Μέθη

 

Αυτός ο κόσμος δεν είναι νέος. Ούτε γερνάει.

Γεννιέται και πεθαίνει την ίδια στιγμή.

Κανείς δεν ξέρει το πώς ή το γιατί.

Γιατί δεν υπάρχει κανείς για να το πει.

Ζούμε σε μια κατάσταση ονειρικής μέθης.

Ονειρικής γιατί τίποτε μέσα μας δεν μπορεί να οριστεί έξω από το ονείρεμα.

Μέθης γιατί όταν πιστεύουμε πως είμαστε αφυπνισμένοι, στην πραγματικότητα ονειρευόμαστε το ξύπνημά μας.

Και τις εποχές του ύπνου δεν τις θυμόμαστε ποτέ.

Βρισκόμαστε διαρκώς σε μια κατάσταση ένυπνης αφύπνισης και εν εγρηγόρσει ύπνωσης… σε μια μεταιχμιακή, μετουσιακή, ροϊκή, παρασυνείδητη κατάσταση.

Ρέουμε διαρκώς, μεταβαίνουμε, μεταβαλλόμαστε…

Διαρκώς αλλάζουμε, μετασχηματιζόμαστε, μεταμορφωνόμαστε.

Και παραμένουμε ίδιοι.

Και κανείς δεν ξέρει το πώς και το γιατί.

Γιατί κανείς δεν υπάρχει για να το μαρτυρήσει.

Είμαστε ταυτόχρονα παιδιά και γέροντες.

Είμαστε μαζί αρσενικοί και θηλυκοί.

Είμαστε δειλοί και γενναίοι.

Είμαστε παράφρονες και λογικοί.

Νομίζουμε πως έχουμε ορίσει τα πράγματα ενώ εκείνο που συμβαίνει

Είναι πως τα πράγματα ορίζουν εμάς.

Νομίζουμε πως έχουμε ιστορία, γεγονότα στο χθες, πως έχουμε καταγωγικές αρχές

Πως ερχόμαστε από κάπου και κάπου πηγαίνουμε.

Στην πραγματικότητα είμαστε καθηλωμένοι σε ένα αιώνιο τώρα.

Είμαστε αμετακίνητοι, στάσιμοι, σημειακοί.

Αδιάστατοι.

Και κανείς δεν ξέρει ούτε το πώς, ούτε το γιατί.

Γιατί δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει κανείς για να το εξηγήσει.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ορίσει τον εαυτό του έξω από τον εαυτό του.

Κανείς δεν μπορεί να δει μέσα του από μια θέση έξω από αυτόν.

Κανείς δεν μπορεί να τεκμηριώσει, να αληθεύσει τον εαυτό του.

Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί κάτι άλλο για να ορίσει το είναι.

Και κανείς δεν μπορεί να μεταφράσει το είναι όταν αυτό του αφηγείται το άλλο…

 

Είμαστε δέσμιοι μιας παρανοϊκής θεώρησης για τον κόσμο και τον εαυτό, το θείο και το ιερό, το καλό και το κακό, το αρχέγονο και το αιώνιο, το ατελεύτητο και το καιρικό, το αΐδιο και το συνεχές, το αθάνατο και το θνησιγενές…

Είμαστε αιχμάλωτοι μιας παραφροσύνης που μας διδάσκει το χθες και το αύριο, το ποτέ και το τώρα, το νυν και το αεί, το ιλιγγιώδες και το πρανές, το απειράριθμο και το ευάριθμο, το πεπερασμένο και το αχανές…

Είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια τρέλα που τραγωδεί τον άνθρωπο και κωμωδεί τον άνθρωπο…

Είμαστε κλόουν της ύπαρξης, σαλτιμπάγκοι του σύμπαντος…

Αν μπορούσε το Ον να σπλαχνιστεί μονάχα ένα πράγμα στην απεραντοσύνη των αναρίθμητων κόσμων και στερεωμάτων, αυτό θα ήταν ο άνθρωπος…

Και δεν θα μας προίκιζε ποτέ με την επίγνωση της θνητότητάς μας…

Όμως κανείς δεν ξέρει αν το Ον υπάρχει ή αν υπήρξε ποτέ.

Γιατί κανείς δεν έζησε για το δει.

Ούτε πέθανε για το γνωρίσει…

Edith Hoffman
dreams

  

Ψαθυρή βοή

Μου είπες κάποτε

οι φίλοι σου όλοι

είναι νεκροί

αρχαίοι ποιητές

και τροβαδούροι

πολεμιστές που έσβησαν

σε απελπισίας ιαχές

και οράματα θεών

που έχει λησμονήσει πια

ως και ο νύχτιος βρόμος

γύρνα σε μένα!

γύρνα στο τώρα!

κοίταξέ με

είμαι για σένα ζωντανή!

δεν σου είπα τίποτα

δεν σε ντρεπόμουν

όμως δεν είχα λέξεις

για να σε ξεδιψάσουν

αναπαυόμουν πάντοτε

από παιδί σχεδόν

στο σπαραγμό των αδελφών μου

στο λύγμιο πόνο τους

στον μεθυσμένο θάνατό τους

πώς να προδώσω σου έλεγα

το αρχαίο ρίγος;

αφού απ’αυτό αρύομαι φως

αφού απ’αυτό ανασαίνω

αφού αυτό ενδύομαι κατασάρκιο

τη γύμνια μου να υποφέρω…

κι έγινες μικρή σιωπή

και κρύφτηκες

σε κείνη των ανθρώπων

την ψαθυρή βοή

που ξημερώνει το μάταιο

κι έστρεψες μακριά μου

πρώτα το σώμα

κι έπειτα το βλέμμα…

Her Guilty Pleasure Art Print by tomorca

 

 

Καταφύγιο

Πως με βρήκες;

ανάμεσα σε τόσα χέρια

κάτω από τόσα σώματα

πίσω απ’όλες αυτές

τις ασπρόμαυρες ημέρες…

κι όμως

με βρήκες…

και χωρίς να’χεις συντροφιά

ούτε τη σιωπή μου…

κι όμως

με βρήκες…

Ιανουάριος παγωμένος, Φλεβάρης προδομένος, Μάρτης σιωπηλός…

Κατεβαίνω στο καταφύγιο των ψυχών… Ο Aγέννητος μετράει τους μήνες… τραγουδάει… δεν θυμάται πια τίποτε, τίποτε άλλο, όμως μετράει…

Μπήκα στο υπόγειο του Ανθρώπου… Ο πρώτος μου εαυτός στη γωνιά είναι και κλαίει, ο δεύτερος δίπλα στο μικρό ψυγείο και με κοιτάει, ο έσχατος κοντά στον πατέρα, αναρωτιέται πόσο ακόμη θα ψηλώσει…

…Απρίλης αστερέωτος, Μάιος γελαστός, Ιούνης καυτός…

Είμαι στο λαβύρινθο του κόσμου… ο Αχώρητος δάνεισε τα χέρια του στην Ειμαρμένη, η Ειμαρμένη έχει πια τα χέρια του… ο Αχώρητος δεν μπορεί να κρατήσει πια τα πρωινά του, δεν έχει δάχτυλα να αγγίξει τη Νύχτα, κανείς δεν είχε ένα δάκρυ για τα χαμένα χέρια του…

Είμαι στο κάτεργο του φόβου… ο πρώτος μου αριθμός είναι το μηδέν, ο δεύτερος το ένα, ο τρίτος μου αριθμός είναι το άθροισμα όλων των ηλικιών μου… και έχω όλη την υπόλοιπη στιγμή μου για να τις μετρήσω…

…Ιούλιος ερωτικός, Αύγουστος ολόφωτος, Σεπτέμβρης μαγικός…

Ο Αγέννητος μετράει… με έχει πιάσει από το χέρι και με καλεί κοντά του να μετρήσουμε μαζί… Η ανάγκη με έκανε να τον κοιτάξω ολόισια στα μάτια, η ανάγκη με έσπρωξε να διορθώσω το κόμπο στη ρυπαρή γραβάτα του… πνίγεται χωρίς φως ο Αγέννητος κι όμως, τραγουδάει πάντοτε, κι όμως μετράει…

Είμαι στο εργαστήρι του έφηβου θεού… Κίτρινες, άσπρες, μενεξεδιές κορδέλες παντού ολόγυρα, κανείς να τις κρεμάσει στα παράθυρα, παράθυρα δεν έχει αυτός ο κόσμος, έχει ανοίγματα όμως, κάτω από τα ανοίγματα υποδέχομαι έναν ρόγχο που μοιάζει με την ατμομηχανή που μου είχε δωρίσει κάποτε ο πατέρας, κάπου εδώ γύρω κι αυτή θα ανασαίνει το δικό της πένθος, κάπου εδώ γύρω…

…Οκτώβρης πρόστυχος, Νοέμβρης χολερικός, Δεκέμβρης νεκρός…

Η Εντροπία δεν μιλάει καλά τα ανθρώπινα. Έχει να πει πολλά και θέλει να μιλήσει. Αιώνες τώρα η ανάσα δεν βγαίνει από τα στήθια της και συλλαβίζει όμορφα αλλά δειλά. Το ξέρει πως θα μιλήσει όταν οι πόλεμοι τελειώσουν, όταν οι άνθρωποι φιλιώσουν, όταν γεννηθούν παιδιά χωρίς καρκίνους. Αλλά δεν ξέρει πώς να διεκδικήσει τούτη τη κληρονομιά. Η Εντροπία στέκει στον τοίχο, όρθια, ακάματη, προσεύχεται βουβά…

Είμαι στον αργαλειό του πόνου… Έχει η μητέρα ένα πρησμένο πόδι κι ένα χέρι γερασμένο αλλά χαμογελάει ακόμα. Ορφάνεψε πριν από μένα, θα πεθάνει ένα βράδυ του Οκτώβρη πιο μόνη από το βλέμμα, πιο σιωπηλή από το δάκρυ αλλά δεν θα φοβηθεί να περπατήσει ως εκεί. Εκεί είμαι, εκεί γεννήθηκα, εκεί την περιμένω… μητέρα θα έρθεις, θα σε στηρίξω, θα σου δώσω ένα μικρό μαντήλι, ένα φιλί στο κρύο σου μέτωπο, ένα μου ποίημα αλλά δεν θα σε συνοδεύσω παρακάτω… δεν είμαι άξιος να σε πέμψω εγώ… δεν έχω τα σπλάχνα της αποστολής αυτής, συγχώρεσέ με…

…Δευτέρα κόκκινη, Τρίτη χλωμή, Τετάρτη φαιά, Πέμπτη γαλάζια, Παρασκευή σταχτιά, Σάββατο μελανό, Κυριακή κατάλευκη…

Είμαι στο γνόφο του Άμορφου…

μετράω κι εγώ

μαζί με τον εαυτό μου

ανέχομαι τον οπλισμένο πόνο μου

και ψιθυρίζω ίσα να με ακούει ο χρόνος

δεν έχω άλλα μάτια

να με ξεγελάω περισσότερο

να με προσδοκώ

να με υπόσχομαι

αλλά θα είμαι γιορτινός στην έξοδό μου

ακέραιος

φωτεινός

και θα ζυγίζω το κάθε βήμα μου

μονάχα στη ζυγαριά
της βιωμένης Αλήθειας…

Κι έτσι

θα ε ί μ α ι …

…πως με βρήκες;

ανάμεσα σε τόσους εαυτούς

πίσω από όλους τους ανθρώπους

κάτω από τα σεντόνια του θανάτου…

κι όμως

με βρήκες…

 

Μέσα

Είμαστε μέσα

μέσα στον κορμό του δέντρου

μέσα στο αφιλόξενο πτώμα

του έφηβου θεού

μέσα στο χωματένιο κρεβάτι

του πόνου…

μέσα θα διαβάσουμε τυφλοί

το χθες

και το αύριο

μέσα θα αναλώσουμε γενναία

τους εαυτούς μας

μέσα θα λερώσουμε με περιττώματα αλήθειας

τα όνειρά μας

μέσα θα γεννήσουμε τα παιδιά μας

και πριν ακουστεί το αλύχτισμα

της πιο αθώας απελπισίας τους

θα τα σκοτώσουμε

Βρεθήκαμε εξόριστοι

έξω απ’τον ήλιο

έξω απ’τον χρόνο

ανεπιθύμητοι

εδώ

στο ασφυκτικό απέραντο

εδώ στο στενόχωρο ασύνορο

εδώ θ’ακρωτηριαστούμε

και δεν θα περιμένουμε την αναξιοπρέπεια

απ’τη πρόστυχη φθορά της σάρκας

και δεν θα εκλιπαρούμε έναν βιαστή

να σπλαχνιστεί τα δύσμορφα κορμιά μας

μόνοι θα το κάνουμε

στην ακραία απόλαυση της αποκοπής

εκείνων που περιττά πια

κρέμονται απ’τις ζωές

εκεί

ηδονικά θα αφεθούμε…

είμαστε μέσα

αγάπη μου

ο ένας

στο σώμα του άλλου

ο ένας

στο σήμα του άλλου

ο ένας

στο απεριχώρητο του άλλου

μακάβρια υπέροχοι

αισθαντικοί ακόμη

τα χέρια μας δεμένα απ’τους καρπούς

στα αιώνια δεσμά μας

χαμογελώντας

ανασαίνουμε

ένα προς ένα

τα πιο όμορφα

ζωντανά φιλιά μας…

 irrigation
 Stefano Castoldi

 

Ζεύγη ομοίων

τόσο όμορφων

φυσαλίδες γαλακτόχρωμες

που ανέρχονται νωχελικά

στο αρχαιώνιο φως…

ζεύγη λυγμών

παράξενων κι ερωτικών

που έλκονται απ’το νάρκισσο φως

στην εμπνοή του κόσμου

ν’ανοίξουν μια

κι ύστατη μαζί φορά

να εκδηλωθούν

να ταξιδέψουν…

ζεύγη στιγμών

που δεν ενώθηκαν ποτέ

όμως μαζί βρήκαν το δρόμο

γλίστρησαν ανάμεσα

απ’τ’αμίλητα δέντρα

και τις κλεισώρειες του βυθού

πέρασαν απ’το σκότεινο στο ευγενές

θυσίασαν το πένθιμο

έκλεψαν τον ελιγμό του Ενός

και δραπετεύουν στο έσχατο…  

 

Όνειρα

Τα καλοκαίρια

σφάζαμε τη θάλασσα

πίναμε το άσπρο αίμα της

και κάναμε έρωτα

ώσπου να γίνει άηχη η απληστία μας

Απ'το μολυσμένο σώμα της

έρεε ανεμπόδιστο το ποτάμι του χρόνου

Ο πρώτος που την είδε νεκρή

ήταν Αυτός που φέρνει την Αυγή

την ήπιε με μια αβυσσαλέα δίψα

κι ύστερα σπάταλα τη ράντισε

στα πρωινά του ανθρώπου

Το φθινόπωρο

κάναμε ανίερες επικλήσεις

στους αρχαίους θεούς

τσακίζαμε το Ζαγρέα

πάνω στα βράχια

και η Κόρη

μας έδειχνε με προστυχιά

τους λευκούς μηρούς της

Οίκτο δεν είχαμε

και δεν ξέραμε καμιά αμυχή της ύπαρξης

με το πραγματικό της όνομα…

Εκείνος την αγάπησε

πιο πολύ απ’όλους μας

της έδωσε στα στήθια το αιώνιο γάλα

να μεγαλώσει τα βλάσφημα παιδιά του

της έδωσε το λίκνισμα της φθοράς

κι ύστερα την κλείδωσε για πάντα

στην ανάσα των βροτών…

Το χειμώνα

ικετεύαμε για λίγη αιωνιότητα

διψασμένα παιδιά

γυρνούσαμε στις αλάνες του απείρου

κανείς δεν είχε βλέμμα για μας

κι όταν απελπισμένοι πια

χτυπούσαμε τη πόρτα

στο Γέροντα – Δέντρο

εκείνος είχε πάντοτε για μας

μονάχα αλήθεια…

Η Άγνοια και η Πενία

ήταν οι τροφοί της

τη βύζαιναν κι οι δυο μαζί

από το στήθος της πρώτης

ρουφούσε όξινο αίμα

ενώ η δεύτερη

της έπλενε αργά το στόμα

με δάκρυα πικρής επίγνωσης

που ποτέ δεν έφτασαν

ως τα μύχια της ψυχής της…

Την Άνοιξη

κλαίγαμε για τις νοσηρές ιαχές μας

στη θεά με τα επτά πέπλα που ερχόταν

κλείναμε την πόρτα

κι ετοιμαζόμασταν

να συμφιλιώσουμε

ξανά

το αχώρητο με το ενσαρκωμένο

Ο ερμαφρόδιτος

ήταν ο πατέρας

που λιμοκτονούσε από την πρώτη Αρχή

για λίγη αγάπη

κι όταν την γέννησε

την έσφιξε τόσο δυνατά στα χέρια του

που το βλέμμα της χύθηκε απ’τις κόρες

κι έλουσε βροχή από όνειρα

τον ύπνο των ανθρώπων…

Lines world

© Andrey Narchuk

Late spring. The first lily rise to the surface.

 

το λεπτό σου σώμα

μου αφηγείται

έχεις φιλοξενήσει ήλιο και χώμα

από τα καλοκαίρια σου

στο στήθος

και αρμόζει καλύτερα στη νύχτα

να μου τα προσφέρει

μια στιγμή από Κυριακή

ένα πρόσφορο Σαββάτου

χαμογελώ λοιπόν

όπως μου ζήτησες...

ανεκτικός που στάθηκε ο πόνος

και μου επέτρεψε να σε αγκαλιάσω

πάνω που ξημέρωνε

η πιο μεγάλη Δευτέρα

της ζωής μου...

akt multikolor

© Bartosz Polec