Και…

Δεν χωράει στη χούφτα μου

ολόκληρος ο ποταμός σου

κι όμως

σου έκλεψα εκείνη τη μικρή σταγόνα

που ξέφυγε απ΄τα μάτια σου

και ορθώνω ανάστημα ο θρασύς

πως θα σε κρατήσω ακέραιη

Αν σώζεται ο άνθρωπος

Κάποτε

κάποια στιγμή αν ο λυγμός του

μπορεί να γίνει δροσερή βροχή

και ο ήλιος δεν σπαταλιέται

σε άρρωστες σκιές

στα δάχτυλά μου η μικρή αυτή σταγόνα

θα’χει απορροφήσει όλο το φως

και θα μου μιλάει για σένα

στον έσχατο ύφαλο

των τελευταίων ανθρώπων

τις ώρες που το χτες

θα βγάζει με αίμα και σάρκα

τ’αγκίστρια του από πάνω μου

θα’χω ό,τι χρειάζομαι

να ξεκινήσω απ΄την αρχή

ένα χαμόγελό σου

και…

Αυγ2011

“Flower In The Dark”

smile

Ψυχονομείο

από τούτη την απόσταση

όλα μοιάζουν ένα λεβιαθανικό τοπίο

πέτρες θεόρατες

ριζωμένες σε πρόστυχα μωβ σύννεφα

με τις ριπές του χρόνου

να τις αναγκάζουν ν’ανθίσουν

όνειρα αρχαίων όντων…

ο χρόνος θολώνει τ’οπτικό πεδίο

και σαρκάζει το τεράστιο μελανογράφημα

στο σώμα μου

μα δεν είναι

τους φωνάζω

ποτέ δεν ήταν

το δικό μου σώμα!

ως ξενιστής αρκούμαι

να υποδέχομαι τις εποχές

σιωπηλά

μακελεύοντας όλες τις γλυκές στιγμές

που δραπετεύουν απ’το ψυχονομείο του Απείρου

από τούτη την απόσταση

έχω την πολυτέλεια του θρήνου

και την αφέλεια της ελπίδας

κι αρνούμαι πια να στερηθώ

το αρχαίο αυτό βλέμμα

ως ξενιστής το δανείστηκα
απ’το ήπαρ του Αχανούς

σαν δηλητήριο ενέσιμο ιχώρ

και μεταβολισμένο από όσα το άγγιγμα φανέρωσε

θα το παραδώσω καθαρό

στο επόμενο καλοκαίρι
που θα με αγκαλιάσει…

αυγ2013

“simplement... une petite fleur”

Simona Carli

Κύτταρα

Περπατούσα

στην ακρογιαλιά

με τα μελλοντόμορφα ρόδα

η θάλασσα πηχτή

παγωμένη

ακίνητη

αφιλόξενη σκέφτηκα…

κάτω απ’τα πέλματά μου

τα ίχνη όλων των ανθρώπων

πάνω μου

χιλιάδες ουρανοί

άλλοι νιογέννητοι

άλλοι έφηβοι και ζωηροί

να εκτείνονται με έπαρση

σε όλες τις διαστάσεις

κι άλλοι γέροντες πια

υπερήλικες

που ξεψυχούσαν εκπνέοντας

βροχές από αίμα και θειάφι…

άκουγα τους ήχους των ψυχών

μακριά

απόστατους

και τρομερούς

το Άπειρο είχε ορμήξει

και με κατανάλωνε

τα κύτταρά μου

ορφάνευαν

κι έδιωχναν από πάνω τους

περίσσεια αιωνιότητας

που έπεφτε

σα ρούχο άχρηστο

στ’αχνάρια των ανθρώπων

από τα βάθη του ορίζοντα

άκουγα ρόγχους

από θνήσκοντες θεούς

σα θύελλα ξεσπούσε στ’αυτιά μου

μια αλλόκοτη σκόνη από ηχομορφές

που έλιωνε στο σώμα μου

γινόταν σωματίδια χρόνου

κι έντυνε σεντόνι σάρκωσης

τα ίχνη των ανθρώπων…

που είσαι; είπα

κι είδα τα γράμματα

να σχηματίζονται για λίγο

στην επιφάνεια της θάλασσας

κι ύστερα ν’αφανίζονται

σφίχτηκε η καρδιά μου

πονούσα

το στερέωμα γεννιόταν και πέθαινε

κάθε στιγμή

το μόνο αμετάβλητο

το πρόσωπό μου

πεισματικά αρνιόταν

να εγκαταλείψει το ανάγλυφό του…

κι ύστερα είδα

σα νύχτιο σέλας

στους φρενιασμένους ουρανούς

εκείνο το χαμόγελο

που μου είχες δωρίσει

όταν πρωτανταμώσαμε

πέταξα στη θάλασσα

τους δυο μου πνεύμονες

και το βλέμμα της Γνώσης των Πραγμάτων

κι έκανα το επόμενό μου βήμα

στο Υπέροχό σου…

δεκ2010

hands tale

© final toto

YouTube

το λεπτό σου σώμα

μου αφηγείται

έχεις φιλοξενήσει ήλιο και χώμα

από τα καλοκαίρια σου

στο στήθος

και αρμόζει καλύτερα στη νύχτα

να μου τα προσφέρει

μια στιγμή από Κυριακή

ένα πρόσφορο Σαββάτου

χαμογελώ λοιπόν

όπως μου ζήτησες...

ανεκτικός που στάθηκε ο πόνος

και μου επέτρεψε να σε αγκαλιάσω

πάνω που ξημέρωνε

η πιο μεγάλη Δευτέρα

της ζωής μου...

2009

akt multikolor

© Bartosz Polec

μην σταματάς να λαξεύεις το άγαλμά σου

Πλωτίνος

Εργαστήρι

Άρχισες δουλειά με το είναι σου

μικρός ακόμα

απαίδευτος

κι έπιασες να εργάζεσαι

πάνω στη πέτρα της ύπαρξης

με βλέμμα άδολο

με πνεύμα αμόλυντο

κι είχες για πρότυπό σου

μια αξόδευτη ψυχή

πώς να την προτυπώσεις

πώς να την αποδώσεις

ανάγλυφη

στερεωμένη

εύμορφη

απρόσμικτη

τις λέξεις έψαχνες

τα εργαλεία

διάβασες

μελέτησες

μόχθησες

ξενύχτησες πάνω

από ηρώων φωτιές

και ποιητών κραυγές

νύμφες χόρευαν

στο αρχαίο σου δάσος

και στάλαζαν οι ουρανοί

του κόσμου σου

οιμωγές Τιτάνων

και του Προμηθέα

το κοχλασμένο αίμα

απρόσιτος

θα πει κανείς

έγγλυφος

στο δώμα του εαυτού σου

όνειρος θεός

και δαιμόνων βλέμμα

αρπάχτηκες στου Χρόνου τις πόρπες

και αμάθητος που ήσουν

γκρεμίστηκες στα Τάρταρα

της ξιπασιάς σου

αλλά δεν έσβησες εκεί

ανάμεσα στις Άρπυιες

και στις Γραίες του Άδη

είχες στο νου σου

έν’άγαλμα

να φτιάξεις

με τα ίδια σου τα χέρια

ικέτεψες το Διόνυσο

κρασί ν’αρμέξει απ’τον παγκόσμιο πόνο

είχες μαζί σου την Εκάτη

κι αγνώριστος κυκλοφορούσες

νύχτες

στις ερημιές του νου…

σηκώθηκες

οι φλεγμονές σου

έχυναν πύο

τα μάτια σου

δάκρυζαν αίμα

κι όμως

σηκώθηκες

είχες ψυχή

ούρλιαζες

είχες μνήμη

και θυμήθηκες

είχες περπατησιά

και βάδισες

τη σκοτεινή ατραπό σου…

ορθώθηκες

έπιασες πάλι τη δουλειά

στο εργαστήρι του Ανθρώπου

ξανάρθες

αυτό το πρόπλασμα

σε περίμενε

ατελείωτο

λειψό

δεν είχες θάρρητα

να το κοιτάζεις

δεν είχες τόση ανάσα

για να το ζεστάνεις

κι όμως

σιγά σιγά

οι συλλαβές γυρίζαν

οι φθόγγοι

οι λέξεις

σχηματίζονταν ξανά

ερχόσουν πάλι

επέστρεφες

το φως που αρνήθηκες

εδώ είναι πάντα

δώσε στον κάθε χτύπο

του σφυριού

το χτύπο της καρδιάς σου

με το Αιώνιο συντονίσου

άλλο απ’αυτό δεν έχεις

αγάπησέ το!

Και το άγαλμα του είναι σου

ως το τέλος

Λάξευσέ το!

Φεβ 2010

“the tide”

Piet Flour

Εύθραυστος

Κάποτε γνώρισα έναν άνθρωπο

εύθραυστο

σαν την πρωινή δρασκελιά της θάλασσας

είχε δυο χέρια

σαν πήλινες προσευχές

ζεστά και όμορφα

μα φοβόσουν να τα σφίξεις δυνατά

μήπως και σπάσουν…

περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους

και άφηνε ίχνη ζωηρά

χαμογελούσε

και η ανάσα του ζωγράφιζε ξανά τον κόσμο

κοιτούσε με ένα βλέμμα

που είχε την αλήθεια του πόνου

και την ιερότητα του χώματος

περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους

και η ευγένειά του χαράκωνε τη χυδαιότητα

σαν το διαμάντι το γυαλί…

κι όμως

τούτος ο απλός ουρανός

έγινε μεγάλος και απέραντος

έγινε μικρός και αθέατος

μια μέρα

τούτος ο δροσερός καημός

ανάσανε μια τελευταία φωτιά

και από τους πνεύμονές του

ξεχύθηκαν τα μικρά παιδιά

του Απείρου

και αγκάλιασε την ύπαρξή του

δυνατά

πολύ δυνατά

κι έσπασε σε μικροσκοπικά

υπέροχα

αστέρια…

Ιουλ2013

“**+**”

Fulvio Pellegrini

Κορδόνι

Το μαύρο κορδόνι

Έγινε λευκό σχοινί

Τυλίχτηκε γύρω απ’το λαιμό

Και στον επιθανάτιο ρόγχο

Είδα τον κόσμο

Όπως αληθινά είναι

Είδα χέρια αποσαρκωμένα

Αιδοία και πέη ματωμένα

Είδα υγιείς λερωμένους με ζωή

Και αρρώστους πρησμένους

Απ’το σφρίγος του θανάτου

Είδα παιδιά σκελετωμένα

Και υπέρβαρους φιλάνθρωπους

Να στάζουν λίπος και δάνειο οίκτο

Είδα ανθρώπους λουσμένους στο φως του έρωτα

Και είδα πως τούτο το φως

Ήταν γεμάτο και φλύκταινες και πύο

Το μαύρο περιλαίμιο

Έγινε άσπρη λαιμαριά

Με τύλιξε ακόμη πιο σφιχτά

Καθώς ακόμη όλα δεν τα είδα

Γέροντες είδα που εκπόρνευαν τη σοφία τους

Και νέους που εκπόρνευαν το σώμα τους

Είδα χαμαιλέοντες με μορφή ανθρώπου

Και αγνούς σακάτηδες που σέρνονταν κοντά μου

Κοπέλες δρόσινες

Να ξεπουλιούνται για μια κίβδηλη ζωή

Και αγόρια που λάτρεψε ο ήλιος

Να σκάβουν το σκοτάδι

Με τα ωραία τους δάχτυλα

Μάτια βγαλμένα

είδα

Από τυφλούς

Που σιχάθηκαν να βλέπουν

Και σαν τον Ωριγένη

Ευνούχους που λάτρεψαν

Την αναπηρία τους

Πονούσα

Σχιζόταν η καρδιά μου

Και η μαύρη ζώνη

Έγινε λευκή φωτιά

Και λίγο πριν με αναλώσει ηδονικά

Είδα κι εμένα

Να περιφέρομαι

Σα να μην συμβαίνει τίποτα

Ανάμεσά τους…

Σεπ 2009

Inverted World

© Luka Gorjup