Σηκώθηκε όλη η γη

Τα χώματα, οι ρίζες, τα κόκαλα…

Σηκώθηκε και όρθωσε το ανάστημά της…

Να είσαι θυμωμένος, να είσαι απροσπέλαστος

Έχεις ακόμη εκείνο το αρχαίο βλέμμα;

Δεν το έχασες κλέβοντας μέρες απ’τη Νύχτα;

Δεν το λησμόνησες μέσα στα μαστάρια της Κίρκης;

Έχεις ακόμα βλέμμα;

Να είσαι η πλημμύρα που έρχεται

Όχι το ρημαγμένο κοιμητήριο που απέμεινε…

Και  αν επιστρέψει ο αδελφός σου κάποτε

Από εκείνη τη νέκυια που τον στοίχειωνε από παιδί

Μην πάρεις στα χέρια σου όσα θα φέρει μαζί του

Μην τον αλλοιώσεις με τη λιπαρή σου ευωχία

Να είσαι η τρικυμία που καταστρέφει

Να είσαι υετός φωτιάς

Όχι το πρόθυμο καταφύγιο της υγρής ραστώνης…

Δες

Απ’το παράθυρό σου ο κόσμος

Άλλαξε…

Mirko Vecernik

The Bunker

εκείνη την ημέρα πονούσα πολύ

είπε χαμογελώντας πικρά, μορφάζοντας

στο δήμιό της

ας πούμε

ότι το σώμα πονούσε κάπως διαφορετικά απ’το μυαλό

ναι

και το μυαλό δεν επικοινωνούσε με κανέναν…

με κανέναν λεπτοφυέστερο φορέα

αν αυτό λέγεται ψυχή

ή νους

ή πνεύμα

ή ό,τι διάολο λέγεται…

ένα αυτιστικό μυαλό

είπε ξανά και ο σκοτεινός άνθρωπος δίπλα της

έμενε ανέκφραστος

δεν συγχωρεί τον πόνο κι έτσι…

το σώμα δεν μπορούσε να ηρεμήσει

το σώμα δεν μπορούσε να αδρανήσει

όχι, δεν μπορούσε…

δεν κατάλαβα πώς…

πώς κατέβασα το μαχαίρι στο σώμα

πώς κατηύθυνα το ακονισμένο λεπίδι

στο γυμνό, ανυποψίαστο δέρμα

πώς

πώς είδα την κίνηση αυτή

και δεν τρελάθηκα

είπε

κι αναλύθηκε σε λυγμούς

ο άνθρωπος δίπλα

σιωπηλός

της σκέπασε το κορμί με το σεντόνι

της έκλεισε τα μάτια

της σφάλισε το στόμα

τόσο

ώστε να μην σπαρταράει άλλο

η Νύχτα

στα όνειρά της… 




Genesis
Victor Zamanski 

αόρατο σημάδι

νιώθαμε μόνοι
όλοι εμείς
στην οικογένεια των ανθρώπων

πέρασαν αιώνες
να μηρυκάζουμε
τις διδαχές των προγόνων
ν' αφηγούμαστε τη διαδρομή του ήλιου
να πλένουμε τις ανάσες μας
με το θνητό νερό
του αθάνατου έρωτα
και να μαζεύουμε αγωνία
στα πνευμόνια μας

οι μέρες μεγάλες
οι νύχτες απέραντες

ώσπου εμφανίστηκε εκείνος
που είχε στα χέρια του ρόδα
και στο χαμόγελό του
αρμαθιές φωτός
στο στοχασμό του
αναπαύτηκε η απληστία μας
τα λόγια του
ξελόγιασαν τις προσευχές μας
στα κύτταρά του
είδαμε τα πρόσωπά μας

και διάλεξε εφτά όνειρα
κι εφτά εφιάλτες          
τα πήρε μαζί του ένα πρωινό
που έστεκε ο ήλιος στο κατώφλι
και δεν έκαιγε
αλλά μας χάιδευε απαλά

κι είπε πως μ'αυτά
θα αρδεύσει όλα τα σύμπαντα
και όλα τα στερεώματα του απείρου

κι όταν γυρίσει
θα τον γνωρίσουμε
θα'χει μιλιά σαν τη δική μας
θα'ναι όμορφος σαν έφηβος
και γυμνός
σαν τις νύχτιες σκέψεις μας

και κείνος που θα τον φιλοξενήσει πρώτος
στο δώμα του
θα γίνει ο επόμενος
κείνος με το αόρατο σημάδι στο μέτωπο
και την οσμή του αίματος στη σάρκα
αυτός θα'ναι
που θα διαλέξει όνειρα κι ελπίδες
για να μπολιάσει όλους τους ουρανούς

με το λυγμό του ανθρώπου...

Waiting for a drop

© Mustafa Celikel

Σιδερένιος ουρανός

πέτρινη θάλασσα

κι εσύ να κολυμπάς

μαρμάρινη

στο ανάμεσο

χλώριο στα μαλλιά

κρύο στα χέρια

ενώθηκαν τα χείλη

μονάχα μια στιγμή

πύρωσε ο αέρας

φτενό μαγνάδι ο ουρανός

τυφλή η θάλασσα

κι εσύ να χορεύεις σιωπηλή

ελεύθερη

στο ανάμεσο…

Νοε2017

Ben Goossens

Break free

Οικέτης

Στο σπίτι αυτό που μεγάλωσα

που μεγάλωσε μαζί μου και ο χρόνος

στερεώνω τα μάτια μου

σε τοίχους σάρκινους

φθαρτούς

κι εκείνα αρνούνται τη ψεύτικη ανάπαυση

και πέφτουν

Κόλακας έγινα

του χειμέριου εγώ μου

έτσι ώστε ασφαλής

στις θερινές μου αποδράσεις

να θωπεύω όση έπαρση αποθησαύρισα

στους σκοτεινούς

εαυτικούς μου αιώνες

αλλά απ’την άλλη

ακόμα κι αν έχω τις πρώτες μου συντεταγμένες

κρυμμένες κάπου

κάπου κρυφές

για να εκκαλώ την ήττα μου

δεν επέστρεψε κανείς

από την προκεχωρημένη γραμμή του πυρός

για να μ’εδοφιάσει με ζωτικές

και σφριγηλές

ελπίδες νίκης

κι έτσι

στο σπίτι αυτό

που μεγάλωσα οικέτης

και τόσο καλά γνώρισα

ως και τις υγρές ανάσες στις κόχες

δεν απαντά κανείς

στις ιαχές μου

ούτε κι εγώ πια

απαντώ

στην ηχώ του μυαλού μου

έγινα

ίσως πει κανείς

τόσο πιστό

και θαυμαστό

αντίγραφό μου

Ashes to Dust!

Olivier Valsecchi

Ενδοφλέβια

Είναι αυτή η μοχθηρή σιγή

που ερωτικά γλύφει τις πέτρες

και το σώμα οργώνει

ενδοφλέβια ο χρόνος

πάντα σκοτώνει

όχι ορθωμένος απέναντι

να σε κοιτάει στα μάτια

ενδοφλέβια ο νόμος

πάντα αλλοιώνει

είναι αυτή η σιωπή

σαν ηλιόλουστη μέρα

που υπόσχεται φως

και μόνο νύχτες σου δίνει…

Away from time

Peter Polter

Να πάρεις όλο το πρόστυχο φως από τα μάτια

Να το πλύνεις στο πυρ που ξεμπροστιάζει το αίμα

Να το κρατήσεις αλώβητο απ’το πένθιμο σέλας

Να το γευτείς… ολόκληρο…

Κι ύστερα αν το αντέχεις

Να περάσεις απ’το εδάφιο πνεύμα

Στον μετάρσιο χιτώνα

Κι απ’το λυπρό του κόσμου δέρμα

Στο άπεφθο των αιώνων βλέμμα…

Να το σηκώσεις

αν μπορείς

το σώμα σου…

Από τη μέρα Εκείνη

δεν επέστρεςψες ακόμη…

[για τον αδελφό μου…]

The Bird 02

George Digalakis

Μην σου φανεί παράξενο

για μένα τίποτε δεν πέθανε

και όλα είναι ζωντανά

κάθε στιγμή

λέω πως οι ιχνευτές μου δεν γύρισαν ακόμα

από τον άγνωστο λειμώνα που τους έστειλα

λέω πως οι φύλακες του ιερού μας

δεν έγιναν νεκραγωγοί

και σπαταλούν ήλιο και αιώνες

όσο τους κάνει ακόμα κέφι

να σε αναπαριστούν στο χώμα

τέσσερις το πρωί διαβάζω Λόρκα

...Θέλω να κοιμηθώ τον ύπνο των μήλων…

θα ξημερώσει πάλι

όλα όσα κρύβονταν

ψηλαφητά θα γίνουν πάλι

κι όλα όσα έζησαν μια νύχτια δόξα

θα μπουν ξανά βαθιά στην αγκαλιά μου

τέσσερις το πρωί διαβάζω Λόρκα

…θέλω να ζήσω μ'εκείνο το σκοτεινό παιδί

πούθελε την καρδιά του να σταματήσει

στη θάλασσα την ανοιχτή...

λέω πως το κάστρο μου είναι ακόμα στέρεο

είμαι ακροβολισμένος όπως πάντα

στην ανατολική μου έπαλξη

σε περιμένω

οι αισθήσεις μου πανηγυρίζουν

γιορτάζουν στη βοή της νύχτας

και το αχανές σαλεύει ολόγυρα

σαν μεθυσμένο ερωτικό σεντόνι

και δεν ψελλίζω

ούτε κρατιέμαι απ’το ελάχιστο

γίνεται ο χρόνος μεθεκτός

και τον αρνούμαι

ενεργός με θράσος

κι ακέραιος

είμαι

συντροφιά με την αρχαία Αναπνοή… 

Σηκώθηκε όλη η γη

Τα χώματα, οι ρίζες, τα κόκαλα…

Σηκώθηκε και όρθωσε το ανάστημά της…

Να είσαι θυμωμένος, να είσαι απροσπέλαστος

Έχεις ακόμη εκείνο το αρχαίο βλέμμα;

Δεν το έχασες κλέβοντας μέρες απ’τη Νύχτα;

Δεν το λησμόνησες μέσα στα μαστάρια της Κίρκης;

Έχεις ακόμα βλέμμα;

Να είσαι η πλημμύρα που έρχεται

Όχι το ρημαγμένο κοιμητήριο που απέμεινε…

Και  αν επιστρέψει ο αδελφός σου κάποτε

Από εκείνη τη νέκυια που τον στοίχειωνε από παιδί

Μην πάρεις στα χέρια σου όσα θα φέρει μαζί του

Μην τον αλλοιώσεις με τη λιπαρή σου ευωχία

Να είσαι η τρικυμία που καταστρέφει

Να είσαι υετός φωτιάς

Όχι το πρόθυμο καταφύγιο της υγρής ραστώνης…

Δες

Απ’το παράθυρό σου ο κόσμος

Άλλαξε…

Mirko Vecernik

The Bunker

Ζεύγη ομοίων

τόσο όμορφων

φυσαλίδες γαλακτόχρωμες

που ανέρχονται νωχελικά

στο αρχαιώνιο φως…

ζεύγη λυγμών

παράξενων κι ερωτικών

που έλκονται απ’το νάρκισσο φως

στην εμπνοή του κόσμου

ν’ανοίξουν μια

κι ύστατη μαζί φορά

να εκδηλωθούν

να ταξιδέψουν…

ζεύγη στιγμών

που δεν ενώθηκαν ποτέ

όμως μαζί βρήκαν το δρόμο

γλίστρησαν ανάμεσα

απ’τ’αμίλητα δέντρα

και τις κλεισώρειες του βυθού

πέρασαν απ’το σκότεινο στο ευγενές

θυσίασαν το πένθιμο

έκλεψαν τον ελιγμό του Ενός

και δραπετεύουν στο έσχατο…  

Ορυχείο

Εσείς

εσείς νεκροί

μην αφεθείτε

στη λησμονιά των ζωντανών

αυτοί δεν ξέρουν

πόσο ακριβά

και πόσο σπάνια

είναι τα βήματα του ήλιου

πάνω απ’τα κεφάλια τους

αυτοί

αυτοί δεν πρόκειται να μάθουν

και μην ακούτε

τις ικεσίες των ζωντανών

ούτε και τις κραυγές τους

τις λάμψεις απ’την αύρα τους

μη βλέπετε

καθώς τον έρωτα προδίδουν κάθε αυγή

και στρέφουν την πλάτη τους στο αιώνιο

αδιάντροπα

αυτοί δεν ξέρουν

δεν έχουν γλώσσα

δεν σας μιλούν

δεν σας ξεχνούν

ούτε και σας θυμούνται…

φοβούνται όμως

τη στιγμή

που θα πάψετε εσείς

να τους θυμάστε

φοβούνται

όχι τη μοναξιά που φέρνει ο χωρισμός

τη θλίψη που γεννάει ο πόνος

ή τη στενόχωρη ματιά

που έχει η αδιαφορία

φοβούνται

πως όλα αυτά

θα γίνουν δύσκολες ανάσες

νύχτιοι πυρετοί

στο Απέραντο

λυγμοί και οιμωγές και κοπετοί

σε ένα ατελεύτητο μετά…

κι εσείς

πως δεν θα τους απλώσετε το χέρι

χωρίς εσάς

να ξέρετε

κι ο πιο σπουδαίος απ’αυτούς

είναι ένα σάπιο παιχνίδι παιδικό

ένα παλιό αστείο

που δεν γελά μαζί του

πια κανείς

ένα φιλί

που κρέμεται μονάχο

κι αιωρείται

δίχως χείλη…

χωρίς εσάς

αρπάζεται ο ουρανός από τη γη

και αρνείται να την ξαναφήσει

σαν μια αγκαλιά μικρού παιδιού

στη μάνα

που κρύβει το μαχαίρι

πίσω απ’την πλάτη του

και δακρυσμένη του τραγουδάει

κάτι σαν παρηγοριά

κάτι σπασμένο

συλλαβές και φθόγγοι

που νόημα δεν έχουν

πριν το αδιανόητο πράξει

κι ανάμεσα στ’ αναφιλητά

σπαραχτικά το μακελέψει

και ύστερα τον εαυτό της

για να ημερέψει αυτό που τραγουδάει

με τόσο άπληστη μανία

αιώνες τώρα

αμέτρητους

στο πιο βαθύ ορυχείο

του είναι της…

Jakub Friedl

Drift of Harrachov Mine

Έγκαυμα

ήταν το βήμα σου ήσυχο

στη ράχη της γης

κανείς δεν σε άκουσε να περπατάς

να μιλάς

ή να σωπαίνεις…

μα εγώ σε θυμάμαι

τόσο έντονα

όσο το σφυροκόπημα του αίματος

στις φλέβες μου

κι ακόμα νοιάζομαι για σένα

εάν ο ήλιος έσκυβε μια μέρα

πάνω απ’τη λησμονιά του ανθρώπου

θα του έδινα το χέρι μου

θα τον κοιτούσα ολόισια στα μάτια

ώσπου να τυφλωθώ…

χωρίς αισθήσεις

παύουν και τα ερωτήματα

μέσα στο αιώνιο έγκαυμα

σε χώρεσε ο πόνος

και σκιρτάς μονάχα πια

όταν πλένω στο νερό τις νύχτες

τις καμένες ανάσες

των φιλιών σου…

Φεβ2015

Shane Booth

Burnt memories