αιμορραγεί

από το βέλος ενός πολεμιστή φωτός

και οσμές θανάτου γεύτηκε

σαν μυρωδιά ζωής

[πεσμένος καταγής θρηνεί

ένα είδωλο που έγινε θεός θυσιασμένος]

 

Ο δολιοφθορέας

αρνήθηκε την ύπαρξή του

αναζητούσε τον εαυτό του

στις αναμνήσεις

στα όνειρα

στη θάλασσα των προσευχών του

σε όσα ματαιώθηκαν

και όσα ματαίωσε

[στέκεται μπρος στον εαυτό του

δεν του είναι γνωστό το είδωλό του

στο πρόσωπο που βλέπει

αναγνωρίζει

ένα φοβισμένο θάνατο

του απλώνει το χέρι στοργικά

και στου καθρέφτη το χαμόγελο

ευτυχισμένος εγκαταλείπεται]

 

Ο δολιοφθορέας

ένα μικρό παιδί

αγαπημένο

όμορφο

στεφανωμένο

από ήλιους άλικους

γυρνά αέναα

στον ίδιο πάντα κύκλο

είναι ο χρόνος που εκπυρώθηκε

κι έγινε περιδέραιο της Νύχτας

[ένας Ορφέας θλιμμένος

μια Ευρυδίκη αστόλιστη

ένας Χριστός ορφανεμένος

κι ένδοξος

και μια μοναξιά

σαν αιώνας

και σαν δάκρυ

στο πρόσωπο του κόσμου…]

 

κόκκινα πρωινά στον Άδη

φριχτά όνειρα
έκαναν τους ανθρώπους 
να μοιάζουν με ασήμαντες στιγμές
κοιλότητες στο ματωμένο χρόνο
αυτό έγιναν
και άδεια λόγια

και ποιος αξίζει το βλέμμα του;
ποιος αξίζει τα όνειρά του;
ποιος αξίζει να φλέγεται
στο διηνεκές 
χωρίς να καίγεται;

τα χέρια σήκωναν ψηλά
οι προπάτορες
είχαν ακόμη χέρια
να συνομιλούν με τους θεούς
έσφαξαν τον γιο του Πρώτου
βίασαν ξανά και ξανά
την θυγατέρα του Έσχατου
διαμέλισαν τον αποφλοιωμένο Προμηθέα
και τον δειπνούσαν κάθε εποχή φωτός
για να μην τους μισήσει το σκότος...

και ποιος αξίζει τη φωνή του;
ποιος αξίζει το σπέρμα του;
ποιος λέγεται ακόμη θεός θνητός
και ποιος ορέγεται το ήμαρ της Πενθεσίλειας;

βλάσφημοι εφιάλτες
έκαναν τους ανθρώπους άπληστους
έκαναν τους γόνους τους
ουτιδανούς και αχρείους
έκαναν τα δειλινά τους
να μοιάζουν με κόκκινα πρωινά στον Άδη 

έλα
μου έγνεψε ο Έλληνας
εκείνο το απόγευμα
που έλιωνε ο κόσμος ολόγυρα
και περπατούσαμε ανέμελοι
πάνω στα λευκά κρανία
των συντρόφων...

Dot at the end of day

© Matej Baco

 

 

Οι θεοί κοιμήθηκαν

στη μεγάλη θάλασσα

κι εμείς δεν χάσαμε την καρδιά μας

λιμοκτονούμε

λίγη τρυφερότητα είναι αρκετή

έστω και με άδειο βλέμμα

έστω και χωρίς χέρια

έστω και με κλειστό το στόμα

 

τρυφερότητα θα πει

να τρέφεις την οχιά

που κάποτε θα σε σκοτώσει

οι θεοί αποσύρθηκαν

χάθηκαν στις σπηλιές και στα ηφαίστεια

κρύφτηκαν στα βιβλία

και στις αφηγήσεις

κι εμείς δεν κλείσαμε τα παράθυρα

δεν σφαλίσαμε τις πόρτες

δεν αρνηθήκαμε το αύριο

εδώ είμαστε

στην αγκαλιά του τρόμου

και κοιμόμαστε και ξυπνάμε

και παλεύουμε

κερδίζοντας χάνουμε

όλο το χρόνο κι όλη τη λύπη

και τα βράδια 

 

για να μην είμαστε μόνοι

 

νανουρίζουμε αυτούς

που μια μέρα θα μας αφανίσουν

Haley Wilson 

 

 

Ένας παρατημένος κόσμος

μεθοκοπάει στη γύμνια του

μπροστά από οθόνες που χαμογελούν

σαρκαστικά

σαν μονομάχοι σε αρένες

που δεν έχουν πια αντιπάλους

και στα μεγάλα βάθη του είναι

άηχος πόλεμος

σιωπή και θάνατος

 

ακόμα δεν βιώθηκε

όλη η απουσία

κι όλο το σάπιο

δεν χωνεύτηκε

όλο το σκότος

δεν μεταβολίστηκε σε χρόνο

όχι ακόμα…

 

Ένας παραιτημένος κόσμος

γλεντοκοπάει τη φτήνια του

σε ανταμώματα του σπέρματος

και κάποτε

του χυδαίου πνεύματος

και στα έγκατα

η λαχτάρα για το αείποτε

κάθε πηγή νοήματος υψηλού

και το Ωραίο

φωλιάζουν ανυπεράσπιστα

αβοήθητα

και αχνίζουν το αιώνιο

 

Ένας ηττημένος κόσμος

 

και η αυγή

του νέου ανθρώπου

αργεί ακόμα…

 

Time illusion   Victoria Ivanova

 

Αντιπραγματισμός

 

Δεν ήξερα πως χρειαζόταν

να κάνω αυτό το μεγάλο διασκελισμό

για να μετακινηθώ αυτό το λίγο

μια τόσο δα μικρή περιοχούλα γης

αυτή περπάτησα

 

πόσο περίεργα σε αποζημιώνει ο χρόνος

εσύ του δίνεις όλα σου τα όνειρα

κι αυτός σου επιστρέφει

λίγες φτυαριές χώμα

 

και τη στιγμή που σκύβεις

να γευτείς το χάλκινό του χρώμα

κλείνουν τα μάτια

και είσαι πάλι δώδεκα χρονών

 

και αγέραστος…