Τι ένιωσες για μένα;

Τι ένιωσα για σένα;

Τι προλάβαμε;

Να ψηλαφίσεις το φως…

Να συλλαβίσεις το σύμπαν…

Να μετρήσεις τη θάλασσα…

Τι προλάβαμε;

Τι ένιωσες για μένα;

Περπάτησες μέσα μου

Αλλά δεν έφτασες κάπου

Χάθηκε το βήμα σου

Σε λαβυρίνθους…

Ίχνη φωτιάς

Πυρογραφήματα ψυχής

Πονάνε ακόμα…

Τι ένιωσα για σένα;

Θυμάμαι την έκπληξη στα μάτια σου

Όταν στο πρωτόπα

Συγκίνηση…

Μια λέξη στερέωμα

Ένας εγκατιαίος λυγμός

Που τα περιέχει όλα…

Δεκ2017

Smoke & fire.

Israel Fichman

Ζεύγη ομοίων

τόσο όμορφων

φυσαλίδες γαλακτόχρωμες

που ανέρχονται νωχελικά

στο αρχαιώνιο φως…

ζεύγη λυγμών

παράξενων κι ερωτικών

που έλκονται απ’το νάρκισσο φως

στην εμπνοή του κόσμου

ν’ανοίξουν μια

κι ύστατη μαζί φορά

να εκδηλωθούν

να ταξιδέψουν…

ζεύγη στιγμών

που δεν ενώθηκαν ποτέ

όμως μαζί βρήκαν το δρόμο

γλίστρησαν ανάμεσα

απ’τ’αμίλητα δέντρα

και τις κλεισώρειες του βυθού

πέρασαν απ’το σκότεινο στο ευγενές

θυσίασαν το πένθιμο

έκλεψαν τον ελιγμό του Ενός

και δραπετεύουν στο έσχατο…  

Σιδερένιος ουρανός

πέτρινη θάλασσα

κι εσύ να κολυμπάς

μαρμάρινη

στο ανάμεσο

χλώριο στα μαλλιά

κρύο στα χέρια

ενώθηκαν τα χείλη

μονάχα μια στιγμή

πύρωσε ο αέρας

φτενό μαγνάδι ο ουρανός

τυφλή η θάλασσα

κι εσύ να χορεύεις σιωπηλή

ελεύθερη

στο ανάμεσο…

Νοε2017

Ben Goossens

Break free

Γαρμπίλι

Με πυρετούς

τανάλιες κόκκινες
που έσφιγγαν λαιμούς
ιδρώτες λευκό γαρμπίλι
στο μέτωπο
υποδεχόταν ο λεπρός την αγιοσύνη
της κάθε μέρας
και ο έγκλειστος σακάτης
πόρνος
την κουρασμένη βλασφημία
της κάθε νύχτας

μετά το Ένα

μετά το φως
μετά το άοδμο
αίμα
ο άνθρωπος χλομός
ο άνθρωπος όρθιος
ο άνθρωπος
υβός

ανασαίνοντας το χτες

εισπνέοντας θάνατο
μνήμες
καταβροχθίζοντας

με θόρυβο

με θόρυβο
με θόρυβο

σαρκώνεται
θνητός κι όμως
τον αθάνατο καμώνεται

θάνατο εισπνέοντας
ζωή εκ-πνέει

Σάρκινος

Δρόμε του Απείρου

Γραμμή της Γης

Φοβάμαι να σε περπατήσω

Κι όμως πρέπει…

Έχεις τόσα σπαρμένα αγκάθια

Τόσες στιγμές ωκεάνιας μοναξιάς

Τόσες ιλιγγιώδεις ματαιώσεις

Δρόμε της ευθύνης αν μπορώ

Θέλω να σε αποφύγω

Κι ας με πεις δειλό…

Έχεις τόση Ανάγκη, τόση Ομορφιά

Που στο Απόλυτό τους τρέμω

Σάρκινος είμαι, κατανόησέ με

Από τη σκόνη των άστρων

Μ’ επλασαν

Από νερό και χώμα…

Δρόμε της Ύπαρξης

Αυλάκι του αιώνιου

Το πρώτο βήμα έμεινε να κάνω

Το πιο σπουδαίο

Και στο ακροσύνορό σου

Κείνος που στέκει

Αναλογίζομαι

Αν είμαι εγώ που περιμένει

Να ξεκινήσει

Έναν ακόμη δρόμο…

Ton Dirven

Lost 

Πλάνες

Η ματιά μου φτάνει

ως εκεί που πεθαίνει

το χειμέριο κύμα

κι αν εκθέσω ακόμα λίγο

το υποδόριο παρελθόν μου

στον ανεμογδάρτη φθόνο

εωθινός μύθος

και αφανίζεται

μεσημβρινή φιγούρα από ομίχλη

και διαλύεται

εσπερινός πουνέντης

μεταμορφώνει τα χαλάσματα

σε ποιητική εικόνα

νυχτερινός πυρετός

και ραγδαία εξαπλώνεται…

…μέσα από τις φλέβες

που μου χάρισες… 

τι απέγιναν τα μάτια σου;

ρωγμές γέννησαν

και χάη ολόκληρα

απορρόφησες…

Τι απέγιναν τα μάτια σου;

Χυμένα σωθικά

στο εγωικό μωσαϊκό μου

οι πλάνες μου

και τούτες

έχουν μάτια πια

και ντρέπονται να με κοιτάζουν…

Οι δυνατές φωνές

σάβανα που τα σκεπάζουν όλα

και πώς ν’ακούσεις τη ψυχή σου

στα πρωινά του ολέθρου;

Λευκό

όπως του Λάζαρου το βλέμμα

Αυτό το αίνιγμα

κλήθηκες να λύσεις

απ’την αρχή του χρόνου

όχι αν οφείλεις

και σε ποιους

όμως τι έπραξες κάποτε

για να χρωστάς για πάντα…

Λευκό

όπως το αίμα τ’ουρανού

Η λίμνη ήταν υπέροχη

αλειμμένη με κερί

περπατούσες πάνω της

χαρούμενη

και σιωπηλή

πήγαινες μέσα

έχανα τα ίχνη σου

όμως υπήρχαν πάνω στο κερί

κι ερχόσουν πάλι…

χόρεψες μια ή δυο φορές

πριν χαθείς ολότελα

ήλιοι ανιπτόποδες κατέβηκαν

όξινοι, άσχημοι ήλιοι

και σε τράβηξαν

σε πήραν πάνω

σε εφέλκυσαν

δεν είμαι σίγουρος

η αχνότητα του εγκλήματος

δεν είχε φρίκη

δεν είχε μελωδία

ήταν απλά η αλήθεια του

τυπωμένη στο κερί

ήλιοι ρακένδυτοι κατέβηκαν

και σ’έκλεψαν

κι εγώ απλά κοιτούσα…

Πιθανώς να ξεγελάστηκα 
δεν το αποκλείω

όσο εγώ ειρωνευόμουν τους εμπειριστές

για τη λαγνεία της αφής

κάποιος δραπέτης μυστικός

βυσσοδομούσε εναντίον μου

ετοίμαζε μεθοδικά

επαφές στεγνότητας

πέμπτου τύπου!

Και να σκεφτεί κανείς

πως διαθέτω τις κατάλληλες άμυνες

απέναντι στον βιασμό του ε ί ν α ι μου

από τους λακέδες Ιουστίνους της γενιάς μου!

ανώφελος αποδείχθηκε

κάθε πραγματιστής λογισμός μου

είχε την ρυπαρή συνάφεια με το Γνωστό

που κάνει τον στοχασμό τον ίδιο

να μοιάζει με μακρόχρονη έρευνα πηγής φωτός

σε καλοκαιρινό δωμάτιο…

απροσκύνητος αν μένεις

είπα

σε κάποια διάνοια

σε κάποια Αυθεντία

σε κάποια Αρχή

έχεις παρόλα αυτά απλήρωτο ακόμη

το χρέος των ολολυγμών της ήττας

και το βλέμμα θολό

απ'το απρόσμενο θαύμα…

έχεις τα δυο σου χέρια

ξεκίνησε από κει

έχεις το όνειρο ακόμη

κάποιος φωνάζει μέσα σου

αγνόησέ τον!

Το όνειρο γεννιέται στη σιωπή

Κι εσύ φλυαρείς ακόμη!!

Μαιος2010


Cutting Corners
Redmere Photography 

με την περίσσεια της πρώτης νύχτας

στα φιλιά σου

και με το μαχαίρι που έκοβες τις μέρες

καρφωμένο στο στήθος σου

μου συστήθηκες

εμπρός λοιπόν

είπα

σηκώσου

και αν σε βαστάνε οι σιωπές σου

κοίταξέ την!

έτσι

να ξέρεις

δεν τόλμησε ο μαστρωπός

χρόνος

να σε χαρακώσει…

The Seaweed Man

© Filipe P Neto

Όπως

ο οίκτος που δεν γίνεται συμπόνια

και δεν βαφτίζεται στην απέραντη θάλασσα της περιχώρησης

που δεν τολμάει να σκεπάσει με τις φτερούγες της 

η ψυχή

το Άγνωστο

διακινδυνεύοντας

ό,τι είναι ακριβότερο απ’τη στιγμή

έτσι ομοιάζοντας

το μικρό κερδίζει τις καθημέριες μάχες

και το Απόλυτο χαμηλώνει το βλέμμα

και ξοδεύει άπληστα

με θράσος

όλη την Αγάπη Του ο Ένας

στο αιώνιο

που δεν φυλακίζεται

φιλοξενώντας απρόθυμα

τον Πρώτο και τον Έσχατο

στοχασμό και πόθο

στη φωτιά Του την ονειρεμένη από την Αρχή του

για τον άνθρωπο…

14 Φλεβάρη 2014

saleh aldgary

Οικέτης

Στο σπίτι αυτό που μεγάλωσα

που μεγάλωσε μαζί μου και ο χρόνος

στερεώνω τα μάτια μου

σε τοίχους σάρκινους

φθαρτούς

κι εκείνα αρνούνται τη ψεύτικη ανάπαυση

και πέφτουν

Κόλακας έγινα

του χειμέριου εγώ μου

έτσι ώστε ασφαλής

στις θερινές μου αποδράσεις

να θωπεύω όση έπαρση αποθησαύρισα

στους σκοτεινούς

εαυτικούς μου αιώνες

αλλά απ’την άλλη

ακόμα κι αν έχω τις πρώτες μου συντεταγμένες

κρυμμένες κάπου

κάπου κρυφές

για να εκκαλώ την ήττα μου

δεν επέστρεψε κανείς

από την προκεχωρημένη γραμμή του πυρός

για να μ’εδοφιάσει με ζωτικές

και σφριγηλές

ελπίδες νίκης

κι έτσι

στο σπίτι αυτό

που μεγάλωσα οικέτης

και τόσο καλά γνώρισα

ως και τις υγρές ανάσες στις κόχες

δεν απαντά κανείς

στις ιαχές μου

ούτε κι εγώ πια

απαντώ

στην ηχώ του μυαλού μου

έγινα

ίσως πει κανείς

τόσο πιστό

και θαυμαστό

αντίγραφό μου

Ashes to Dust!

Olivier Valsecchi

incarnatus

Τα πόδια μου ήταν ρίζες

τα χέρια μου ήταν πλανήτες

απλώθηκα ως το υπερεκτατό

βάθυνα ως το στόμα του χρόνου

δεν θυμάμαι αν γεννήθηκα

ο πρώτος

και ο έσχατος

δεν έχουν μνήμη

δεν ήμουν δέντρο

δεν ήμουν άνθρωπος

δεν ήμουν έναρξη

ούτε πέρας

χειρωνάκτης της ύπαρξης

δεν ήμουν

ούτε περιείχα την υπόσχεση

καμιάς αθανασίας

ο άγιος

και ο βλάσφημος

σαρκώνονται στο ίδιο σώμα

το βλέμμα μου

και τούτο το θυμάμαι

σάρωνε τα πελάγη του απείρου

και δεν στεκόταν πουθενά

παντού ανάσες νύχτιες

παντού φλεγόμενοι άγγελοι

παντού μοναχικοί

εξόριστοι θεοί…

δεν ήμουν συμπαγής

ρευστός δεν ήμουν

δεν είχα στήθος

στο μέρος της καρδιάς

μονάχα

ένα μαύρο ρόδο…

και πάνω στα δεκάξι πέταλά του

το μηδέν

και το ένα

να ερωτοτροπούν

αέναα…

Tree man by svetanima