το λεπτό σου σώμα

μου αφηγείται

έχεις φιλοξενήσει ήλιο και χώμα

από τα καλοκαίρια σου

στο στήθος

και αρμόζει καλύτερα στη νύχτα

να μου τα προσφέρει

μια στιγμή από Κυριακή

ένα πρόσφορο Σαββάτου

χαμογελώ λοιπόν

όπως μου ζήτησες...

ανεκτικός που στάθηκε ο πόνος

και μου επέτρεψε να σε αγκαλιάσω

πάνω που ξημέρωνε

η πιο μεγάλη Δευτέρα

της ζωής μου...

2009

akt multikolor

© Bartosz Polec

Το πατρώνυμο του Αυγούστου

Σε εποχές ήσυχες

εσύ ανήσυχος

ραντισμένος από έναν αλήτη ήλιο

αυγουστιάτικο

να υποδέχεσαι τις ώρες

με τη μεγαλοπρέπεια του θανάτου

και τις στιγμές

με την αγιοσύνη της ζωής

σε εποχές ύποπτες

εσύ ανύποπτος

φυλακισμένος στο σώμα

ονειρεύεσαι

τη χώρα εκείνη της άχρονης σιωπής

τη μέρα εκείνη της ραστώνης

στον καθημέριο Αρμαγεδδώνα

το πρώτο βλέμμα

το ύστατο χαμόγελο

σε εποχές φλύαρες

εσύ σιγηλός

φέρνεις στα χέρια φρούτα

και καλοκαίρια στα χείλη

και έχεις αθανατίσει τον αέρα που αναπνέεις

και δεν λυγίζεις

στη σκέψη της αιφνίδιας αρπαγής…

σε εποχές φόβου

άφοβος εσύ… 

αυγ2014

August

janini (Zhana Topchieva)

Cesset superstitio, sacrificiorum aboleatur insania…

[Ας σταματήσει η ψευδής πίστη

και ας καταργηθεί η τρέλα των θυσιών…]

Codex Theodosius XVI, [10,2...] - 341μ.Χ.

Pagano superstitio crimen publicum

«Επειδή τινες εύρηνται

τη των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων

κατεχόμενοι πλάνη…»

Ο Ιεροφάντης σήκωσε

το γερασμένο βλέμμα του

στον ουρανό

τρεμάμενες λέξεις

παιδιά θανάτου κιόλας

βγαίναν στο φως της μέρας

έπεα πτερόεντα…

‘που ενοικείτε πια

αν μας εγκαταλείψατε;

αν από τα ιερά σας απέχετε

αν στις καρδιές μας

αρνείστε πια

να εδράζεστε;

Απέπτη θλίψις

και κει που είστε

μακάριοι όντες

θ’ ανταμώσουμε…’

και λίγο πριν

σβήσει για πάντα

το ιερό πυρ

στον πανάρχαιο βωμό

το δηλητήριο γεύτηκε

που είχε αποσώσει ο Σωκράτης

χίλια χρόνια πριν

για τους αδελφούς της Αλύσου

να μην ακούσει

βαρβαρικές ιαχές

το τελεστήριο να ρυπαίνουν

να μολύνουν το είναι του

και μελανειμονούντων το μαχαίρι

να μην του σκοτεινιάσει

τον ήλιο…

σπαρτάρισαν τα μέλη

ελαφρά μειδίασαν τα χείλη

και η φτερωτή ψυχή

στα Ηλύσια απεδήμησε

των Ηρώων ομοτράπεζη

συγκαθήμενη των φιλοσόφων

των αθανάτων όντων λατρευτή…

‘Το Εν

Το Άχρονο

Το Αδιάστατο

μας γέννησε από τις φτερούγες της Νύχτας

ήρθαμε

δειλοί

σαρκωμένοι το Όλο

πώς να το ξέρουμε

άνθρωποι

γιοι ανθρώπων

εντούτοις ήρθαμε

να περπατήσουμε σε μια κουκίδα γης

να ψηλαφήσουμε το άπειρο

με τα μικρά μας χέρια

και δεν αντέξαμε

να πεθαίνουμε διαρκώς

στης άγνοιας την άβυσσο…

…δεν αρνηθήκαμε το σώμα

δεν αφυδατώσαμε το πνεύμα

δεν στερηθήκαμε τους ωκεανούς

για μια σταλιά ησυχίας

στο διψασμένο στόμα

έχουμε βλέμμα

έχουμε αίμα

σάρκα έχει και η ψυχή

και γραπώνεται στο τώρα

σπουδάζουμε διαρκώς

του ανθρώπου το φθαρτό

του βροτού το εφήμερο

της μητέρας φύσης

το μέγιστο κάλλος

της Νέμεσης

το σκληρό μαχαίρι

της Αδράστειας

το λευκό χαμόγελο

και της Ανάγκης

το απέριττο δραν…

…Μητέρα Μεγάλη

Κόρη αγαπημένη

Χρυσό μου Ρόδο

δεκαεξαπέταλο

αν με ακούει κάποιος

από των όλβιων τα δώματα

ας κόψει με το δρέπανο

τον μίσχο του είναι μου

και ας με παραδώσει στην αχλύ του χρόνου

να κυκλωθώ ειρηνικά

από όλα που αγάπησα

ν’αναχωρήσω

ευγενικά

εναγκαλισμένος

το Ιερό Μηδέν

που με περιέχει…

αγαπώντας ήρθα

αγαπώντας φεύγω…’

Στον Ιλάριο

τελευταίο (; )εν Ελευσίνι ιεροφάντη

των ιερών Μυστηρίων της Κόρης

 

28 του μηνός Δαισίου

Μην σταθείς

στην άκρη αυτού του μαύρου αιγιαλού

μη σταθείς!

Η θάλασσα τούτη σου επιτίθεται 

ορμάει σαν θηρευτής και σε αφομοιώνει

έρχεται καταπάνω σου

κείνος ο ανατολίτης με το αδέσμευτο βλέμμα

όπως στους εφιάλτες σου

και το αρχαίο θα σε καταπιεί

όπως εσύ το διαφέντεψες να πράττει

από τις μέρες σου κι έπειτα

Μείνε λοιπόν

από την άκρη του μολυσμένου αυτού νερού

μακριά!

πριν ξοδευτεί ολότελα

ο άνεμος που σε ωθούσε ως ετούτα τα μέρη

ως τα ακροσύνορα του είναι σου

πρόσεξε Ηρακλείδη!

και στην άκρη του αιγιαλού

να μην σταθείς!

Μείνε πιο πίσω

ν’απολαύσεις την χρυσή άμμο

κάτω απ’τα γυμνά βασιλικά σου πέλματα

Μείνε πιο πίσω

να ονειρευτείς

την φουσκοθαλασσιά να παρασέρνει ό,τι απέμεινε

απ’τον αρχαίο κόσμο

Μείνε πιο πίσω

να μοιραστείς ένα ακέραιο σύμπαν

με τις ιαχές των αδελφών σου

και τους ολοφυρμούς των σκλάβων σου

Μείνε πιο πίσω!

Να ικανωθεί ο αετός του Ολύμπου

τα ζύγια του δικού σου μύθου να σταθμίσει

πριν το μυαλό του αιώνιου

ρουφήξει απ’τα μάτια σου

και το μπολιάσει στους αγρούς του κόσμου

Και δες!

η σκιά σου ανασαίνει!

Κάποτε του αλόγου έστρεψες το βλέμμα

ολόισα στον έλληνα ήλιο

κι απόψε

αληθινά στο λέω

θα’πρεπε να φοβάσαι

έτσι όπως στον πέρση ήλιο

της Βαβυλώνας ανασαίνει

τη δική σου τη σκιά!

Δεκ2012