Amor fati

Κι έτσι λοιπόν βρίσκομαι εδώ

Μονάχος

Απέναντι στο Όλο

Τι έμελλε να γίνω

το αγνοώ

βούτηξα στον ποταμό

του σκοτεινού Εφέσιου

κι αλλιώτικος βγήκα

στην απέναντι όχθη

κι όμως

ξανά ο ίδιος!

τον άκουσα να λέει θυμωμένος

Τι σκόπευα να γίνω

ακόμη το αγνοώ

Και δεν θυμάμαι

αν κάποτε σκεφτόμουν

Όσο που τέντωνα το τόξο

για να δοκιμάσω

της χορδής τη γενναιότητα

όχι γιατί έπρεπε να σπάσω πρώτα

κι έπρειτα να τεντωθώ ξανά

μα γιατί η δύναμη τυραννιέται μόνον

από εκείνον που τη δυναστεύει

Λοιπόν ο Ιθακήσιος βασιλιάς

καλά το είχε στοχαστεί

και ντροπαλός εστάθη

μπροστά στη Ναυσικά

από το βλέμμα του

κρατώ ένα νεύμα

ψίθυρος αύρας βραδινής

σ' ερημικό ακρογιάλι

Γιατί στη συστολή την κερδισμένη

στο εργαστήρι της σιωπής

η αποκοτιά κλίνει το γόνυ

αφού μπροστά της ορθώνεται η σοφία

Τι μου έπρεπε να γίνω

αδιαφορώ

Αφρόντιστος μια μέρα

όρμηξα στον ποταμό του Εφέσιου μονώτη

άλλος που μπήκα στο ανήλικο νερό

κι άλλος που βγήκα

στην αρχαία όχθη

κι όμως

τον άκουσα να λέει

ο ίδιος πάντα...

 

Χώνεται ο σταυρός βαθιά στο χώμα

η γη αντιδρά

ριγά

αναρωτιέται

πώς Εκείνος που δεν γνωρίζει από διαστάσεις

ειρκτές και ορισμούς

θα επιτρέψει στο αίμα Του

να την ραντίσει

και οι στοχασμοί της

γίνονται βροχή

και ορίζοντες υδροφόροι

θυμωμένοι

σπασμοί και ωδίνες

και το ανεπίτρεπτο αρνείται να δεχθεί

το αίμα του Ανθρώπου

δεν μπορεί να υποδεχθεί

και το αποβάλει

κι εκείνο γίνεται ιαχή

και χρόνος

και μαρμαρυγή

και βλέμμα

και αλλάζει

το πρόσωπο του κόσμου…

http://incarnatus.snack.ws/-9.html

Αλκεδαμά(χ)

  

τόποι φωτός

οι ασημένιες ενοχές

πλεξούδες από μάρμαρο

στο νοτισμένο χώμα των πατέρων

αποτυπώματα

πέλματα γυμνών θεών

που δεν σταυρώθηκαν ποτέ

δεν έστερξαν τον άνθρωπο

δεν οικειώθηκαν την ανάγκη του

τόποι ομίχλης σάρκινης

σταλαγματιές ρόδινου αίματος

σύννεφα λιπαρά

αγέλαστες ημέρες

πώς να'βγει ο Διδάσκαλος

συντροφιά με το όνειρο

και την ελπίδα

για ν'αγκαλιάσει τους ανθρώπους

ως και ο Ιούδας

έχει από μέρες εξαφανισμένος

αναζητά τον αγρό του κεραμέως

να επενδύσει το χειμώνα της ψυχής του

να σπείρει θλίψη

για να θερίσει απουσία...

 

 

‘Πρόκειται’…

 

Αυτή θα είναι πάντοτε

η μεγάλη ώρα

όταν λοιπόν

αυτό που μειονεκτεί

ορθώνεται αλυχτώντας

για να κλονίσει

αρμούς και λόγους

έθη και τρόπους

ειναιικούς και αρχαίους

κι αυτό που υπέρκειται

έχει θολές ανταύγειες

ρηγματώσεις

και ποδάρια πήλινα

 

και τι παράξενο

σε τούτη την άβυσσο του στιγμικού

και υποκειμενικού ‘πρόκειται’

μονάχα η αλήθεια εισέρχεται

ολόκληρη

και ακέραια βγαίνει

και ντυμένη

εαυτικό φως

και άρνηση γενναία

ν’ αναλωθεί

απ’το ‘ποτέ δεν πρόκειται’…

 

 

φ Antonio Grambone

Ανίδρωση φωτός

Γύρισα πάλι απ’το χθες

το σήμερα είχε μια γεύση από σκουριά

φτηνό κρασί

ψωμί μπαγιάτικο

αφημένο μόνιμα στο νεροχύτη

γύρισα και έψαχνα για σένα…

λέω είσαι παντού

και απαντάς

ολόγυρα

λείπουν δυο ώρες

κάποιες μέρες

πρωινά

απογεύματα

μού λείπουν βλέμματα

φυλακισμένα δευτερόλεπτα

τα θέλω πίσω

και τις ανταύγειες εκείνης της Κυριακής

οι πλάτες γυρισμένες

που έβρεχε

για μένα μόνο

ανίδρωση φωτός

λέω ψέματα

και νιώθω

πως είναι η αλήθεια…

Γύρισα απ’το χθες

μαρμαρυγή φιλιών

στο ήπαρ

ουρλιάζει ο αόριστος

και στα νεφρά

κρυώνει ο ενεστώτας

το σχίσμα ετούτο δεν χωρίζει πια

οι όχθες αφανίστηκαν…

μοιάζει να γεφυρώνει δυο εφιάλτες

λείπουν στιγμές

ο μέλλοντας ένα μικρό σκουλήκι

τρώει το μυαλό μου

και όπου να’ναι

περιμένω

να σηκωθεί

η μπότα του ποτέ

να το συνθλίψει…

Steps of Light

Art Print by Mark Seawell

 

 

Άνοιξη γεννιέται

αυτό το κάτι που στα έγκατα γρατζουνάει

το ήπαρ σκάβει

της νύχτας

και με ήλιους πρωινούς

μυστικά μεθάει

‘δεν πιστεύω στην άνοιξη’ λέει

ψέματα…

Και μόνο του γελάει…

 

Pol Ledent

Blue Spring

Εύθραυστος

Κάποτε γνώρισα έναν άνθρωπο

εύθραυστο

σαν την πρωινή δρασκελιά της θάλασσας

είχε δυο χέρια

σαν πήλινες προσευχές

ζεστά και όμορφα

μα φοβόσουν να τα σφίξεις δυνατά

μήπως και σπάσουν…

περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους

και άφηνε ίχνη ζωηρά

χαμογελούσε

και η ανάσα του ζωγράφιζε ξανά τον κόσμο

κοιτούσε με ένα βλέμμα

που είχε την αλήθεια του πόνου

και την ιερότητα του χώματος

περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους

και η ευγένειά του χαράκωνε τη χυδαιότητα

σαν το διαμάντι το γυαλί…

κι όμως

τούτος ο απλός ουρανός

έγινε μεγάλος και απέραντος

έγινε μικρός και αθέατος

μια μέρα

τούτος ο δροσερός καημός

ανάσανε μια τελευταία φωτιά

και από τους πνεύμονές του

ξεχύθηκαν τα μικρά παιδιά

του Απείρου

και αγκάλιασε την ύπαρξή του

δυνατά

πολύ δυνατά

κι έσπασε σε μικροσκοπικά

υπέροχα

αστέρια…

“**+**”

Fulvio Pellegrini

 

 

Οι θεοί κοιμήθηκαν

στη μεγάλη θάλασσα

κι εμείς δεν χάσαμε την καρδιά μας

λιμοκτονούμε

λίγη τρυφερότητα είναι αρκετή

έστω και με άδειο βλέμμα

έστω και χωρίς χέρια

έστω και με κλειστό το στόμα

τρυφερότητα θα πει

να τρέφεις την έχιδνα και την οχιά

που κάποτε θα σε σκοτώσει

οι θεοί αποσύρθηκαν

χάθηκαν στις σπηλιές και στα ηφαίστεια

κρύφτηκαν στα βιβλία

και στις αφηγήσεις

κι εμείς δεν κλείσαμε τα παράθυρα

δεν σφαλίσαμε τις πόρτες

δεν αρνηθήκαμε το αύριο

εδώ είμαστε

στην αγκαλιά του τρόμου

και κοιμόμαστε και ξυπνάμε

και παλεύουμε

κερδίζοντας χάνουμε

όλο το χρόνο κι όλη τη λύπη

και τα βράδια νανουρίζουμε αυτούς

που μια μέρα θα μας αφανίσουν

για να μην είμαστε μόνοι

Haley Wilson

 

Ψαθυρή βοή

Μου είπες κάποτε

οι φίλοι σου όλοι

είναι νεκροί

αρχαίοι ποιητές

και τροβαδούροι

πολεμιστές που έσβησαν

σε απελπισίας ιαχές

και οράματα θεών

που έχει λησμονήσει πια

ως και ο νύχτιος βρόμος

γύρνα σε μένα!

γύρνα στο τώρα!

κοίταξέ με

είμαι για σένα ζωντανή!

δεν σου είπα τίποτα

δεν σε ντρεπόμουν

όμως δεν είχα λέξεις

για να σε ξεδιψάσουν

αναπαυόμουν πάντοτε

από παιδί σχεδόν

στο σπαραγμό των αδελφών μου

στο λύγμιο πόνο τους

στον μεθυσμένο θάνατό τους

πώς να προδώσω σου έλεγα

το αρχαίο ρίγος;

αφού απ’αυτό αρύομαι φως

αφού απ’αυτό ανασαίνω

αφού αυτό ενδύομαι κατασάρκιο

τη γύμνια μου να υποφέρω…

κι έγινες μικρή σιωπή

και κρύφτηκες

σε κείνη των ανθρώπων

την ψαθυρή βοή

που ξημερώνει το μάταιο

κι έστρεψες μακριά μου

πρώτα το σώμα

κι έπειτα το βλέμμα…

Her Guilty Pleasure Art Print by tomorca